พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ
King William III of England, (1650-1702).jpg

พระปรมาภิไธย พระเจ้าวิลเลียมที่ 3
พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ราชวงศ์ ออเรนจ์-นัสเซา
ครองราชย์ ค.ศ. 1625ค.ศ. 1649
รัชกาลก่อนหน้า พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ
รัชกาลถัดไป สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1600
สวรรคต 30 มกราคม ค.ศ. 1649 (48 ปี)
พระราชบิดา วิลเลียมที่ 2 เจ้าชายแห่งออเรนจ์
พระราชมารดา เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์
พระมเหสี พระราชินีนาถแมรีที่ 2
ลายเซ็นของพระองค์

พระเจ้าวิลเลียมที่ 3[1] แห่งอังกฤษ (อังกฤษ: William III of England; 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 21938 มีนาคม พ.ศ. 2245) ทรงเป็นที่รู้จักกันในนามว่า วิลเลียมที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ และ วิลเลมที่ 3 แห่งออเรนจ์ ทรงเป็นขุนนางดัทช์ชั้นสูง และทรงเป็นศาสนิกชนนิกายโปรแตสแตนต์ เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายวิลเลมแห่งออเรนจ์และเจ้าหญิงแมรี สจวตประสูติที่ The Hague ภายหลัง 8 วันจากที่พระองค์ประสูติ พระบิดาของพระองค์ก็สวรรคตด้วยไข้ทรพิษ ดังนั้นจึงทำให้พระเจ้าวิลเลียมทรงกลายเป็นเจ้าชายผู้ทรงอำนาจสูงสุดนับตั้งแต่ถือกำเนิดเลยทีเดียวก็ว่าได้

ต่อมาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2203 เมื่อพระเจ้าวิลเลียมมีพระชนมายุได้ราวสิบกว่าพรรษา พระราชมารดาก็สวรรคตด้วยไข้ทรพิษในระหว่างที่ทรงเยี่ยมพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษพระเชษฐาของพระองค์ โดยก่อนที่จะสิ้นพระชนม์ลงได้ทรงตัดสินใจให้พระเจ้าชาลส์เป็นผู้ปกครอง โดยพระเจ้าชาลส์นั้นได้ทรงมอบหน้าที่ให้เป็นของเจ้าหญิงอมาเลีย เนื่องจากทรงเข้าใจในพระราชประสงค์ของพระเจ้าชาลส์เป็นอย่างดี และพระองค์ก็มิได้ทรงละเลยในการเขียนจดหมายติดต่อถึงหลานชายแต่อย่างใด

ในปี พ.ศ. 2217 พระองค์ได้มีความพยายามในการที่จะสมรสกับแมรีหลานสาวของพระองค์เอง ซึ่งแมรี่เป็นธิดาของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ การสมรสนี้แม้นว่าเป็นไปอย่างยาก ลำบากมากก็ตาม แต่ในที่สุดก็ทรงได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2220

พระองค์ได้ทรงเข้าไปมีส่วนร่วมในสงครามที่ต่อต้านอำนาจพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสหลายต่อหลายครั้งด้วยกัน เหล่าสมาชิกนิกายโปรแตสแตนต์ถึงกับได้มอบเหรียญตราและเครื่องราชอิสริยาภรณ์เนื่องจากเลื่อมใสศรัทธาในพระองค์ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่บางส่วนเท่านั้น ชื่อเสียงและกิตติศัพท์ของพระองค์ทำให้พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษในเวลาต่อมา ถึงแม้ว่าจะมีเหตุผลอื่น ในการประสบความสำเร็จของพระองค์จะเป็นในด้านการทหาร หรือกองเรือรบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดก็ตาม

พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2245 ด้วยโรคปอดอักเสบ อันเนื่องจากการที่พระองค์ทรงตกจากม้าของพระองค์เอง และเป็นที่เชื่อกันว่าม้าของพระองค์ นั้นได้ก้าวเท้าพลาดไปสะดุดกับรังของตัวตุ่นเข้า และนี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งของที่มา ในการดื่มอวยพร Make a toasted ซึ่งมักจะมีการนิยมกล่าวกันในระหว่างที่ดื่มอวยพรว่า "the little gentleman in the black velvet waistcoat." และในปีถัดมา ท่านเซอร์วินสตัน เชอร์ชิล ก็ได้เพิ่มเติมลงไปอีกว่า "opened the trapdoor to a host of lurking foes".

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 251
ก่อนหน้า พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ถัดไป
พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ 2leftarrow.png UK Arms 1689.svg
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
พระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์
(ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา)

(ค.ศ. 1689ค.ศ. 1702
ร่วมกับพระราชินีนาถแมรีที่ 2 (ค.ศ. 1689ค.ศ. 1694) )
2rightarrow.png พระราชินีนาถแอนน์
ว่าง 2leftarrow.png UK Arms 1689.svg
พระมหากษัตริย์สกอตแลนด์
(ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา)

(ค.ศ. 1689ค.ศ. 1702
ร่วมกับพระราชินีนาถแมรีที่ 2 (ค.ศ. 1689ค.ศ. 1694) )
2rightarrow.png ว่าง
วิลเลียมที่ 2 เจ้าชายแห่งออเรนจ์ 2leftarrow.png Armoirie Principauté d'Orange.png
เจ้าชายแห่งออเรนจ์
(ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา)

(ค.ศ. 1650ค.ศ. 1702)
2rightarrow.png โยฮัน วิลเลม ฟรีโซ เจ้าชายแห่งออเรนจ์