จักรพรรดิเสียนเฟิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเหวินจง
จักรพรรดิเสียนเฟิง
《咸丰皇帝朝服像》.jpg

พระปรมาภิไธย สมเด็จพระจักรพรรดิชิงเหวินจง
พระอิสริยยศ สมเด็จพระจักรพรรดิ
ราชวงศ์ ชิง
รัชกาลก่อน จักรพรรดิเต้ากวง
รัชกาลถัดไป จักรพรรดิถงจื้อ
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ ค.ศ.1831
สวรรคต ค.ศ.1861
พระราชบิดา จักรพรรดิเต้ากวง
พระราชมารดา สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวชวนเฉิง
พระอัครมเหสี พระอัครมเหสีหนิวฮู่ลู่
พระราชบุตร องค์ชายไจ้ฉุน
สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิงขณะทรงแก้ไขพระราชกิจ
สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนฟงขณะทรงพักผ่อนพระอิริยาบถ

สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนเฟิง (จีน: 咸豐帝; พินอิน: Xiánfēng) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองศ์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง มีนามเดิมว่า อ้ายซินเจว๋หลัว อี้จู่ หรือองค์ชาย อี้จู่ ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) ขึ้นครองราชย์ได้ทั้ง ๆ ที่มิใช่รัชทายาทองค์เอกที่วางตัวไว้ แต่ว่าพระองค์สามารถเอาชนะใจพระราชบิดาได้ด้วยการออกล่าสัตว์ และพระองค์ไม่สังหารสัตว์ที่มีลูกอ่อน กล่าวกันว่าพระราชวรกายของพระองค์อ่อนแอมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์แล้ว จึงมักประชวรบ่อย ๆ

ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 19 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมเหสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน แต่ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคตมีพระมเหสีองค์แรกแล้ว คือ พระวรชายาสะโกตา ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคต เมื่อจักรพรรดิเสียนเฟิงครองราชย์แล้วทรงสถาปนานางสะโกตะเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อเซียน เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประธาน คือ พระนางคังฉินไท่เฟย(康慈皇贵太妃) พระมเหสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่ทรงดูพระราชวังหลัง

ซึ่งพระอัครมเหสีองค์แรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเสียงเฟิง คือ พระอัครมเหสีหนิวฮู่ลู่ หรือ ซูอันไทเฮา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก พระนางคังฉินไท่เฟย

ในสมัยพระองค์เกิดสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 ซึ่งส่งผลให้เกาะฮ่องกงตกเป็นของจักรวรรดิอังกฤษโดยสมบูรณ์ และมาเก๊าตกเป็นของโปรตุเกส และกบฏไท่ผิง โดย หง ซิ่วฉวน ซึ่งล้วนแต่ส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศและราชวงศ์

จักรพรรดิเสียนเฟิง มีพระมเหสีองค์รองอีกหนึ่งพระองค์ ที่ต่อมามีบทบาทอย่างมากในประวัติศาสตร์ภายหลัง คือ พระมเหสีเย่เฮ่อนาลา หรือ ซูสีไทเฮา

พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2440 (ค.ศ. 1861) ด้วยพระชนมายุเพียง 30 พรรษา ด้วยพระโรคที่รุมเร้าจากทรงกลัดกลุ้มในปัญหาของบ้านเมือง และจักรพรรดิองค์ใหม่ คือ องค์ชายไจ้ฉุน หรือพระนามตอนขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิถงจื้อ

พระบรมวงศานุวงศ์[แก้]

  • พระราชบิดา: จักรพรรดิเต้ากวง
  • พระราชมารดา: สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวชวนเฉิง
  • พระอัครมเหสี (皇后)
  • พระมเหสี (皇貴妃)
    • พระมเหสีจวงจิ้ง (莊靜皇貴妃) จากสกุลทาทาลา (他他拉)
    • พระมเหสีต้วนเค่อ (端恪皇貴妃) จากสกุลถงเจีย (佟佳)
  • พระราชเทวี (贵妃)
    • พระราชเทวีอี้ (懿贵妃) จากสกุลเย่เฮ่อน่าลา (葉赫那拉) ภายหลังได้รับการสถาปนาเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน (孝欽顯皇后)
    • พระราชเทวีเหวิน (玫貴妃) จากสกุลสูเจีย (徐佳)
    • พระราชเทวีหวั่น (婉貴妃) จากสกุลสั่วชั่วลั่ว (索綽絡)
  • พระอัครชายา (妃)
    • พระอัครชายาลู่ (璷妃) จากสกุลน่าลา (那拉)
    • พระอัครชายาสี่ (禧妃) จากสกุลฉาฮาลา (察哈喇)
    • พระอัครชายาจี๋ (吉妃) จากสกุลหวัง (王)
    • พระอัครชายาชิ่ง (慶妃) จากสกุลจาง (张)
  • พระชายา (嬪)
    • พระชายาหยุน (雲嬪) จากสกุลอู่เจีย (武佳)
    • พระชายาหรง (容嬪) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
    • พระชายาสู (璹嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
    • พระชายาอวี้ (玉嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
  • พระสนมขั้นฉางไจ้ (常在)
    • พระสนมผิง (玶常在) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
    • พระสนมฉุน (瑃常在)
    • พระสนมซิน (鑫常在)
  • พระราชโอรส
    • องค์ชายไจ้ฉุน (載淳,1856–1875) ภายหลังเป็นจักรพรรดิ;พระโอรสในราชเทวีอี้ (พระจักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน ในขณะนั้น)
    • องค์ชายไม่ปรากฏพระนาม (1858) หมิ่นจวิ้นอ๋อง(悯郡王)สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์;พระโอรสในพระราชเทวีเหวิน
  • พระราชธิดา
    • องค์หญิงกู้หลุนหรงอันกงจวู่ (荣安固伦公主,1855–1874) พระธิดาในพระมเหสีจวงจิ้ง
  • พระราชธิดาบุญธรรม
    • องค์หญิงกู้หลุนหรงโซ่วกงจวู่ (荣寿固伦公主,1854–1924) พระธิดาในองค์ชายอี้ซิน
ก่อนหน้า จักรพรรดิเสียนเฟิง ถัดไป
จักรพรรดิเต้ากวง 2leftarrow.png จักรพรรดิจีน
(พ.ศ. 2393 - พ.ศ. 2404)
2rightarrow.png จักรพรรดิถงจื้อ