ชาเอิร์ลเกรย์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ใบชาเอิร์ลเกรย์
ชาเอิร์ลเกรย์

ชาเอิร์ลเกรย์ (อังกฤษ: Earl Grey tea)เป็นชาดำชนิดผสมประเภทหนึ่งสันนิษฐานว่า พยายามปรุงเพื่อเลียนแบบชาเจิ้งซานเสี่ยวจง (หรือ เลปซาง ซูชอง) มีกลิ่นหอมของน้ำมันมะกรูดอันเป็นเอกลักษณ์และได้รับความนิยมจากทั่วโลก

ประวัติ[แก้]

เป็นชาที่ปรุงแต่งขึ้นให้แก่ ชาลส์ เกรย์ เอิร์ลเกรย์ที่ 2 นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ช่วงปี 1830 – 1834 โดยการนำชาดำผสมกับน้ำมันมะกรูด ต่อมาได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงและได้แผ่ขยายไปทั่วโลก

ชาเอิรล์เกรย์เป็นชาที่ปรุงขึ้นเพื่อเลียนแบบชาจีนซึ่งมีราคาสูง ซึ่งชานี้เป็นที่รู้จักในประเทศอังกฤษตั้งแต่ปี ค.ศ.1820

ในช่วงแรกชาเอริล์เกรย์เป็นที่รู้จักในชื่อ "เกรยส์ (Gray's Tea)" จนกระทั่งในปี ค.ศ.1880 บริษัทชาร์ลตันแอนด์โค ได้โฆษณาชานี้ในชื่อ"เอริล์เกรย์"

ในเดือนเมษายน ค.ศ.2011 บริษัททไวนิงส์ (อังกฤษ: Twinings) ผู้เป็นต้นตำรับชาเอิรล์เกรย์ได้ประกาศการปรับเปลี่ยนสูตรชาเอิลร์เกรย์ของบริษัท โดยมีการเพิ่มน้ำมันมะกรูดและซิตรัส

ชาเอิร์ลเกรย์ถือว่าเป็นชาตัวหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญและส่งผลต่อวัฒนธรรมการดื่มชาของชาวอังกฤษ ซึ่งก่อให้เกิดการคิดค้นชาสูตรใหม่ขึ้น เช่น ชาเลดีเกรย์ที่มีการใส่ผลไม้จำพวกมะนาวและส้ม

ชาเอิร์ลเกรย์นิยมดื่มกันในช่วงบ่าย มักทานคู่กับขนมเค้กหรือของว่างต่างๆ เช่น แซนด์วิช แยมโรล มาการง หรือ สกอน

อื่น ๆ[แก้]

โดยทั่วไปมักไม่เติมนมลงในชาเอิร์ลเกรย์ดังเช่นชาอื่น ๆ ชาวอังกฤษส่วนมากให้ความเห็นว่าชาเอิร์ลเกรย์กับนมนั้นไม่อาจเข้าด้วยกันได้ เนื่องจากนมทำให้กลิ่นของน้ำมันมะกรูดอันเป็นเอกลักษณ์ของชาหายไป อีกทั้งทำให้รสชาติของชาเปลี่ยน ดังนั้นจึงไม่นิยมเติมนมลงในชา

ชาเอิร์ลเกรย์นิยมทานขณะชายังร้อน โดยสามารถเติมน้ำตาลหรือน้ำผึ้งเพื่อเพิ่มความหวานหรืออาจเติมมะนาวหรือส้มได้ตามใจผู้ดื่ม

อ้างอิง[แก้]