การทัพกัลลิโพลี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การทัพกัลลิโพลี
เป็นส่วนหนึ่งของ เขตสงครามตะวันออกกลาง ใน สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
G.C. 18 March 1915 Gallipoli Campaign Article.jpg
A collection of photographs from the campaign. From top and left to right: Ottoman commanders including Mustafa Kemal (fourth from left); Allied warships; the view down to Anzac Cove; Ottoman soldiers in a trench; and Allied positions.
วันที่ 25 เมษายน 1915 – 9 มกราคม 1916
(8 เดือน 2 สัปดาห์ 1 วัน)
สถานที่ คาบสมุทรกัลลิโพลี, Sanjak of Gelibolu, Adrianople Vilayet, จักรวรรดิออตโตมัน
ผลลัพธ์ จักรวรรดิออตโตมันชนะ
คู่ขัดแย้ง
สหราชอาณาจักร จักรวรรดิบริติช

Flag of France.svg สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3

 จักรวรรดิออตโตมัน

สนับสนุนทางการทหาร
 จักรวรรดิเยอรมัน[1]
 จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี[2]

ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
กำลัง
5 divisions (initial)
15 divisions (final)

Total: 568,000

  • 455,000 British (including Indians and Newfoundlanders)
  • 79,000 French[3]
  • ~50,000 Australians
  • ~14–17,000 New Zealanders

Supported by
~2,000 civilian labourers[4]

6 divisions (initial)
16 divisions (final)

Total: 315,500[3]

กำลังพลสูญเสีย
252,000[5] 218,000 – 251,000[5]

การทัพกัลลิโพลี (อังกฤษ: Gallipoli Campaign, Dardanelles Campaign, Battle of Gallipoli หรือ Battle of Çanakkale; ตุรกี: Çanakkale Savaşı) เป็นหนึ่งในสมรภูมิสำคัญในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อกองทัพผสมของจักรวรรดิบริติชยกพลขึ้นบกในคาบสมุทรกัลลิโพลี จุดหมายของการทัพกัลลิโพลีคือการไปช่วยเหลือจักรวรรดิรัสเซียในแนวรบด้านตะวันออกและยึดคอนสแตนติโนเปิลเมืองหลวงของจักรวรรดิออตโตมัน แต่การยกพลในกัลลิโพลีถูกกองทัพออตโตมันต้านทานอย่างหนักในที่สุดออตโตมันสามารถชนะได้

การทัพกัลลิโพลีเป็นหนึ่งในสมรภูมิสำคัญที่จักรวรรดิออตโตมันชนะได้โดยต่อสู้เพื่อปกป้องมาตุภูมิของจักรวรรดิออตโตมัน การทัพกัลลิโพลียังเป็นหนึ่งในการรบที่อัปยศของวินสตัน เชอร์ชิล ในขณะเดียวกันกองทัพออสเตรเลียและกองทัพนิวซีแลนด์ได้รำลึกการรบในกัลลิโพลีโดยยกเอาวันที่กองทัพของเครือจักรภพยกพลขึ้นบกคือในวันที่ 25 เมษายน ของทุกปีเป็นวันแอนแซกร่วมกับ Remembrance Day [6][7][8]

อ้างอิง[แก้]

  1. Travers 2001, p. 13.
  2. Jung 2003, pp. 42–43.
  3. 3.0 3.1 Erickson 2001a, pp. 94–95.
  4. Aspinall-Oglander 1929, p. 395.
  5. 5.0 5.1 Erickson 2001a, p. 94.
  6. Dennis et al 2008, pp. 32, 38.
  7. Lewis, Balderstone & Bowan 2006, p. 110.
  8. McGibbon 2000, p. 198.

หนังสือเพื่มเติม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]