ตำนาน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ตำนาน (อังกฤษ: Legend, ละติน: legenda หมายถึง "อ่านเพื่อคิด") คือ เรื่องเล่าขานที่มีมาแต่อดีต เปรียบได้เหมือนเครื่องมือที่ช่วยถ่ายทอดเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิต ความคิด ความเชื่อ รวมถึงประเพณีต่างๆ ของคนในยุคอดีต

ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ได้ให้นิยามของคำว่า ตำนาน ไว้ว่า

น. เรื่องแสดงกิจการอันมีมาแล้วแต่ปางหลัง, เรื่องราวนมนานที่เล่ากันสืบๆ มา, เช่น ตำนานพุทธเจดีย์สยาม[1]

ในหนังสือแบบเรียน ประวัติศาสตร์ ของกรมสามัญศึกษา ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 หน้า 74 ได้ให้นิยามของคำว่า ตำนาน และการใช้ประโยชน์จากตำนานในการศึกษาทางวิชาการไว้ว่า[2]

นิทานพื้นบ้าน นิทานปรัมปรา และเทพนิยายผสมผสานเข้าด้วยกัน เนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับศาสนา การใช้ข้อมูลจากตำนานต้องตรวจสอบกับหลักฐานอื่นๆ ให้ดีก่อน เพราะตำนานมักจะคัดลอกต่อๆ กันมา บางเรื่องมีหลายสำนวน เช่น ตำนานมูลศาสนา มีถึง 5 สำนาน การคัดลอกมีข้อควมผิดพลาดตกหล่น บางครั้งก็เขียนต่อยาวกันเป็นพืด ทั้งที่เป็นคนละเรื่องกัน ทำให้ยากต่อการตีความ

ตัวอย่างของตำนาน[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]