ภาษาหมิ่นเหนือ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาหมิ่นเหนือ/หมิ่นเป่ย์
闽北语
ภาษาแม่ใน ภาคใต้ของ จีน, สหรัฐอเมริกา (ส่วนใหญ่ในแคลิฟอร์เนีย)
ภูมิภาค ภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน; หนานปิง
จำนวนผู้พูด 10.3 ล้านคน  (date missing)
ตระกูลภาษา
Sino-Tibetan
รหัสภาษา
ISO 639-1 zh
ISO 639-2 chi (B)
zho (T)
ISO 639-3 mnp

ภาษาหมิ่นเหนือ หรือ ภาษาหมิ่นเป่ย์ (Min-Bei; จีนตัวย่อ: 闽北; จีนตัวเต็ม閩北;พินยิน: Mǐnběi) เป็นสำเนียงของภาษาจีนหมิ่นที่พูดในหนานปิงทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ภาษาจีนในมณฑลฝูเจี้ยนแบ่งเป็นสองสำเนียงคือภาษาหมิ่นเหนือกับภาษาหมิ่นใต้หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน แต่ในปัจจุบัน ภาษาจีนหมิ่นถูกแบ่งละเอียดกว่านี้มาก[1] ในการแบ่งอยางแคบ สำเนียงย่อยของภาษาหมิ่นเหนือได้แก่ Shibei, Chong'an, Xingtian, Wufu, Zhenghe, Zhengqian, Jianyang และ Jian'ou สำเนียงที่อยู่ทางตะวันออกของหนานปิงแยกเป็นอีกสำเนียงหนึ่งของภาษาจีนหมิ่น เรียกภาษาหมิ่นเซาเจียง

อ้างอิง[แก้]

  1. Zev Handel (2003). "Northern Min Tone Values and the Reconstruction of Softened Initials" (PDF). Language and Linguistics 4 (1): 47–84. สืบค้นเมื่อ February 16, 2011. 
  • Branner, David Prager (2000). Problems in Comparative Chinese Dialectology — the Classification of Miin and Hakka. Trends in Linguistics series, no. 123. Berlin: Mouton de Gruyter. ISBN 31-101-5831-0.