สภาคริสตจักรในประเทศไทย
สภาคริสตจักรในประเทศไทย (The Church of Christ in Thailand) เป็นองค์การปกครององค์การหนึ่งของศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 19 ภาค
เนื้อหา |
ประวัติ [แก้]
มีการเผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทยมาก่อนการก่อตั้งสภาคริสตจักรอยู่แล้ว โดยคณะมิชชันนารีเริ่มเข้ามาเผยแพร่ครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ 3 ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เหล่าศาสนาจารย์จากคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนเริ่มเข้ามาเผยแพร่ศาสนาอย่างเป็นกิจลักษณะ ขยายไปยังจังหวัดอื่น ๆ เช่น เชียงใหม่ รวมถึงขยายไปยังประเทศลาวด้วย
ในปี ค.ศ. 1928 ซึ่งครบรอบวาระ 100 ปีโปรเตสแตนต์ในประเทศไทยมีการเสนอให้จัดตั้งสภาคริสตจักรแห่งชาติขึ้น และในปี ค.ศ. 1930 ได้มีการจัดตั้ง "สยามคริสตสภา" ขึ้นเป็นครั้งแรก แต่ยังอยู่ภายใต้การกำกับควบคุมดูแลของมิชชันนารีชาวต่างประเทศ ต่อมาเมื่อมีการเปลี่ยนชื่อประเทศจึงเปลี่ยนเป็น "สภาคริสตจักรในประเทศไทย" และในปี ค.ศ. 1957 มิชชันนารีคณะเพรสไบทีเรียนสลายตัว มอบความรับผิดชอบการเผยแพร่ศาสนาให้แก่สภาคริสตจักรไทยโดยตรง
วัตถุประสงค์ [แก้]
วัตถุประสงค์ขององค์การมีอยู่สามประการด้วยกันคือ
- เพื่อรวบรวมชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ทั้งหลายในประเทศไทยเข้าด้วยกัน
- เพื่อให้มีความสัมพันธ์ในการเผยแพร่พระกิตติคุณ และรับใช้พระเจ้าและชุมชนตามน้ำพระทัยของพระเจ้า ด้วยวิธีการเลี้ยงตนเอง ปกครองตนเอง และสร้างเสริมกิจกรรมทั้งปวงให้เจริญเติบโตมั่นคงยิ่งขึ้น
- เพื่อกระทำตนให้เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมในการพัฒนาสังคมและประเทศชาติ
การทำงานเพื่อสังคม [แก้]
สภาคริสตจักรได้ก่อตั้งโรงพยาบาลและสถานศึกษาต่าง ๆ เช่น โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน มหาวิทยาลัยคริสเตียน มหาวิทยาลัยพายัพ ตลอดจนบรรเทาสาธารณภัย ช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสในเขตสลัม [1]
โรงเรียนในสังกัด [แก้]
มูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย มีโรงเรียนในเครือ 28 แห่ง และมีมหาวิทยาลัย 2 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยคริสเตียน และมหาวิทยาลัยพายัพ
โรงเรียนในสังกัด ได้แก่
อ้างอิง [แก้]
- ^ หน่วยพัฒนาและบริการสังคม สภาคริสตจักร
|
|||||||||||||||||
