ภาษาหมิ่นเหนือ
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษาหมิ่นเหนือ/หมิ่นเป่ย์ 闽北语 |
||
|---|---|---|
| พูดใน: | ภาคใต้ของ จีน, สหรัฐอเมริกา (ส่วนใหญ่ในแคลิฟอร์เนีย) | |
| ภูมิภาค: | ภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน; หนานปิง | |
| จำนวนผู้พูด: | 10.3 ล้านคน | |
| ตระกูลภาษา: | จีน-ทิเบต กลุ่มภาษาจีน ภาษาจีน ภาษาจีนหมิ่น ภาษาหมิ่นเหนือ/หมิ่นเป่ย์ |
|
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | zh | |
| ISO 639-2: | chi (B) | zho (T) |
| ISO 639-3: | mnp | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
ภาษาหมิ่นเหนือ หรือ ภาษาหมิ่นเป่ย์ (Min-Bei; จีนตัวย่อ: 闽北; จีนตัวเต็ม閩北;พินยิน: Mǐnběi) เป็นสำเนียงของภาษาจีนหมิ่นที่พูดในหนานปิงทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ภาษาจีนในมณฑลฝูเจี้ยนแบ่งเป็นสองสำเนียงคือภาษาหมิ่นเหนือกับภาษาหมิ่นใต้หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน แต่ในปัจจุบัน ภาษาจีนหมิ่นถูกแบ่งละเอียดกว่านี้มาก[1] ในการแบ่งอยางแคบ สำเนียงย่อยของภาษาหมิ่นเหนือได้แก่ Shibei, Chong'an, Xingtian, Wufu, Zhenghe, Zhengqian, Jianyang และ Jian'ou สำเนียงที่อยู่ทางตะวันออกของหนานปิงแยกเป็นอีกสำเนียงหนึ่งของภาษาจีนหมิ่น เรียกภาษาหมิ่นเซาเจียง
อ้างอิง [แก้]
- ↑ Zev Handel (2003). "Northern Min Tone Values and the Reconstruction of Softened Initials" (PDF). Language and Linguistics 4 (1): 47–84. สืบค้นเมื่อ February 16, 2011.
- Branner, David Prager (2000). Problems in Comparative Chinese Dialectology — the Classification of Miin and Hakka. Trends in Linguistics series, no. 123. Berlin: Mouton de Gruyter. ISBN 31-101-5831-0.
|
|||||||||||||||||||||||
