เทวดา
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เทวดา (บาลี: devatā) หรือ เทพ (บาลี: deva) ตามคติความเชื่อทางศาสนาต่างๆ หมายถึง ผู้ที่มีชีวิตเป็นทิพย์ ไม่ได้มีชีวิตเป็นกายเนื้ออยู่บนโลกนี้ บ้างก็ว่ามีกายเป็นแสงสว่าง และเสวยสุขในสรวงสวรรค์ชั้นต่างๆ ซึ่งถือว่าเป็นภพภูมิที่ดี เทวดาผู้หญิงเรียกว่า นางฟ้า หรือ เทพี เทวดาผู้มีมิจฉาทิฐิ เรียกว่า มาร
เทพเจ้า หมายถึง เทวดาผู้เป็นใหญ่[1]ตามความเชื่อแบบพหุเทวนิยม ซึ่งเชื่อว่ามีอำนาจควบคุมธรรมชาติบางอย่าง[2] เช่น ซูสและพระอินทร์เป็นเทพเจ้าแห่งสายฟ้า
เทวดาตามคติความเชื่อในศาสนาต่างๆ [แก้]
- เทวดาตามคติความเชื่อของศาสนาพุทธ
- เทวดาตามคติความเชื่อของศาสนาคริสต์
- เทวดาตามคติความเชื่อของศาสนาอิสลาม
- เทวดาตามคติความเชื่อของศาสนาฮินดู
- เทวดาตามคติความเชื่อของศาสนาสิกข์
- เทวดาตามคติความเชื่อของชาวอียิปต์โบราณ
- เทพเจ้าของกรีก
- เทพเจ้าของจีน
- เทพเจ้าของญี่ปุ่น
อ้างอิง [แก้]
- ↑ ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542, กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, 2546
- ↑ god, Cambridge Dictionaries Online, เรียกข้อมูลวันที่ 28 ธันวาคม 2555