พระราชวังฤดูร้อนหยวนหมิงหยวน
พระราชวังฤดูร้อนแห่งเดิม (อังกฤษ: Old Summer Palace) เป็นที่รู้จักในชื่อ หยวนหมิงหยวน (จีนตัวเต็ม: 圓明園; จีนตัวย่อ: 圆明园; พินอิน: Yuánmíng Yuán; อังกฤษ: Gardens of Perfect Brightness) เดิมมีชื่อเรียกว่า ยู่หยวน (จีนตัวเต็ม: 御園; จีนตัวย่อ: 御园; พินอิน: Yù Yuán; อังกฤษ: Imperial Gardens) เป็นกลุ่มพระราชวัง และสวนหย่อม ตั้งอยู่บริเวณชานกรุงปักกิ่ง ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 8 กิโลเมตร ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอหยวน
หยวนหมิงหยวน สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 เพื่อเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์ชิง มีเนื้อที่ประมาณ 3.5 ตารางกิโลเมตร พระตำหนักส่วนใหญ่สร้างด้วยหิน ตามแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก จากการออกแบบของ Giuseppe Castiglione และ Michel Benoist สถาปนิกเยซูอิตชาวอิตาลี [1]
พระราชวังหยวนหมิงหยวน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1707 ในรัชกาลจักรพรรดิคังซี เพื่อพระราชทานแก่พระราชโอรสองค์ที่สี่ ซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้น และทรงขยายอาณาเขตพระราชวัง ในปี ค.ศ. 1725 และได้มีการบูรณะอีกครั้งในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง และใช้เป็นพระราชวังที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิ เป็นเวลาถึง 150 ปี
พระราชวังหยวนหมิงหยวน ถูกเผาทำลายในช่วงปลายของสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1860 โดยกองทหารฝรั่งเศส บุกเข้ายึดพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิเสียนเฟิง ในกลางดึกของคืนวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1860 ต่อมาในวันที่ 18 ตุลาคม ลอร์ดเจมส์ บรูซ แห่งเอลกิน ผู้สำเร็จราชการของอังกฤษ ได้สั่งการให้กองทหารอังกฤษ จำนวน 3,500 คน บุกเข้าเผาทำลายพระราชวัง เพื่อเป็นการตอบโต้ราชสำนักจีน ที่สั่งทรมานและประหารชีวิตนักโทษชาวยุโรป และอินเดีย จำนวน 20 คน [2] โดยใช้เวลาเผาทำลายถึง 3 วัน
ในยุคปัจจุบัน ทางการจีนเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะสร้างพระราชวังหยวนหมิงหยวนขึ้นมาใหม่ แต่ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจอนุรักษ์ซากปรักหักพังไว้ในสภาพเดิม
[แก้] อ้างอิง
- ^ รอยอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือนจากสงคราม "ปล้นสมบัติจีน" ASTV ผู้จัดการ, 26 กุมภาพันธ์ 2552
- ^ Garnet Wolseley, Garnet. (1862). Narrative of the War with China in 1860. London: Longman, Green, Longman & Robert.
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: พระราชวังฤดูร้อนหยวนหมิงหยวน |
- (จีน) เว็บไซต์ทางการ
- ‘หยวนหมิงหยวน’ ความงามที่จากไป ผู้จัดการออนไลน์, 22 ตุลาคม 2547
พิกัดภูมิศาสตร์: 40°00′26″N 116°17′33″E / 40.00722°N 116.29250°E
