จักรพรรดิเสียนเฟิง
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
-
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเหวินจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเสียนฟง หรือ เสียนเฟิง(จักรพรรดิเหวินจง) (ภาษาจีนกลาง : 咸豐帝 ภาษาอังกฤษ : Xianfeng) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินูรฮาชี) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองศ์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง มีนามเดิมว่า อ้ายซินเจวี๋ยหลัว อี้จู่ หรือองค์ชาย อี้จู่ ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) ขึ้นครองราชย์ได้ทั้ง ๆ ที่มิใช่รัชทายาทองค์เอกที่วางตัวไว้ แต่ว่าพระองค์สามารถเอาชนะใจพระราชบิดาได้ด้วยการออกล่าสัตว์ และพระองค์ไม่สังหารสัตว์ที่มีลูกอ่อน กล่าวกันว่าพระราชวรกายของพระองค์อ่อนแอมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์แล้ว จึงมักประชวรบ่อย ๆ
ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 19 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมหเสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประธาน คือ พระนางหวางไท่โฮว่ พระมหเสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่เป็นเสมือนพระมารดาเลี้ยงของพระองค์ที่พระองค์รักเหมือนพระมารดาแท้ ๆ
ซึ่งพระมเหสีองค์แรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเสียงฟง คือ พระนางหนิวฮู่ลู่ (ซูอันไทเฮา) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากพระนางหวางไท่โฮ่ว
ในสมัยพระองศ์เกิดสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 ซึ่งส่งผลให้เกาะฮ่องกงตกเป็นของจักรวรรดิอังกฤษโดยสมบูรณ์ และมาเก๊าตกเป็นของโปรตุเกส และกบฏไท่ผิง โดย หง ซิ่วฉวน ซึ่งล้วนแต่ส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศและราชวงศ์
จักรพรรดิเสียนฟง มีพระมหเสีองค์รองอีกหนึ่งพระองค์ ที่ต่อมามีบทบาทอย่างมากในประวัติศาสตร์ภายหลัง คือ พระนางซูสีไทเฮา
พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2440 (ค.ศ. 1861) ด้วยพระชนมายุเพียง 30 พรรษา ด้วยพระโรคที่รุมเร้าจากทรงกลัดกลุ้มในปัญหาของบ้านเมือง และจักรพรรดิองค์ใหม่ คือ องค์ชายไจ้ฉุน หรือพระนามตอนขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิถงจื้อ
| รัชสมัยก่อนหน้า: จักรพรรดิเต้ากวง |
จักรพรรดิจีน ราชวงศ์ชิง พ.ศ. 2393 - พ.ศ. 2404 |
รัชสมัยถัดไป: จักรพรรดิถงจื้อ |
|
||||||||
