เหงียน วัน เถี่ยว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เหงียน วัน เถี่ยว
เถี่ยวในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2509
ประธานาธิบดีเวียดนามใต้คนที่ 2
ดำรงตำแหน่ง
21 ตุลาคม 2510 – 21 เมษายน 2518
นายกรัฐมนตรี เหงียน กาว กี่
เหงียน ฟาน ล็อก
ทราน วัน เฮือง
ทราน เทียน เคียม
เหงียน บา แคน
รองประธานาธิบดี เหงียน กาว กี่ (2510–2514) ทราน วัน เฮือง (2514–2518)
ก่อนหน้า ตัวเอง
(ในตำแหน่งประธานคณะกรรมการนำชาติ)
ถัดไป เจิ่น วัน เฮือง
ประธานคณะกรรมการนำชาติ
ดำรงตำแหน่ง
14 มิถุนายน 2508 – 21 ตุลาคม 2510
นายกรัฐมนตรี เหงียน กาว กี่
ก่อนหน้า Phan Khắc Sửu
ถัดไป ยุบตำแหน่ง
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1923(1923-04-05)
ฟานซาง-ท้าปจ่าม จังหวัดนิญถ่วน อินโดจีนของฝรั่งเศส
เสียชีวิต 29 กันยายน ค.ศ. 2001(2001-09-29) (78 ปี)
บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐ
พรรค แนวร่วมสังคมประชาธิปไตยแห่งชาติ
คู่สมรส Madame Nguyen Van Thieu
บุตร สาม (ลูกชายสอง ลูกสาวหนึ่ง)
วิชาชีพ นายทหาร
ลายมือชื่อ Signature of Nguyễn Văn Thiệu.svg
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้ รัฐเวียดนาม
เวียดนามใต้
สังกัด Vietnamese National Army
 Army of the Republic of Vietnam
ประจำการ 2486–2510
ยศ B ARVN-OF-8.svg พลโท (Trung Tướng)
บังคับบัญชา Vietnamese National Military Academy (2499–2503)
กองพลที่ 7 (2503–2504)
กองพลที่ 1 (2504–2505)
กองพลที่ 5 (2505–2507)
IV Corps (2507–2508)
การยุทธ์ ความพยายามรัฐประหารเวียดนามใต้ ค.ศ. 1960
รัฐประหารเวียดนามใต้ ค.ศ. 1963

พลโท เหงียน วัน เถี่ยว (เวียดนาม: Nguyễn Văn Thiệu, ภาษาเวียดนาม: [ŋʷǐənˀ vān tʰîəwˀ] ( ฟังเสียง); 5 เมษายน พ.ศ. 2466 – 29 กันยายน พ.ศ. 2544) เป็นประธานาธิบดีของเวียดนามใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2510 จนถึง พ.ศ. 2518[1][2] เขาลี้ภัยออกนอกประเทศไปก่อนที่ฝ่ายคอมมิวนิสต์จะยึดประเทศได้ เสียชีวิตเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2544 ด้วยโรคหลอดเลือดสมอง

เถี่ยวเกิดเมื่อ 5 เมษายน พ.ศ. 2466 ในครอบครัวที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เข้าทำงานในกองทัพรัฐบาลฝรั่งเศส ผ่านการฝึกจากสถาบันการทหารแห่งชาติ ที่เว้ และรับราชการทหารต่อมาในสมัยของโง ดิ่ญ เสี่ยมที่เป็นประธานาธิบดี

ต่อมา เหงียน วัน เถี่ยว เป็นหนึ่งในคณะรัฐประหารที่โค่นล้มเสี่ยมในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ทำให้เขาได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีและได้เป็นประธานาธิบดีในที่สุด ในระหว่างการดำรงตำแหน่ง เหงียน วัน เถี่ยวต่อต้านการเจรจากับฝ่ายคอมมิวนิสต์หรือเวียดนามเหนือ และไม่ยอมให้ข้อตกลงระหว่างเวียดนามเหนือและสหรัฐฯที่ไม่เป็นทางการรวมเข้าในข้อตกลงสันติภาพปารีสว่าด้วยเวียดนามในเดือน มกราคม 2516 อย่างไรก็ตาม การที่เขาตัดสินใจผิดพลาดให้กองทัพเวียดนามใต้ถอยทัพหลังการโจมตีที่บวนมาถวตในเดือน มีนาคม 2518 ทำให้เวียดนามใต้พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงและรัฐบาลของเขาต้องล้มไป

ชีวิตช่วงต้น[แก้]

เถี่ยวเกิดที่ฟานซาง เป็นบุตรของเจ้าของที่ดินรายเล็ก ฐานะดี ที่กาเงินจากเกษตรกรรมและประมง เถี่ยวเป็นบุตรคนสุดท้องจากลูก ๆ ทั้งห้าคน[3] บางรายงานระบุว่าเถี่ยวเกิดในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2467 แต่กลับใช้วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2466 แทน เนื่องจากวันเกิดที่สองนั้นเป็นมงคลยิ่งกว่า[4] บรรดาพี่ชายหาเงินเพื่อให้เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนชนชั้นนำที่ดำเนินกิจการโดยฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเวียดนามในขณะนั้น[4] ถึงแม้ว่าในตอนนั้นยังไม่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก (เขาเปลี่ยนศาสนาหลังแต่งงาน) เถี่ยวเข้าเรียนที่ Pellerin ซึ่งเป็นโรงเรียนคาทอลิกของฝรั่งเศสที่เว้ และกลับบ้านเกิดหลังเรียนเสร็จ[5]

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จักรวรรดิญี่ปุ่นบุกรุกอินโดจีนของฝรั่งเศสและควบคุมบริเวณนี้ ฝ่ายญี่ปุ่นเข้ายึดครองจังหวัดนิญถ่วนใน พ.ศ. 2485 แต่ปฏิกิริยาจากคนในท้องที่กลับเงียบสงัด และเถี่ยวทำงานในทุ่งข้าวกับพ่ออีกสามปี[3]

ชีวิตส่วนตัว[แก้]

ใน พ.ศ. 2494 เถี่ยวแต่งงานกับ Nguyễn Thị Mai Anh ลูกสาวของผู้ประกอบการเวชสมุนไพรวิทยาที่ร่ำรวยจากสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง เธอนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเถี่ยวหันมานับถือศาสนานี้ใน พ.ศ. 2501 นักวิจารณ์อ้างว่าที่เขาทำเช่นนี้เพื่อเพิ่มโอกาสในการขึ้นยศทหาร เนื่องจากโง ดิ่ญ เสี่ยมสนับสนุนคนที่นับถือโรมันคาทอลิก[4][6] ทั้งคู่มีลูกชายสองคนและลูกสาวคนเดียว[7]

เครื่องอิสริยาภรณ์[แก้]

เครื่องอิสริยาภรณ์เวียดนามใต้[แก้]

โดยจะเรียงลำดับเกียรติที่สูงไปหาต่ำ[8]

  • VPD National Order of Vietnam - Grand Cross BAR.svg เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติเวียดนาม ชั้นประถมาภรณ์
  • Vietnam Military Merit Ribbon.svg เหรียญเสมาทหาร
  • Vietnam Army Distinguished Service Order Ribbon-First Class.svg เครื่องอิสยาภรณ์บริการที่โดดเด่น ชั้นที่ 1 (ทหารบก)
  • Vietnam Air Force Distinguished Service Order Ribbon-First Class.svg เครื่องอิสยาภรณ์บริการที่โดดเด่น ชั้นที่ 1 (ทหารอากาศ)
  • Vietnam Navy Distinguished Service Order Ribbon-First Class.svg เครื่องอิสยาภรณ์บริการที่โดดเด่น ชั้นที่ 1 (ทหารเรือ)
  • Vietnam Army Meritorious Service Medal ribbon.svg เหรียญสรรเสริญบริการ (ทหารบก)
  • Vietnam Gallantry Cross, with palm.svg เหรียญกล้าเวียดนามใต้ ประดับ " ใบปาล์มทั้ง 3 "
  • Vietnam Armed Forces Honor Medal ribbon-First Class.svg เหรียญเกียรติยศกองทัพเวียดใต้ ชั้นที่ 1
  • Vietnam Good Conduct Medal ribbon-Second Class.svg เหรียญแห่งความประพฤติดี ชั้นที่ 2
  • Republic of Vietnam Campaign Medal ribbon, with 60- clasp.svg เหรียญรณรงค์เวียดนาม
  • Vietnam Military Service Medal ribbon-Second Class.svg เหรียญรับราชการทหาร ชั้นที่ 2

เครื่องอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ[แก้]

Croix de Guerre des Theatres d'Operations Exterieurs ribbon.svg Croix de guerre des théâtres d'opérations extérieures

พ.ศ. 2512 - Grand Order of Mugunghwa (South Korea) - ribbon bar.gif เครื่องอิสริยาภรณ์มูกูฮวา

US Legion of Merit Commander ribbon.png ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นผู้บังคับบัญชา

อ้างอิง[แก้]

  1. Ronald B. Frankum Jr. Historical Dictionary of the War in Vietnam, 2011 p.331 "Nguyễn Văn Thiệu"
  2. Bruce M. Lockhart, William J. Duiker The A to Z of Vietnam, 2010, p.283. "Nguyễn Văn Thiệu"
  3. 3.0 3.1 Lamb, David (1 October 2001). "Nguyen Van Thieu, 78; S. Vietnam's President". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ 11 October 2009.
  4. 4.0 4.1 4.2 Butterfield, Fox (1 October 2001). "Nguyen Van Thieu Is Dead at 76; Last President of South Vietnam". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 11 October 2009.
  5. "Nguyen Van Thieu". The Daily Telegraph. UK. 1 October 2001. สืบค้นเมื่อ 11 October 2009.
  6. "South Viet Nam: A Vote for the Future". Time. 15 September 1967.
  7. Stowe, Judy (2 October 2001). "Nguyen Van Thieu". The Independent. UK. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 November 2009. สืบค้นเมื่อ 11 October 2009.
  8. รายชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์เวียดนามใต้
  • ไมเคิล ลีเฟอร์. พจนานุกรมการเมืองสมัยใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กทม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2548. หน้า 295

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]