ข้ามไปเนื้อหา

เวอร์จินออสเตรเลีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เวอร์จินออสเตรเลีย
IATA ICAO รหัสเรียก
VA VOZ VELOCITY
ก่อตั้ง (2000-08-29) 29 สิงหาคม ค.ศ. 2000 (25 ปี) (ในชื่อ เวอร์จินบลู)
เริ่มดำเนินงาน (2011-05-04) 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 (14 ปี) (ในชื่อ เวอร์จินออสเตรเลีย)
ท่าหลัก
ท่ารอง
เมืองสำคัญ
สะสมไมล์เวโลซิตี
ขนาดฝูงบิน105 (รวมของเวอร์จินออสเตรเลียรีเจียนัลแอร์ไลน์)
จุดหมาย33
บริษัทแม่เวอร์จินออสเตรเลียโฮลดิ้ง
สำนักงานใหญ่ประเทศออสเตรเลีย บริสเบน ประเทศออสเตรเลีย
บุคลากรหลัก
  • ปีเตอร์ วอร์น (ประธาน)
  • เดฟ เอเมอร์สัน (ซีอีโอ)
ผู้ก่อตั้ง
เว็บไซต์www.elal.com

เวอร์จินออสเตรเลีย (อังกฤษ: Virgin Australia) หรือชื่อเดิม เวอร์จินบลู (อังกฤษ: Virgin Blue) เป็นสายการบินสัญชาติออสเตรเลียที่มีสำนักงานใหญ่ในบริสเบน โดยเป็นอีกหนึ่งสายการบินที่ได้ใช้ชื่อตราสินค้าของเวอร์จิน (อีกสายหนึ่งคือเวอร์จินแอตแลนติก) สายการบินเริ่มให้บริการเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2000 โดยมีเครื่องบินสองลำให้บริการในเส้นทางเดียว[1] ก่อนที่จะกลายมาเป็นสายการบินหลักในตลาดเที่ยวบินภายในประเทศของออสเตรเลียภายหลังการเลิกดำเนินงานของอันเซตต์ออสเตรเลียในเดือนกันยายน ค.ศ. 2001 ด้วยรูปแบบธุรกิจของสายการบินที่รวมเอาคุณลักษณะของทั้งสายการบินราคาประหยัดและสายการบินที่ให้บริการเต็มรูปแบบ ทำให้เวอร์จินออสเตรเลียเติบโตจนกลายเป็นสายการบินภายในประเทศที่ใหญ่ที่สุดของออสเตรเลียในแง่ส่วนแบ่งทางการตลาดของผู้โดยสาร ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2025 สายการบินให้บริการเที่ยวบินไปยัง 33 จุดหมายปลายทางทั่วออสเตรเลียด้วยเครื่องบินโบอิง 737 โดยให้บริการจากฐานการบินในบริสเบน เมลเบิร์น และซิดนีย์

เวอร์จินออสเตรเลียยังให้บริการเที่ยวบินระยะสั้นระหว่างประเทศเพียงบางเส้นทาง[2] เพราะกฎการบินของออสเตรเลียมิให้สายการบินในประเทศที่เป็นเจ้าของโดยชาวต่างชาติเป็นส่วนใหญ่ เช่นอย่างเวอร์จินออสเตรเลียนี้ ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศไปและกลับจากออสเตรเลีย[3] อย่างไรก็ตามสายการบินได้หลีกเลี่ยงกฎนี้โดยดำเนินการเที่ยวบินระหว่างประเทศผ่านโครงสร้างบริษัทบังหน้า ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติที่ไม่ผิดกฎหมาย แต่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมการบินของออสเตรเลีย[4]

ในปี 2011 สายการบินได้ปรับโครงสร้างองค์กรใหม่ โดยได้เปลี่ยนชื่อเป็นเวอร์จินออสเตรเลีย[5] ซึ่งพร้อมกันนั้นได้มีการเปิดตัวลวดลายเครื่องบินแบบใหม่ เครื่องแบบพนักงานใหม่ และตัวเลือกเมนูอาหารบนเครื่องบินแบบใหม่ รวมถึงผลิตภัณฑ์ชั้นธุรกิจ การสั่งซื้อเครื่องบินลำตัวกว้างใหม่เพื่อแข่งขันกับควอนตัส และได้มีการเปิดตัวชั้นธุรกิจทั่วทั้งเครือข่ายของเวอร์จินออสเตรเลีย[1]

ประวัติ

[แก้]
เอ็มบราเออร์ อี190เออาร์ของเวอร์จินบลู

เวอร์จินออสเตรเลียเปิดตัวในชื่อเวอร์จินบลูในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2000 ด้วยเครื่องบินโบอิง 737-400 จำนวนสองลำ โดยหนึ่งในนั้นได้เช่าจากเวอร์จินเอกซ์เพรส อีกสายการบินหนึ่งของเวอร์จินกรุ๊ป[6][7] โดยเริ่มทำการบินระหว่างบริสเบนและซิดนีย์

ในช่วงต้นปีค.ศ. 2006 ได้มีการประกาศแผนการทำเที่ยวบินนานาชาติไปยังจุดหมายปลายทางในสหรัฐอเมริกา โดยเวอร์จินออสเตรเลียได้สร้างสายการบินลูกใหม่ ในชื่อว่าวีออสเตรเลียและมีโบอิง 777-300อีอาร์ จำนวนห้าลำในฝูงบิน

ในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 เวอร์จินบลูได้มีการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นเวอร์จินออสเตรเลีย สายการบินแปซิฟิกบลูและวีออสเตรเลียได้ถูกผนวกกิจการเข้ากับเวอร์จินออสเตรเลียในเวลาต่อมา[8][9]

กิจการองค์กร

[แก้]

สำนักงานใหญ่

[แก้]

ก่อนที่จะย้ายสำนักงานใหญ่ไปยังเซาท์แลงก์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 สำนักงานใหญ่ของเวอร์จินออสเตรเลีย คือ เวอร์จินวิลเลจ ในบริสเบน[10]

บริษัทลูก

[แก้]

เวอร์จินออสเตรเลียมีบริษัทลูกดังนี้

  • แปซิฟิกบลูแอร์ไลน์ - ให้บริการตั้งแต่ปีค.ศ. 2004 - 2020 แปซิฟิกบลูให้บริการเที่ยวบินต้นทุนต่ำภายในประเทศนิวซีแลนด์และออสเตรเลีย
  • วีออสเตรเลีย - ให้บริการตั้งแต่ปีค.ศ. 2009 - 2011 โดยให้บริการเที่ยวบินระยะไกลระหว่างออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกา[11]
  • ไทเกอร์แอร์ออสเตรเลีย - ถูกซื้อโดยเวอร์จินออสเตรเลียโฮลดิ้งในปีค.ศ. 2014 ปิดตัวในปีค.ศ. 2020 เนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19[12]
  • เวอร์จินออสเตรเลียเรจินัลแอร์ไลน์ - เดิมชื่อสกายเวสต์แอร์ไลน์ ถูกซื้อโดยเวอร์จินออสเตรเลียโฮลดิ้งในปีค.ศ. 2013 โดยให้บริการเที่ยวบินในภูมิภาค[13]

จุดหมายปลายทาง

[แก้]

ข้อตกลงการบินร่วม

[แก้]

ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2025 เวอร์จินออสเตรเลียได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:[14]

ข้อตกลงระหว่างสายการบิน

[แก้]

ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2025 เวอร์จินออสเตรเลียได้ทำข้อตกลงกับสายการบินต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:[ต้องการอ้างอิง]

ฝูงบิน

[แก้]

ฝูงบินปัจจุบัน

[แก้]

ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2025 เวอร์จินออสเตรเลียมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:[23][24][25]

ฝูงบินของเวอร์จินออสเตรเลีย
เครื่องบิน ประจำการ คำสั่งซื้อ ผู้โดยสาร หมายเหตุ
J Y รวม
แอร์บัส เอ320-200 5 — — 180 180 ดำเนินการโดยเวอร์จินออสเตรเลียรีเจียนัลแอร์ไลน์
รับต่อจากไทเกอร์แอร์ออสเตรเลีย
โบอิง 737-700 9 — 8 126 134 เจ็ดลำรับต่อจากเคแอลเอ็ม
โบอิง 737-800 5 — 8 162 170 จะปรับห้องโดยสารเป็นแบบ 182 ที่นั่ง[26]
28 168 176
45 174 182
โบอิง 737 แมกซ์ 8 9 14[27] 8 174 182 เริ่มส่งมอบตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023[28][29][30]
โบอิง 737 แมกซ์ 10 — 10[27] 8 196 204 เริ่มส่งมอบในปลายปี 2027[27]
เอ็มบราเออร์ อี190-อี2 — 8[31] 8[32] รอประกาศ เริ่มส่งมอบในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2025[33]
จะดำเนินการโดยเวอร์จินออสเตรเลียรีเจียนัลแอร์ไลน์
ฟอกเกอร์ 100 4 — — 100 100 ดำเนินการโดยเวอร์จินออสเตรเลียรีเจียนัลแอร์ไลน์
จะทดแทนด้วยเอ็มบราเออร์ อี190-อี2[33]
รวม 105 32

เวอร์จินออสเตรเลียมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 13.5 ปี

ฝูงบินในอดีต

[แก้]

เวอร์จินออสเตรเลียเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:[ต้องการอ้างอิง]

ฝูงบินของเวอร์จินออสเตรเลียในอดีต
เครื่องบิน จำนวน เริ่มประจำการ ปลดประจำการ หมายเหตุ
แอร์บัส เอ330-200 8 2011 2020 สองลำโอนย้ายไปยังอาซูลบราวิลเลียนแอร์ไลน์
โบอิง 737-300 1 2001 2004
โบอิง 737-400 6 2000 2003
โบอิง 777-300อีอาร์[34] 5 2011 2020 เครื่องบินของวีออสเตรเลียในอดีต
ปลดประจำการก่อนกำหนดเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
ผู้ให้บริการโบอิง 777รายแรกและรายเดียวในออสเตรเลีย
สามลำโอนย้ายไปยังกาตาร์แอร์เวย์
เอ็มบราเออร์ อี170 4 2007 2012 โอนย้ายไปยังคอมพาสแอร์ไลน์
เอ็มบราเออร์ อี190เออาร์[35] 18 2008 2018

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 "Virgin Australia History". Virgin Australia Airlines. สืบค้นเมื่อ 9 April 2019.
  2. ↑ "Where does Virgin Australia fly?". www.virginaustralia.com. สืบค้นเมื่อ 2024-06-27.
  3. ↑ "Designation as an Australian international airline - International Air Services Information Memorandum, Australian Government Department of Infrastructure, Transport, Regional Development, Communications".
  4. ↑ Hatch, Patrick (2021-01-11). "Virgin to use shell company loophole to sidestep foreign ownership cap". The Sydney Morning Herald (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2024-07-08.
  5. ↑ "Virgin Blue to relaunch today as Virgin Australia". Australian Business Traveller. 4 May 2011.
  6. ↑ "Low-cost blueprint lets Virgin soar". The Age (ภาษาอังกฤษ). 2003-11-16.
  7. ↑ "Virgin Australia Newsroom". Virgin Australia Newsroom (ภาษาอังกฤษ).
  8. ↑ http://www.theaustralian.com.au/travel/news/rebranded-virgin-prepares-for-a-tough-battle/story-e6frg8ro-1226050900146
  9. ↑ O'sullivan, Matt (2011-05-04). "Virgin wins stalemate over brand name rights". The Sydney Morning Herald (ภาษาอังกฤษ).
  10. ↑ http://www.theaustralian.com.au/business/aviation/virgin-blue-seeks-shelter-in-brisbane/story-e6frg95x-1111117782097
  11. ↑ "V Australia to take off". The Sydney Morning Herald (ภาษาอังกฤษ). 2007-07-25.
  12. ↑ "Virgin does deals with Singapore, Tiger, Skywest". The Sydney Morning Herald (ภาษาอังกฤษ). 2012-10-29.
  13. ↑ "Virgin Australia Newsroom". Virgin Australia Newsroom (ภาษาอังกฤษ).
  14. ↑ "Airline Partners". Brisbane: Virgin Australia Holdings. สืบค้นเมื่อ 3 July 2025.
  15. ↑ "Virgin Australia / Air New Zealand Resumes Codeshare Service in Dec 2024".
  16. ↑ "Air Mauritius Route Map" (PDF). Air Mauritius. สืบค้นเมื่อ 10 March 2025.
  17. ↑ "Airline Partners". Virgin Australia. สืบค้นเมื่อ 11 February 2020.
  18. ↑ Conforti, Kaeli (January 3, 2022). "Virgin Australia drops Delta, announces new codeshare partnership with United". Forbes. สืบค้นเมื่อ November 18, 2024.
  19. ↑ "Virgin Australia and Hainan Airlines launch codeshare". Finder.com.au. 4 June 2018. สืบค้นเมื่อ 5 June 2018.
  20. ↑ "Hong Kong Airlines and Virgin Australia to Launch Codeshare Partnership". Hong Kong Airlines. 6 June 2017. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 June 2018. สืบค้นเมื่อ 5 June 2018.
  21. ↑ "티웨이항공, VA와 인터라인 통해 호주 이원구간 여행 편의 확대! 호주 항공사 버진 오스트레일리아 인터라인 시행!" [T'way Air expands travel convenience between Australia's two-way routes through interline with VA! Australian airline Virgin Australia Interline is implemented!] (Press release). T'way Air. 11 March 2024.
  22. ↑ "Our airline partners". www.westjet.com. สืบค้นเมื่อ 14 January 2025.
  23. ↑ "Aircraft register search". สืบค้นเมื่อ 4 August 2019.
  24. ↑ Virgin Australia Aircraft Seat Maps
  25. ↑ "AIRCRAFT REGISTER - VIRGIN AUSTRALIA REGIONAL AIRLINES PTY LTD A320-232". Civil Aviation Safety Authority. 2024-12-04. สืบค้นเมื่อ 2025-02-04.
  26. ↑ "Virgin Australia unveils interior design prototype of the future". Virgin Australia Newsroom (ภาษาอังกฤษ). 2021-11-11. สืบค้นเมื่อ 2022-05-30.
  27. 1 2 3 "Virgin Australia Prospectus". Virgin Australia. 6 June 2025.
  28. ↑ "Virgin Australia orders four more MAX 8s; talks IPO plans". Ch-Aviation. 24 August 2022.
  29. ↑ "Virgin Australia's first Boeing 737 MAX is on the way - Executive Traveller". www.executivetraveller.com (ภาษาอังกฤษ). 27 June 2023. สืบค้นเมื่อ 29 June 2023.
  30. ↑ Thomas, Geoffrey (2023-11-24). "Virgin Australia Adds 737s Launches Upgrades". Airline Ratings (ภาษาอังกฤษแบบออสเตรเลีย). สืบค้นเมื่อ 2023-11-24.
  31. ↑ "Virgin Australia Orders Eight Embraer E190-E2s". 12 August 2024.
  32. ↑ "Virgin Australia Group unveils new E190-E2 jet interior, including new business class product". 26 March 2025.
  33. 1 2 "Virgin Australia ramps up regional flying with Embraer E190 jets - Executive Traveller". www.executivetraveller.com (ภาษาอังกฤษ). 2024-08-13. สืบค้นเมื่อ 2024-11-17.
  34. ↑ "Virgin Australia axes Airbus A330s, Boeing 777s - Executive Traveller". 5 August 2020.
  35. ↑ "Virgin Australia's Embraer era comes to an end, accepts last 737NG delivery". australianaviation.com.au (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 3 February 2018. สืบค้นเมื่อ 3 February 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ เวอร์จินออสเตรเลีย

เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เวอร์จินออสเตรเลีย&oldid=12775906"