จักรพรรดิซ่งเกาจง
 |
บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาบทความนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
-
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ จักรพรรดิเกาจง
 |
|
| จักรพรรดิเกาจงแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ | |
|---|---|
| ประสูติ/สวรรคต: | 12 มิถุนายน ค.ศ. 1107 - 9 พฤศจิกายนค.ศ. 1187 |
| แซ่: | เจ้า (趙) |
| พระนามจริง: | โก้ว (構) |
| พระนามรอง (字) : | Deji (德基) |
| ครองราชย์: | 12 มิถุนายน ค.ศ. 1127¹ - 24, กรกฎาคม ค.ศ. 1162² |
| ราชวงศ์: | ซ่ง (宋) |
| นามพระอาราม ประจำรัชกาล: |
เกาจง (高宗) |
| พระนามหลังสวรรคต: (อย่างย่อ) |
ไม่มี |
| พระนามหลังสวรรคต: (อย่างเต็ม) |
Emperor Shouming Zhongxing Quangong Zhide Shengshen Wuwen Zhaoren Xianxiao³ 受命中興全功至德聖神武文昭仁 憲孝皇帝 |
| หมายเหตุ: วันที่ที่ระบุไว้ในที่นี้เป็นวันที่ในปฏิทินจูเลียน ไม่ใช้วันที่ในปฏิทินเกรกอเรียนดังที่ใช้ในปัจจุบัน |
|
| ——— | |
| 1. หลังจักรพรรดิซ่งชินจงซึ่งเป็นพระเชษฐาต่างพระมารดา ทรงถูกชาวจินจับเป็นเชลยในเดือนมกราคม ค.ศ. 1127 พระองค์จึงทรงสถาปนาพระองค์เองเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1127 ทรงถูกถอดจากตำแหน่ง 25 วัน ระหว่างวันที่ 26 มีนาคม - 20 เมษายน ค.ศ. 1129 โดยแม่ทัพเมี่ยวฝู (苗傅) และหลิวเจิ้งเอี้ยน (劉正彥) ทรงถูกกองทัพจินไล่ล่าและไม่อาจควบคุมจีนภาคใต้อย่างเต็มที่ จนถึงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1130 2. ทรงสละราชสมบัติให้พระราชโอรสบุญธรรม ซึ่งทรงรับอุปการะจากพระญาติห่างๆ องค์หนึ่ง ทรงสถาปนาพระองค์เองเป็น "ไท่ชางหวง" (太上皇 - เทียบกับภาษาไทยคือคำว่า "พระเจ้าหลวง") และยังคงทรงเป็นผู้ฝึกหัดการปกครองให้จักรพรรดิองค์ใหม่ต่อไป 3. เป็นพระนามหลังการสวรรคตที่ทรงได้รับครั้งสุดท้ายเมื่อ ค.ศ. 1191 |
|
สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งเกาจง (12 มิถุนายน ค.ศ. 1107 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187) พระนามเดิม "เจ้าโก้ว" ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ซ่งของประเทศจีน และเป็นจักรพรรดิองค์แรกของแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ ในปี ค.ศ. 1227 พระองค์ได้ละทิ้งราชธานีไคเฟิงหลังการรุกรานของชนเผ่าจูร์เชนหรือพวกจิน ไปตั้งมั่นที่เมืองหลินอัน (臨安; ปัจจุบันนี้คือเมืองหางโจว 杭州) จากนั้นจึงได้เสด็จขึ้นครองราชย์และสถาปนาราชวงศ์ซ่งขึ้นใหม่ในชื่อราชวงศ์ซ่งใต้ พระองค์ทรงอยู่ในราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1127 - 1162
พระราชประวัติ[แก้]
จักรพรรดิซ่งเกาจงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 5 ของจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิซ่งชินจง พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระสนมจากสกุลเว่ย (韋) ซึ่งได้รับการสถาปนาหลังการสิ้นพระชนม์จากจักรพรรดิซ่งเกาจงเป็นพระพันปีหลวงเสียงหยิน (顯仁皇后, ค.ศ. 1080 - 1159)
จักรพรรดิซ่งเกาจงทรงเคยปกครองพื้นที่แห่งหนึ่งราชวงศ์ซ่งเหนือมาก่อน ต่อมาหลังจักรพรรดิซ่งชินจงและจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงถูกพวกจินจับกุมเป็นเชลยแล้ว พระองค์จึงขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิลำดับถัดมาและสถาปนาราชวงศ์ซ่งใต้ขึ้น ในรัชกาลของพระองค์นั้นจักรวรรดิซ่งใต้ต้องทำสงครามกับชาวจินอยู่เสมอ ในชั้นต้นพระองค์ได้ให้แม่ทัพคนสำคัญ เช่น หลี่กัง งักฮุย หานซื่อจง และอวี่หยุนเหวิน ตรึงกำลังชาวจินไว้ อย่างไรก็ตาม หลังจากการต่อสู้ยาวนาหลายปีและประสบชัยชนะด้านการทหาร จักรพรรดิซ่งเกาจงก็ได้ทรงเปลี่ยนมาดำเนินนโยบายสันติและปกป้องดินแดนเป็นหลัก หนึ่งในเหตุผลสำคัญในการดำเนินนโยบายดังกล่าวก็คือ พระองค์และอัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ยไม่ต้องการให้กองทัพซ่งใต้เอาชัยจากชาวจินอย่างเบ็ดเสร็จและช่วยเหลือจักรพรรดิซ่งชินจงและจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงได้ เพื่อว่าจักรพรรดิซ่งเกาจงจะได้อยู่ในราชสมบัติต่อไป ผลที่ปรากฏคือพระองค์และฉินฮุ่ยได้วางแผนบังคับให้แม่ทัพงักฮุยต้องถอนทัพกลับมาด้วยคำสั่งที่กำกวม แล้วหาทางจับงักฮุยประหารชีวิตเสียโดยปราศจากความผิด และถอดถอนแม่ทัพหานซื่อจงออกจากตำแหน่งทางการทหารทั้งหมด จากนั้นพระองค์ได้ลงพระนามใน “สัญญาสงบศึกเส้าซิง” กับชาวจิน ซึ่งสัญญาที่ซ่งใต้เสียเปรียบจินเป็นอย่างมาก กล่าวคือ ซ่งใต้ต้องยอมยกดินแดนจำนวนมากให้แก่ราชวงศ์จินเพื่อแลกกับการสงบศึก และต้องส่งบรรณาการให้กับชาวจินด้วย
จักรพรรดิซ่งเกาจงยังทรงเป็นกวีที่สำคัญพระองค์หนึ่งของจีน และทรงมีอิทธิพลอย่างสำคัญต่อกวีชาวจีนในรุ่นต่อมาด้วย ผลงานชิ้นหนึ่งของพระองค์ที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือ "บทกวีสี่วรรคว่าด้วยภูเขาสวรรค์" (Quatrain on the Heavenly Mountain)
จักรพรรดิซ่งเกาจงสละราชสมบัติเมื่อปี ค.ศ. 1162 หลังครองราชย์นานกว่า 35 ปี แต่ยังทรงดำรงพระชนม์จนถึง ค.ศ. 1187 จึงเสด็จสวรรคต พระชนมายุได้ 80 พรรษา
ดูเพิ่ม[แก้]
| สมัยก่อนหน้า | จักรพรรดิซ่งเกาจง | สมัยถัดไป | ||
|---|---|---|---|---|
| จักรพรรดิซ่งชินจง (ราชวงศ์ซ่งเหนือ) |
 |
จักรพรรดิจีน (พ.ศ. 1670 - พ.ศ. 1705) |
 |
จักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง |
|
|||||||||||
