ข้ามไปเนื้อหา

ซน เซน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ซอน เซน)
ซน เซน
รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง
15 มกราคม ค.ศ. 1976 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
ประธานาธิบดีเขียว สัมพัน
นายกรัฐมนตรีพล พต
ก่อนหน้าสัก สุตสคาน
ถัดไปแปน โสวัณ
รองนายกรัฐมนตรีกัมพูชาประชาธิปไตย
ดำรงตำแหน่ง
14 เมษายน ค.ศ. 1976 – 7 มกราคม ค.ศ. 1979
นายกรัฐมนตรีพล พต
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด(1930-06-12)12 มิถุนายน ค.ศ. 1930
จ่าวิญ โคชินไชนา อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต10 มิถุนายน ค.ศ. 1997(1997-06-10) (66 ปี)
อำเภออ็อนลวงแวง จังหวัดอุดรมีชัย ประเทศกัมพูชา
สาเหตุการเสียชีวิตการประหารชีวิตด้วยการยิง
พรรคการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา
คู่สมรสยุน ยัต

ซน เซน (เขมร: សុន សេន, ออกเสียง: [son seːn]; 12 มิถุนายน ค.ศ. 1930 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1997) นามแฝง สมมิตรเขียว (សមមិត្តខៀវ) หรือ "พี่ชายหมายเลข 89"[1][2] เป็นนักการเมืองและทหารชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เขาเป็นคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาและพรรคกัมพูชาประชาธิปไตยตั้งแต่ ค.ศ. 1974 – 1992 เขาเป็นผู้ดูแลหน่วยสันติบาลของพรรคและคุกตวลแซลง เขาแต่งงานกับยุน ยัต (雲月) ผู้ซึ่งต่อมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและสารสนเทศ

ซน เซนเป็นผู้สั่งการสังหารหมู่ผู้คนมากกว่า 100,000 คนในเขตตะวันออกของกัมพูชาในช่วงหกเดือนสุดท้ายของ ค.ศ. 1978[3]

ชีวิตช่วงแรก

[แก้]

เซนเกิดในครอบครัวเจ้าของที่ดินรายย่อยที่หมู่บ้าน Luong Hoa จังหวัดจ่าวิญ ในเวียดนามตอนใต้[4] แม้ว่าสถาบันเขมร (Khmer Institute) กล่าวถึงเซนว่ามีเชื้อสาย "จีน-เวียดนาม"[5] Béréziat และคนอื่น ๆ ยืนยันว่าเขาเป็นแขมร์กรอมเช่นเดียวกับผู้เขมรแดงคนอื่น ๆ บางคน[6][7] ใน ค.ศ. 1946 เขาเข้าเรียนที่วิทยาลัยฝึกหัดครูในพนมเปญ และได้ทุนไปเรียนต่อฝรั่งเศส และได้เข้าร่วมกลุ่มกับนักศึกษาชาวกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เช่น พล พต เอียง ซารี และฮู ยวน เซนได้รับอิทธิพลจากแนวคิดแบบรุนแรงของพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส ต่อมาเซนถูกถอนทุนเพราะเข้าร่วมกับกลุ่มการเมืองหัวรุนแรง เขาจึงต้องกลับมากัมพูชาและสอนหนังสือที่วิทยาลัยสีสุวัตถิ์ ต่อมาไปทำงานที่มหาวิทยาลัยพนมเปญ เซนเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาเมื่อ ค.ศ. 1960 ซึ่งในขณะนั้นมีตู สามุตเป็นผู้นำ[8]

เซนมีมุมมองที่ต่อต้านระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ ทำให้เขาต้องออกจากงานใน ค.ศ. 1962 เพราะเผยแพร่ความคิดต่อต้านพระนโรดม สีหนุในหมู่นักเรียน เขาจึงไปสอนที่จังหวัดตาแก้ว[9] ใน ค.ศ. 1963 ซึ่งเป็นปีที่พล พตเข้ามาครอบงำพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาได้ทั้งหมด กลุ่มฝ่ายซ้ายส่วนใหญ่ออกจากพนมเปญไปสู่ชนบท เซนได้ออกจากเมืองเช่นกันใน ค.ศ. 1964 เซนเข้าร่วมกับกลุ่มของพรรคคอมมิวนิสต์ที่จังหวัดรัตนคีรี ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา ซึ่งเป็นพื้นที่ของชาวเขมรบน[10] ใน ค.ศ. 1968 เขาได้จัดให้มีการลุกฮือขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศในเขตจังหวัดกำปอต ตาแก้วและจังหวัดกำปงสปือ[11]

หัวหน้ากองทหารเขมรแดง

[แก้]

หลังรัฐประหาร ค.ศ. 1970 และการก่อตั้งสาธารณรัฐเขมรโดยมีลน นลเป็นผู้นำ พระนโรดม สีหนุเข้าร่วมกับเขมรแดงเพื่อจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นที่ปักกิ่ง กองกำลังของเขมรแดงได้ขยายตัวมากขึ้นเพราะอาศัยชื่อของพระนโรดม สีหนุ เซนเป็นผู้รับผิดชอบกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนกัมพูชาทางตะวันออกเฉียงเหนือ[12] ต่อมาใน ค.ศ. 1972 เซนได้เป็นผู้นำกองทัพของเขมรแดง

กัมพูชาประชาธิปไตย

[แก้]
กะโหลกศีรษะของเหยื่อหน่วยรักษาความปลอดภัยเขมรแดงของซน เซน เจิงเอก

หลังจากที่เขมรแดงยึดพนมเปญได้ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 เซนได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดูแลหน่วยสันติบาลซึ่งเป็นตำรวจลับและเป็นผู้ดูแลคุกตวลแซลง เขาจึงเกี่ยวข้องกับการสังหารผู้คนจำนวนมากโดยเฉพาะศัตรูของรัฐบาล ร่วมมือกับกัง เก็ก เอียวที่เป็นผู้ควบคุมบบพิพิธภัณฑ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ต็วลแซลง|คุกต็วลแซลง]] เซนนั้นมีแนวคิดต่อต้านเวียดนามอย่างรุนแรง บันทึกความทรงจำที่เขียนถึงผู้ใต้บังคับบัญชา คัง เค็ก เอียว และบันทึกที่เขียนระหว่างการศึกษาวิจัยสำหรับแกนนำ S-21 ภายใต้การดูแลของเซน เผยให้เห็นถึงความสนใจอย่างต่อเนื่องของเขาในประวัติศาสตร์ ทัศนคติต่อต้านเวียดนามอย่างรุนแรง และความกระตือรือร้นในการปฏิวัติ ควบคู่ไปกับ "ความใส่ใจในรายละเอียดแบบอาจารย์ใหญ่"[13] สิ่งเหล่านี้รวมเข้ากับความโหดเหี้ยมอย่างโหดร้าย เซนมีชื่อเสียงว่าเคยโกรธเอียง สารี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศมากจนพยายามฆ่าเขาแต่ไม่สำเร็จ[14]

นอกจากนั้น ภายในพรรคยังระแวงเกี่ยวกับความปลอดภัยสูง จึงมีการใช้ชื่อปลอมหรือหมายเลขในเอกสารภายใน เซนมักใช้ชื่อปลอมว่าเขียว และใช้หมายเลขว่า “พี่ชาย 89”[ต้องการอ้างอิง]

เซนยังมีหน้าที่ในการดูแลกองทัพแห่งชาติหรือกองทัพปฏิวัติกัมพูชาตั้งแต่ ค.ศ. 1977–78 เขาได้เพิ่มความตึงเครียดทางทหารต่อเวียดนามตลอดแนวชายแดน รวมทั้งการกวาดล้างครั้งใหญ่ในเขตตะวันออกเพราะเขาเชื่อว่ามีความเชื่อมโยงกับเวียดนาม เมื่อเกิดสงครามกับเวียดนามและสถานการ์ของกัมพูชาประชาธิปไตยแย่ลง บทบาทของเซนเริ่มลดลงและเกือบจะเป็นเหยื่อของหน่วยสันติบาลเสียเอง หากไม่เป็นเพราะเวียดนามเป็นฝ่ายชนะไปเสียก่อน[13] โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาถูกพัวพันโดยความมั่นคงภายในของพรรคในกิจกรรม "ทรยศ" หลายอย่าง รวมถึงการฆาตกรรม Malcolm Caldwell นักวิชาการชาวอังกฤษ เมื่อ ค.ศ. 1978[15]

ผู้บังคับบัญชากองทัพกัมพูชาประชาธิปไตย

[แก้]

หลังจากที่มีการจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาใน พ.ศ. 2522 เซนได้กลับมาเป็นผู้บัญชาการกองทัพเขมรแดงอีกครั้งเพื่อสู้รบกับกองทัพเวียดนามในสงครามกัมพูชา–เวียดนาม โดยมีฐานที่มั่นที่เทือกเขาบรรทัด ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2528 พล พตได้ประกาศวางมือ ซน เซนขึ้นมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพกัมพูชาประชาธิปไตย ในช่วงนี้ เซนได้ติดต่อกับผู้นำกลุ่มอื่น ๆ ในแนวร่วมเขมรสามฝ่าย คือกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรที่นำโดยสัก สุตสคานและกองทัพเจ้าสีหนุที่เป็นกองกำลังติดอาวุธของฟุนซินเปก นำโดยพระนโรดม รณฤทธิ์ ซึ่งเขมรแดงเป็นกองกำลังที่ใหญ่ที่สุด

หลัง ค.ศ. 1991 จนเสียชีวิต

[แก้]

หลังการลงนามในข้อตกลงสันติภาพปารีสในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1991 เซนและเขียว สัมพันได้เดินทางมายังพนมเปญเพื่อเจรจากับอันแทคและรัฐบาลที่พนมเปญ เซนได้เป็นสมาชิกสภาสูงสุดแห่งชาติกัมพูชาที่จัดตั้งขึ้นเพื่อรับประกันความเป็นเอกราชจนกว่าจะถึงการเลือกตั้งที่จัดโดยอันแทค[15] อย่างไรก็ตาม เซนถูกปลดออกจากอำนาจในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1992 โดยตา ม็อก และเขมรแดงยุติการเจรจาและไม่เข้าร่วมการเลือกตั้ง[16] ตั้งแต่ ค.ศ. 1992 – 1997 บทบาทของซน เซนในเขมรแดงลดลง

เซนถูกฆ่าเมื่อ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1997 พร้อมกับสมาชิกในครอบครัวอีก 13 คนทั้งผู้หญิงและเด็ก โดยพล พตเป็นผู้สั่ง ซึ่งเป็นช่วงที่เขาพยายามต่อสู้เพื่อรื้อฟื้นอำนาจในการควบคุมเขมรแดงจากตา ม็อก[17] พล พตเชื่อว่าเซนลอบเจรจากับฝ่ายรัฐบาลผ่านทางฮุน เซน พล พตจึงสั่งให้นำตัวเซนและครอบครัวไปยิงทิ้งแล้วใช้รถบรรทุกวิ่งทับด้วยความเร็วสูง[18] ภายหลังพล พตอ้างว่าสำนึกผิดต่อการฆาตกรรมเซนและครอบครัวของเขา โดยกล่าวว่า "ผมรู้สึกเสียใจกับเรื่องนั้น นั่นเป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเมื่อเรานำแผนของเราไปปฏิบัติ ผมรู้สึกเสียใจ"[19]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Atkinson, Carole. "Tuol Sleng and the Cambodian Genocide: Khmer Rouge and Its Leaders". Cornell University Library (ภาษาอังกฤษ).
  2. ↑ "Brother System of the Khmer Rouge". Young Pioneer Tours (ภาษาอังกฤษ). 24 June 2020. สืบค้นเมื่อ 2021-11-15.
  3. ↑ Nic Dunlop (2005). The Lost Executioner – A Journey into the Heart of the Killing Fields. Walker & Company, New York. ISBN 0-8027-1472-2.
  4. ↑ Kiernan, B. (2004), p.29
  5. ↑ Bora, Touch. Jurisdictional and Definitional Issues เก็บถาวร 2018-11-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Khmer Institute, retrieved 2007-11-19
  6. ↑ Béréziat (2009), p. 102 Son Sen est d'origine khmère krom (et non sino- khmère comme on l'a écrit). H est né en 1926 ou 1930 à Huong Hoa, dans la province de Trà Vinh (Sud- Vietnam), le même canton d'où est originaire Ieng Sary....
  7. ↑ Kiernan, The Pol Pot Regime: Race, Power, and Genocide in Cambodia, Yale UP, 2014, p.298
  8. ↑ Kiernan, p.184
  9. ↑ Chandler, D. (1999). Voices from S-21 - Terror and History in Pol Pot's Secret Prison, University of California Press, Berkeley, California, p. 19
  10. ↑ Kiernan, p.212
  11. ↑ Kiernan, p.269
  12. ↑ Kiernan, p.308
  13. 1 2 Chandler, pp. 19-20
  14. ↑ Son Sen, Documentation Centre of Cambodia เก็บถาวร 2010-01-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, accessed 12-10-09
  15. 1 2 Corfield, J. and Summers, L. Historical Dictionary of Cambodia, Scarecrow Press, p.397
  16. ↑
    • Chandler, D. (1999). Brother Number One. A Political Biography of Pol Pot, Westview Press, Boulder, Colorado, p. 173
  17. ↑
    • Chandler, D. (1999). Brother Number One. A Political Biography of Pol Pot, Westview Press, Boulder, Colorado, p. 180
  18. ↑ "Khmer Rouge Said to Execute A Top Aide on Pol Pot's Order", New York Times, 14-06-97
  19. ↑ Mydans, Seth (23 October 1997). "In an Interview, Pol Pot Declares His Conscience Is Clear". The New York Times.

บรรณานุกรม

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ซน_เซน&oldid=12652802"