ความไวและความจำเพาะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ความไวและความจำเพาะเป็นค่าทางสถิติที่ใช้ประเมินประสิทธิภาพของการทดสอบที่ให้ผลเป็นทวิภาค โดยความไว (อังกฤษ: sensitivity) คือสัดส่วนของผลบวกที่เป็นจริงต่อภาวะนั้นๆ (เช่น สัดส่วนของการตรวจพบโรคในผู้ที่ป่วยจริง) และความจำเพาะ (อังกฤษ: specificity) คือสัดส่วนของผลลบที่เป็นจริงต่อภาวะนั้นๆ (เช่น สัดส่วนของการตรวจไม่พบโรคที่ผู้ที่ไม่ป่วย)

นิยาม[แก้]

ยกตัวอย่างการตรวจโรค ผู้เข้ารับการตรวจแต่ละคนจะถูกตรวจ ให้ผลตรวจเป็นบวกคือบ่งบอกว่ามีโรค และให้ผลตรวจเป็นลบคือบ่งบอกว่าไม่มีโรค ผลตรวจนี้อาจตรงหรือไม่ตรงกับความเป็นจริงก็ได้ ดังนั้นจะมีกรณีต่างๆ คือ

  • ผลบวกจริง: ผู้ป่วยถูกตรวจพบว่าเป็นโรค
  • ผลบวกลวง: คนปกติถูกตรวจพบว่าเป็นโรค
  • ผลลบจริง: คนปกติถูกตรวจพบว่าไม่เป็นโรค
  • ผลลบลวง: ผู้ป่วยถูกตรวจพบว่าเป็นไม่เป็นโรค

ความไว[แก้]

ความไวสัมพันธ์กับประสิทธิภาพของวิธีตรวจว่าสามารถให้ผลตรวจเป็นบวกที่ถูกต้องได้เพียงใด