บุพสัญญา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บุพสัญญา
เครื่องหมายวรรคตอน

กิลเลอเมต ( « » )
จุดไข่ปลา ( , ... )
จุลภาค ( , )
ซอลิดัส ( )
ทวิภาค ( : )
ทับ ( / )
นขลิขิต ( ), [ ], { }, < >
บุพสัญญา ( " )
ปรัศนี ( ? )
มหัพภาค ( . )
ยัติภังค์ ( -, )
ยัติภาค ( , , , )
สัญประกาศ ( _ )
เสมอภาค ( = )
อะพอสทรอฟี ( ', ʻ, )
อัญประกาศ ( “ ”, ‘ ’, " " )
อัฒภาค ( ; )
อัศเจรีย์ ( ! )

การแบ่งคำ

มหรรถสัญญา
เว้นวรรค ( ) () ()
อินเทอร์พังก์ ( · )

การพิมพ์ทั่วไป

แคเรต ( ^ )
เซกชัน ( § )
ดอกจัน ( * )
แด็กเกอร์ ( ) ( )
ทิลเดอ ( ~ )
นัมเบอร์ ( # )
นูเมอโร ( )
บวกและลบ (+ −)
บวกหรือลบ (±)
บุลเลต ( )
แบ็กสแลช ( \ )
ปรัศนีกลับหัว ( ¿ )
เปอร์เซ็นต์ ( %, ‰, )
พิลโครว์ ( )
ไพป์ ( |, ¦ )
ไพรม์ ( )
สกุลเงิน ( ¤ ) ¢, $, , £, ¥, ,
องศา ( ° )
ออเบอลุส (÷)
อันเดอร์สกอร์ ( _ )
อัศเจรีย์กลับหัว ( ¡ )
แอมเพอร์แซนด์ ( & )
แอต ( @ )

การพิมพ์เฉพาะทาง

กรณฑ์ ( )
ซาร์แคซึมมาร์ก
ดัชนี ( )
เพราะฉะนั้น ( )
ลอซินจ์ ( )
อ้างอิง ( )
อินเทอร์รอแบง ( )
แอสเทอริซึม ( )
ไอรอนนีมาร์ก ( ؟ )

เครื่องหมายไทย

โคมูตร ( )
ตีนครุ ( )
ไปยาลน้อย ( )
ไปยาลใหญ่ ( ฯลฯ )
ฟองมัน ( )
ไม้ยมก ( )
อังคั่น ( , ฯะ, , ๚ะ )

    

บุพสัญญา ( ” ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายอัญประกาศคู่แต่มีด้านปิดเพียงด้านเดียว หรือคล้ายรูปสระ ฟันหนู ( " ) ใช้สำหรับเขียนแทนคำหรือประโยคที่อยู่ในบรรทัดบนหรือเหนือขึ้นไปในตำแหน่งกึ่งกลาง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเขียนซ้ำอีก สามารถใช้ขีดกลางยาวประกอบเครื่องหมาย (เช่น ———”———) เพื่อกำหนดขอบเขตของการกล่าวซ้ำโดยสังเขป และอาจพบเครื่องหมายบุพสัญญามากกว่าหนึ่งตัวในการซ้ำครั้งเดียวกัน (เช่น —”———”—) เวลาอ่านต้องอ่านคำเต็ม บทนิพนธ์หลายชนิดอาทิวิทยานิพนธ์ ไม่อนุญาตให้ใช้เครื่องหมายนี้ปรากฏในเนื้อหาเพื่อละข้อความ แต่ให้ใช้คำเต็มแทน [1]

ภาษาญี่ปุ่นก็มีการใช้บุพสัญญา มีปรากฏในรหัสยูนิโคด U+3003 ดังนี้ 〃 มีชื่อเรียกว่า ditto mark หรือ โนะโนะจิเท็น (ノノ字点) รูปร่างคล้ายกับของภาษาไทยแต่เขียนอยู่ในระดับเดียวกับบรรทัด ภาษาอื่นที่นอกเหนือจากนี้ไม่มีการใช้บุพสัญญา แต่อาจพบการใช้ขีดกลางยาว (em dash) หรือคำว่า Ibid. และ Id. แทนในบรรณานุกรม

ตัวอย่างการใช้งาน[แก้]

มหาชาติคำหลวง เป็นวรรณคดีในรัชสมัย สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ
ลิลิตโองการแช่งน้ำ สมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๑

บุพสัญญาในกรณีนี้ใช้แทนวลี "เป็นวรรณคดีในรัชสมัย" ที่อยู่ข้างบน

ในทางปฏิบัติ การใช้เครื่องหมายนี้เหมาะกับการเขียนมากกว่าการป้อนข้อมูลเข้าคอมพิวเตอร์ เนื่องจากโปรแกรมประมวลคำหรือเว็บเบราว์เซอร์มักจัดตำแหน่งตามแนวดิ่งไม่ตรงกัน อันมีสาเหตุมาจากความกว้างของตัวอักษรแต่ละตัวที่ไม่เท่ากัน (หากใช้ไทป์เฟซแบบความกว้างเท่ากันจะไม่เกิดปัญหานี้) จึงต้องใช้ตารางเข้ามาช่วยจัดรูปแบบ นอกจากนั้นระบบคอมพิวเตอร์สามารถคัดลอกข้อความซ้ำไปวางไว้ในตำแหน่งที่ต้องการได้ เครื่องหมายนี้จึงมีความสำคัญน้อยลง

อ้างอิง[แก้]