จักรพรรดิซ่งเหรินจง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จักรพรรดิซ่งเหรินจง
Renzong.jpg

รัชศก 'เทียนเฉิง' (1023-1032)
'หมิงเต้า' (1032-1033)
พระอิสริยยศ พระมหาจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิจีน
ราชวงศ์ ซ่ง
ครองราชย์ 24 มีนาคม พ.ศ. 1565 – 30 เมษายน พ.ศ. 1606
ระยะครองราชย์ &&&&&&&&&&&&&041.&&&&&041 ปี &&&&&&&&&&&&&037.&&&&&037 วัน
รัชกาลก่อนหน้า ซ่งเจินจง
รัชกาลถัดไป ซ่งอิงจง
วัดประจำรัชกาล พระอารามเหรินจง
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 1553
สวรรคต 30 เมษายน พ.ศ. 1606 (52 พรรษา)
พระราชบิดา จักรพรรดิซ่งเจินจง
พระราชมารดา สมเด็จพระพันปีหลวงหลี่
พระอัครมเหสี สมเด็จพระจักรพรรดินีกั้ว
สมเด็จพระจักรพรรดินีเฉา

เหรินจง (จีน: 仁宗; พินอิน: Rénzōng) เป็นจักรพรรดิรัชกาลที่ 4 แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือของจีน ประสูติเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 1553 เป็นโอรสของพระเจ้าเจินจง เสวยราชย์ตั้งแต่วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 1565 จนสวรรคตเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 1606 สิริพระชนม์ห้าสิบสามพรรษา และเสวยราชย์ได้สี่สิบเอ็ดปี

พระนามแต่ประสูติว่า "เจ้า โช่วอี้" (趙受益 Zhào Shòuyì ?) ต่อมาได้รับพระราชทานใหม่เป็น "เจ้า เจิน" (趙禎 Zhào Zhēn ?) ชื่อ "เจ้า" นั้นเป็นชื่อพระสกุล

ถึงแม้พระเจ้าเหรินจงจะทรงราชย์เป็นเวลากว่าสี่สิบปี แต่ก็ไม่ทรงเป็นที่รู้จักมากนัก นอกจากนี้ ถึงแม้รัชกาลนี้จะเป็นช่วงที่จีนมีอิทธิพล อำนาจ และความมั่นคงยอดเยี่ยม กับทั้งมีขุนนางโดดเด่นหลายคน เช่น เปา เจิ่ง แต่ก็เป็นช่วงที่บรรดาประเทศราชเริ่มเอาใจออกห่างซึ่งจะส่งผลต่อความมั่นคงของราชวงศ์นี้ในอีกร้อยกว่าปีข้างหน้า ทั้งนี้ สืบเนื่องมาจากนโยบายด้านการต่างประเทศของรัชกาลก่อนหน้าที่เป็นไปในทางสันตินิยมค่อนข้างมาก ทำให้ด้านการทหารด้อยคุณภาพลงตามลำดับ และราชวงศ์เซี่ยตะวันตกซึ่งเป็นเจ้าประเทศราชหนึ่งได้ฉกฉวยโอกาสนี้รุกรานชายแดนจีนเป็นระยะ ๆ เมื่อพระเจ้าเหรินจงเสวยราชย์จึงมีพระราชกฤษฎีกาให้ปรับปรุงด้านการทหารขนานใหญ่ และรัฐบาลจีนยังได้ใช้เงินจำนวนมหาศาลผูกมิตรกับราชวงศ์เหลียว เจ้าประเทศราชอีกแห่งหนึ่งซึ่งเป็นปรปักษ์ต่อราชวงศ์เซี่ยตะวันตก เพื่อประกันความมั่นคงของจักรวรรดิ[1] นโยบายดังกล่าวของรัฐบาลจีนมีค่าใช้จ่ายมากมาย ยังให้เกิดการขึ้นภาษีอย่างสูงลิ่ว กลายเป็นยุคที่เรียกว่า "ข้าวยากหมากแพง" อย่างแท้จริง โดยเฉพาะชนชั้นล่างนั้นต้องอดอยากปากแห้งตลอดปี อนึ่ง ยังส่งผลให้เกิดการต่อต้านรัฐบาลเป็นระยะ ๆ และรัฐบาลเองก็มีสภาพเหมือนคนป่วยหนักในกาลต่อมาด้วย

ในท้ายรัชกาล พระเจ้าเหรินจงทรงพระประชวรหนักโดยยังมิได้มีการแต่งตั้งรัชทายาทเอาไว้ซึ่งอาจเป็นผลเสียต่อราชบัลลงก์ได้ ด้วยคำแนะนำของราชสำนัก จึงทรงชุบเลี้ยงพระราชวงศ์น้อยสองพระองค์เป็นพระราชโอรสบุญธรรม หนึ่งในนั้นคือ เจ้า อิงจง ผู้เสวยราชย์ต่อมาหลังจากที่พระเจ้าเหรินจงสวรรคตแล้ว

พระนามที่ทรงได้รับการเฉลิมเมื่อเสด็จสวรรคตแล้วว่า "ถี่เทียนฝ่าเต้าจี๋กงฉวนเต๋อเฉินเหวินเชิ่งหวู่รุ่ยเจ๋อหมิงเสี้ยว" (體天法道極功全德神文聖武睿哲明孝 Tǐ Tiān Fǎ Dào Jí Gōng Quán Dé Shén Wén Shèng Wǔ Ruì Zhé Míng Xiào ?)

พงศาวลี[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Zhenoao Xu, W. Pankenier, Yaotiao Jiang, David W. Pankenier. (2000). East-Asian Archaeoastronomy: Historical Records of Astronomical Observations of China, Japan and Korea. n.p. : CRC Press. ISBN 90-5699-302-X.
ก่อนหน้า จักรพรรดิซ่งเหรินจง ถัดไป
จักรพรรดิซ่งเจินจง 2leftarrow.png จักรพรรดิจีน
(พ.ศ. 1565–พ.ศ. 1606)
2rightarrow.png จักรพรรดิซ่งอิงจง