ข้ามไปเนื้อหา

เต้าเต๋อจิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เต้าเต๋อจิง
เอกสารตัวเขียนคัมภีร์ "เต้าเต๋อจิง" สมัยศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ขุดพบที่หม่าหวังตุย
ผู้ประพันธ์เล่าจื๊อ (ตามธรรมเนียม)
ชื่อเรื่องต้นฉบับ道德經
ประเทศจีน (ราชวงศ์โจว)
ภาษาภาษาจีนคลาสสิก
ประเภทปรัชญา
วันที่พิมพ์ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช
พิมพ์ในภาษาอังกฤษ
ค.ศ. 1868
ข้อความต้นฉบับ
道德經 ที่ Chinese วิกิซอร์ซ
ฉบับแปลเต้าเต๋อจิง ที่ วิกิซอร์ซ
เต้าเต๋อจิง
จีนตัวเต็ม道德經
จีนตัวย่อ道德经
เวด-ไจลส์Tao4 Tê2 Ching1
พินอินDào Dé Jīng
ความหมายตามตัวอักษร"Classic of the Way and Virtue"
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินDào Dé Jīng
ปอพอมอฟอㄉㄠˋ   ㄉㄜˊ   ㄐㄧㄥ
Gwoyeu RomatzyhDaw Der Jing
เวด-ไจลส์Tao4 Tê2 Ching1
Yale RomanizationDàu Dé Jīng
IPA[tâu tɤ̌ tɕíŋ] ⓘ
อู๋
RomanizationDau Teh Cin
ฮากกา
อักษรโรมันTau4 Dêd5 Gin1
กวางตุ้งมาตรฐาน
Yale RomanizationDouh Dāk Gīng
ยฺหวิดเพ็งDou6 Dak1 Ging1
IPA[tòu tɐ́k̚ kéŋ]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน POJTō Tek Keng
Tâi-lôTō Tik King
Middle Chinese
Middle ChineseDɑuX Tək̚ Keŋ
Old Chinese
Baxter (1992)*luʔ tɨk keng
Baxter–Sagart (2014)*[kə.l]ˤuʔ tˤək k-lˤeŋ
เต้าเต๋อจิงของเล่าจื๊อ
จีนตัวเต็ม老子《道德經》
จีนตัวย่อ老子《道德经》
เวด-ไจลส์Lao³ Tzŭ³ Tao⁴ Tê² Ching1
พินอินLǎozǐ Dàodé Jīng
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินLǎozǐ Dàodé Jīng
ปอพอมอฟอㄌㄠˇ   ㄗˇ
ㄉㄠˋ   ㄉㄜˊ   ㄐㄧㄥ
Gwoyeu RomatzyhLaotzyy Dawder Jing
เวด-ไจลส์Lao³ Tzŭ³ Tao⁴ Tê² Ching1
Yale RomanizationLǎudž Dàudé Jīng
IPA[lǎu tsɹ̩̀ tâu tɤ̌ tɕíŋ]
กวางตุ้งมาตรฐาน
Yale RomanizationLóuhjí Douhdāk Gīng
ยฺหวิดเพ็งLou5zi2 Dou6dak1 Ging1
IPA[lo̬u.tsǐː tòu.tɐ́k̚ kéŋ]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน POJLó-chú Tō-tek-keng
Tâi-lôLó-tsú Tō-tik-king
Old Chinese
Baxter–Sagart (2014)*C.rˤuʔ tsəʔ
[kə.l]ˤuʔ tˤək k-lˤeŋ
เต้าเต๋อเจินจิง
จีนตัวเต็ม道德真經
จีนตัวย่อ道德真经
เวด-ไจลส์Tao⁴ Tê² Chên1 Ching1
พินอินDàodé Zhēnjīng
ความหมายตามตัวอักษร"Sutra of the Way and Its Power"
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินDàodé Zhēnjīng
ปอพอมอฟอㄉㄠˋ   ㄉㄜˊ
ㄓㄣ   ㄐㄧㄥ
Gwoyeu RomatzyhDawder Jenjing
เวด-ไจลส์Tao⁴ Tê² Chên1 Ching1
Yale RomanizationDàudé Jēnjīng
IPA[tâu tɤ̌ ʈʂə́n tɕíŋ]
Old Chinese
Baxter–Sagart (2014)*[kə.l]ˤuʔ tˤək ti[n] k-lˤeŋ
อักษรเต๋า

เต้าเต๋อจิง (จีนตัวย่อ: 道德经; จีนตัวเต็ม: 道德經; พินอิน: Dàodé Jīng; ฮกเกี้ยน: Tō-tek-keng, เต๋าเต็กเก็ง; อักษรโรมัน: Dao De Jing หรือ Tao Te Ching)[หมายเหตุ 1] เป็นคัมภีร์ภาษาจีนที่ไม่ปรากฏนามผู้แต่ง แม้จะเชื่อกันว่าเล่าจื๊อเป็นผู้แต่ง[5][6] แต่เนื้อหาบางส่วนมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช[7][8] และเนื้อหาส่วนอื่นเขียนหรือเรียบเรียงขึ้นหลังคัมภีร์จวงจื่อ[9]

เต้าเต๋อจิงมีเนื้อหากล่าวถึงธรรมชาติและปรัชญา คำว่า "เต้า-เต๋อ-จิง" (Dao-De-Jing) เป็นปรัชญาในเรื่องโลกและชีวิต สามารถแยกเป็นเต้า 道 (ทาง) เต๋อ 德 (คุณธรรม; ความดี) และ จิง 经 (คัมภีร์; สูตร; วรรณคดีชั้นสูง) เมื่อนำทั้ง 3 คำมารวมกัน แปลว่า "คัมภีร์ที่ว่าด้วยคุณสมบัติของเต้า" "สูตรว่าด้วยเต้าและคุณธรรม" ระหว่าง "เต้า 道" กับ "เต๋อ 德" นั้น เต๋าปรากฏขึ้นมาก่อน และเต๋อก็ตามมา

คัมภีร์เต้าเต๋อจิงได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากมาย มีแพร่หลายอยู่ในส่วนต่าง ๆ ของโลก[10]

ความหมายของ "เต้า"

[แก้]

คำว่า "เต้า" (จีน: 道) หมายถึง วิถีทางแห่งธรรมชาติ นอกจากนี้เต๋ามีนักปรัชญาให้ความหมายไว้มากมาย เช่น เต๋า หมายถึง หนทาง (มรรคา), กฎ, จารีต, พิธีการ, คุณสมบัติ, กฎแห่งการย้อนกลับ, ธรรมชาติ, กฎแห่งธรรมชาติ เป็นต้น[11]

รายละเอียด

[แก้]

ประกอบด้วยอักษรจีนประมาณ 5,000-5,500 ตัวอักษร แบ่งออกเป็นสองภาค นักปราชญ์รุ่นหลังได้แบ่งทั้งหมดออกเป็นรวม 81 บท[12] ได้แก่ ภาคต้น (บทที่ 1-37) และภาคปลาย (บทที่ 38-81 )[13] เดิมทีเรียกชื่อคัมภีร์นี้ว่าคัมภีร์เหลาจื่อตามชื่อผู้แต่ง ภายหลังจึงเรียกเต้าเต๋อจิง โดยเต้าเต๋อจิงเป็นการเรียกขานตำราตามแบบโบราณ โดยเรียกคำแรกในหน้าแรกที่พบในตำรา

  • 道 (พินอิน: Dào เต้า) หมายถึง วิถี, มรรค, หนทาง
  • 德 (พินอิน: Dé เต๋อ) หมายถึง ธรรม, คุณธรรม
  • 经 (พินอิน: Jīng จิง) หมายถึง ตำรา, คัมภีร์

การเริ่มต้นเต้าเต๋อจิง เริ่มด้วยภาคเต้า (道) ตามด้วยภาคเต๋อ (德) การแบ่งออกเป็น 81 บทนี้ได้รับอิทธิพลมาจากนักปราชญ์ (neotaoist) รุ่นหลังที่มีชื่อว่า “หวางปี้ (王弼)” (ค.ศ. 226-249) จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1972 มีการขุดพบสุสานโบราณสมัยไซฮั่น หม่าหวังตุย (马王堆) ได้พบ "คัมภีร์เต้าเต๋อจิง (道德经)" ภายหลังมีผู้เสนอให้เปลี่ยนเป็น "เต๋อเต้าจิง" (道德经) เนื่องจากมีการค้นพบหลักฐานใหม่ที่สุสานหม่าหวังตุย (马王堆) ที่เริ่มด้วยภาค “เต๋อ” ก่อนภาค “เต้า”[14]

ประวัติผู้แต่ง

[แก้]

ประวัติของเหลาจื่อตามจดหมายเหตุ “สื่อจี้” (史记) ระบุว่า เหลาจื่อแซ่ “หลี่” (李) ชื่อ “เอ๋อร์” (耳) มีชีวิตอยู่ช่วงตอนปลายของราชวงศ์โจว (周朝) เป็นชาวแคว้นฉู่ (楚国) (ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเหอหนาน (河南)) ทำหน้าที่ดูแลหอพระสมุดหลวงแห่งราชสำนักโจว ต่อมาราชสำนักเสื่อมโทรม จึงออกแสวงหาความวิเวก จดหมายเหตุ “จฺว่อจ้วน”(左传) ระบุว่า เหลาจื่อมีชีวิตอยู่ในช่วงพุทธทศวรรษที่ 3 เป็นผู้สืบทอดเผ่า “เหล่าตัน” (老聃族) (ต้นเผ่า “เหล่าตัน” เป็น 1 ใน 8 พี่น้องร่วมมารดาของ “โจวอู่หวาง” (周武王) ก่อน พ.ศ. 520 - 483 ปี) โดยคำว่า “เหล่า” (老) นั้นมาจากคำเรียกคนในเผ่า “เหล่าตัน” ส่วนคำว่า “จื่อ” (子) นั้นหมายถึง “นักคิดหรือนักปรัชญา” ฉะนั้นคำว่า “เหลาจื่อ” 老子 จึงแปลความได้ว่า “นักปรัชญาแห่งเผ่าเหล่าตัน”[15]

จุดกำเนิด

[แก้]

เมื่อเหลาจื่ออยู่ในนครหลวงเป็นราชวงศ์โจว (周朝) เมื่อสภาพสังคมที่เสื่อมโทรม จึงได้ตัดสินใจผละจากไป ขี่ควายมุ่งสู่ทะเลทรายชมพูทวีป ระหว่างทางผ่านด่านหานกู่ "อิ๋นสี่" ขุนนางดูแลด่าน เนื่องจากได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานจึงต้อนรับท่านด้วยมิตรจิตมิตรใจอันอบอุ่น ก่อนจากไป อิ๋นสี่พูดกับท่านว่า "ท่านจะไปแล้ว โปรดเขียนหนังสือสักเล่มให้เราเถิด" ครั้นแล้ว ท่านเหลาจื่อจึงเขียนหนังสือไว้ 1 เล่ม[16]

การแปลเต้าเต๋อจิงในโลกตะวันตก

[แก้]

เต้าเต๋อจิงนอกจากจะมีการแปลเป็นภาษาไทยแล้วยังมีการแปลเป็นภาษาตะวันตกต่าง ๆ มากกว่า 250 ครั้ง ส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ เยอรมัน และฝรั่งเศส[17] อ้างอิงจากคำกล่าวของ Holmes Welch ว่า “มันเป็นเกมปริศนาที่ทุกคนต่างก็ต้องการจะเป็นคนที่ไขมันสำเร็จ”[18] การแปลส่วนใหญ่มักแปลโดยคนที่มีพื้นฐานทางภาษาและปรัชญาและเป็นผู้ที่พยายามจะแปลความหมายให้ถูกต้องครบถ้วนและตรงตามต้นฉบับให้ได้มากที่สุด[19]

ฉบับแปลเต้าเต๋อจิงที่เป็นที่นิยมหลายฉบับถูกแปลออกมาโดยมีแง่มุมทางวิชาการอยู่น้อย และมักใส่การตีความส่วนบุคคลเข้าไปด้วย นักวิจารณ์ฉบับแปลที่มีการใส่การตีความส่วนบุคคลเข้าไป อาทิ นักวิชาการด้านเต๋า Eugene Eoyang อ้างว่านักแปล อย่างเช่น Stephen Mitchell แปลเต้าเต๋อจิงที่มีความหมายที่แผกแยกจากตัวต้นฉบับและยังไม่สอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของปรัชญาจีน[20] Russell Kirkland ยังถกต่อไปอีกว่าฉบับแปลเหล่านี้อิงตามจินตนาการของผู้เชี่ยวชาญด้านตะวันออกศึกษาที่เป็นชาวตะวันตก และยังนำเสนอการหยิบยืมวัฒนธรรมจีนที่มาจากการยึดครองอาณานิคม[21][22] ในทางตรงกันข้าม Huston Smith นักวิชาการด้านศาสนาของโลกกล่าวว่าฉบับแปลของ Mitchell นั้น “ใกล้เคียงความสมบูรณ์แบบที่สุดในยุคของเราเท่าที่ข้าพเจ้าจะจินตนาการได้ มันรวมเอาคุณธรรมอันสูงส่งที่ผู้แปลยกย่องให้แก่ต้นฉบับภาษาจีน ความโปร่งใสแจ่มชัดราวกับอัญมณีที่เปล่งประกายไปด้วยอารมณ์ขันที่งามสง่า จิตใจที่กว้างขวาง และเชาวน์ปัญญาอันลึกซึ้งเอาไว้”

นักวิชาการด้านเต๋ารายอื่น เช่น Michael LaFargue[23] และ Jonathan Herman[24] เห็นว่าถึงแม้ฉบับแปลดังกล่าวจะมีข้อด้อยทางด้านวิชาการแต่ก็บรรลุจุดประสงค์ของความต้องการทางจิตวิญญานของโลกตะวันตก ฉบับแปลเวอร์ชันที่ปรับให้เข้ากับโลกตะวันตกนี้พุ่งเป้าไปที่การทำให้ผู้อ่านยุคใหม่ที่ใช้ภาษาอังกฤษเข้าถึงเชาวน์ปัญญาของเต้าเต๋อจิงได้มากขึ้นโดยการใช้วัฒนธรรมที่คุ้นเคยและการอ้างอิงที่ใกล้ตัวผู้อ่าน

ฉบับแปลไทย

[แก้]

เต้าเต๋อจิงเริ่มมีการแปลตั้งแต่ พ.ศ. 2506-ปัจจุบัน มีการแปลไม่ต่ำกว่า 40 สำนวน ได้แก่

ลำดับปีที่พิมพ์ผู้แปลชื่อหนังสือแปลจากภาษา
12506เสถียร โพธินันทะเมธีตะวันออกจีน
22510จำนงค์ ทองประเสริฐบ่อเกิดลัทธิประเพณีจีนอังกฤษ
32516จ่าง แซ่ตั้งเต้าจีน
42517เลียง เสถียรสุตคัมภีร์เหลาจื้อจีน
52521พจนา จันทรสันติวิถีแห่งเต๋าอังกฤษ
62527สมเกียรติ สุขโข, เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์คัมภีร์คุณธรรมอังกฤษ
7ไม่ทราบบุญมาก พรหมพ้วย, สมภพ โรจนพันธุ์เต๋าที่เล่าแจ้งอังกฤษ
8ไม่ทราบฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์คัมภีร์เต๋า ฉบับสมบูรณ์ พร้อมอรรถกถาอังกฤษ
92529ทองสด เมฆเมืองทองเต๋าคือเต๋าจีน
102530ทองแถม นาถจำนงเหลาจื่อสอนว่า...จีน
112530จ่าง แซ่ตั้งปรมัตถ์เต๋าจีน
122534บุญมาก พรหมพ้วยเต๋าย่อมไร้นามอังกฤษ
132536มงคล สีห์โสภณเต๋าอังกฤษ
142537โชติช่วง นาดอน (ทองแถม นาถจำนง)เต๋าเต็กเก็งจีน
15ไม่ทราบสุขสันต์ วิเวกเมธากรปรัชญาเหลาจื๊อจีน
162538บัญชา ศิริไกรคัมภีร์ ปรัชญาเหลาจื่อจีน
172538บุญสิริ สุวรรณเพ็ชร์แสงสว่างแห่งสัจธรรมและคุณธรรมเต๋าจีน
182538ทองหล่อ วงษ์ธรรมาปรัชญาจีนอังกฤษ
192539ประยงค์ สุวรรณบุปผาคัมภีร์ เต๋า เต้ จิงอังกฤษ
202541อาจารย์สัมปันโนสามลัทธิศาสนาที่น่าสนใจอังกฤษ
212543ชาตรี แซ่บ้างศีกษาคัมภีร์เต้าเต๋อจีน
222543วันทิพย์ สินสูงสุดเต้าแห่งผู้นำอังกฤษ
232546กลิ่นสุคนธ์ อริยฉัตรกุล (วงศ์สุนทร)เต้าเต๋อจิงจีน
242547ภาวิช ทองโรจน์วิถีเต๋าของท่านเล่าจื๊ออังกฤษ
252547ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์คัมภีร์เต๋าของเหลาจื๊อจีน
262548ประชา หุตานุวัตรผู้นำที่แท้ : มรรควิธีของเล่าจื๊ออังกฤษ
272548ชาตรี แซ่บ้างปรัชญาเต๋า : วิถีแห่งธรรมชาติ วิถีคน วิถีใจจีน
282549ทองหล่อ วงษ์ธรรมาเต๋าทางแห่งธรรมชาติอังกฤษ
292558สรวงอัปสร กสิกรานันท์เต้าเต๋อจิง : คัมภีร์เต๋าไม่ทราบ
302560สันต์ ใจยอดศิลป์เต๋าเต๋อจิง (เว็บบล็อก)อังกฤษ
312563อรพรรณ หงษ์กิจการุณคัมภีร์เต๋าเต๋อจิงสอนอะไรจีน
322564นิโรธ จิตวิสุทธิ์วิถีแห่งเต๋าจีน
332564บรมบรรณคัมภีร์ธรรมและคุณธรรมของท่านเหลาจื่อ เต๋าเต็กเก็งจีน
342564หมื่นลี้เต๋า เต๋อ จิง ฉบับหมื่นลี้ (อีบุ๊ค)จีน
352565สุวรรณา โชคประจักษ์ชัด อุชุคตานนท์เต๋า เต้อ จิง (อีบุ๊ค/หนังสือเสียง)/เต๋า เต้อ จิง พร้อมตันฉบับภาษาจีน (อีบุ๊ค)จีน - อังกฤษ
362565ธรรมญาณดวงหนึ่ง (ฐิติรัตน์ วุฒิวรกุล/Tittirat Naiad)เต้า เต๋อ (อีบุ๊ค/YouTube Video)จีน
372567อาจารย์ธีระเดช ญาณสุทโธเต๋าเต๋อจิง วิถีแห่งชีวิต (อีบุ๊ค)ไม่ระบุ
382568อมร ทองสุกเต๋าเต็กเก็ง ฉบับอรรถาธิบายจีน
392568ชัชชล ไทยเขียวเต้าเต๋อจิงจีน
402568เนษฐ์ ธาราธิเบศร์เต้าเต๋อจิง คัมภีร์แห่งวิถีไร้นาม (อีบุ๊ค)ไม่ระบุ
412568InnerPeace Channelเต้าเต๋อจิง (YouTube video )จีน - อังกฤษ
422568Siriphong P.คัมภีร์เต้าเต๋อจิง 81 บท ฉบับสมบูรณ์ (อีบุ๊ค)ไม่ระบุ

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ในอดีตทับศัพท์เป็น Tao-te-king,[1] Tau Tĕh King[2] และ Tao Teh King.[3][4]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Julien (1842), p. ii.
  2. ↑ Chalmers (1868), p. v.
  3. ↑ Legge & al. (1891).
  4. ↑ Suzuki & al. (1913).
  5. ↑ Ellwood, Robert S. (2008). The Encyclopedia of World Religions. Infobase Publishing. p. 262. ISBN 978-1-4381-1038-7.
  6. ↑ "The Tao Te Ching by Laozi: ancient wisdom for modern times". the Guardian (ภาษาอังกฤษ). 2013-12-27. สืบค้นเมื่อ 2022-01-28.
  7. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ stanford
  8. ↑ "The Tao Teh King, or the Tao and its Characteristics by Laozi – Project Gutenberg". Gutenberg.org. 2007-12-01. สืบค้นเมื่อ 2010-08-13.
  9. ↑ Creel 1970, What is Taoism? 75
  10. ↑ ทองหล่อ วงษ์ธรรมา. เต๋า : ทางแห่งธรรมชาติ (Way of Nature). กรุงเทพฯ : โอเด็นสโตร์, 2549. หน้า 49-50
  11. ↑ อ้างแล้วใน ทองหล่อ วงษ์ธรรมา. เต๋า : ทางแห่งธรรมชาติ (Way of Nature). หน้า 21
  12. ↑ คณาจารย์ภาควิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น(Innsbruck).วิธีสืบค้นวัสดุสารสนเทศ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://202.28.117.35/UserFiles/chapter6.pdf เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (วันที่ค้นข้อมูล : 12 มีนาคม 2558).
  13. ↑ เสถียร โพธินันทะ.เมธีตะวันออก. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊ค, 2544.
  14. ↑ ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์.คัมภีร์เต๋าของเหลาจื๊อ.พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊ค, 2553.
  15. ↑ ________________.วิธีสืบค้นวัสดุสารสนเทศ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : http://www.yokipedia.com/chinesegods/151-2010-09-09-17-56-06 เก็บถาวร 2013-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (วันที่ค้นข้อมูล : 15 กันยายน 2556).
  16. ↑ ________________.วิธีสืบค้นวัสดุสารสนเทศ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : http://www.daodexinxi.org/cont.php?conW_id=80 เก็บถาวร 2011-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (วันที่ค้นข้อมูล : 15 ตุลาคม 2556).
  17. ↑ LaFargue, Michael and Pas, Julian. On Translating the Tao-te-ching in Kohn and LaFargue (1998), p. 277
  18. ↑ Welch (1965), p. 7
  19. ↑ The Journal of Religion
  20. ↑ The Journal of Religion
  21. ↑ "THE TAOISM OF THE WESTERN IMAGINATION AND THE TAOISM OF CHINA: DE-COLONIALIZING THE EXOTIC TEACHINGS OF THE EAST" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2007-01-02.
  22. ↑ Taoism: the enduring tradition – Google Books. Books.google.com. สืบค้นเมื่อ 2010-08-13.
  23. ↑ Lao-tzu and the Tao-te-ching: Studies in Ethics, Law, and the Human Ideal
  24. ↑ Journal of the American Academy of Religion

ข้อมูล

[แก้]
  • Ariel, Yoav, and Gil Raz. "Anaphors or Cataphors? A Discussion of the Two qi 其 Graphs in the First Chapter of the Daodejing." PEW 60.3 (2010): 391–421
  • Boltz, William (1993), "Lao tzu Tao-te-ching", Early Chinese Texts: A Bibliographical Guide, Berkeley, CA: University of California Press, pp. 269–92, ISBN 1-55729-043-1.
  • Chan, Alan (2013), "Laozi", Stanford Encyclopedia of Philosophy, Stanford, CA: Stanford University.
  • Cole, Alan, "Simplicity for the Sophisticated: ReReading the Daode Jing for the Polemics of Ease and Innocence," in History of Religions, August 2006, pp. 1–49
  • Damascene, Hieromonk, Lou Shibai, and You-Shan Tang. Christ the Eternal Tao. Platina, CA: Saint Herman Press, 1999.
  • Eliade, Mircea (1984), A History of Religious Ideas, vol. 2, แปลโดย Trask, Willard R., Chicago, IL: University of Chicago Press
  • Kaltenmark, Max. Lao Tzu and Taoism. Translated by Roger Greaves. Stanford: Stanford University Press. 1969.
  • Klaus, Hilmar Das Tao der Weisheit. Laozi-Daodejing. English + German introduction, 140 p. bibliogr., 3 German transl. Aachen: Mainz 2008, 548 p.
  • Klaus, Hilmar The Tao of Wisdom. Laozi-Daodejing. Chinese-English-German. 2 verbatim + 2 analogous transl., 140 p. bibl., Aachen: Mainz 2009 600p.
  • Kohn, Livia; และคณะ (1998), "Editors' Introduction", Lao-tzu and the Tao-te-ching, Albany, NY: State University of New York Press, pp. 1–22, ISBN 9780791436004.
  • Komjathy, Louis. Handbooks for Daoist Practice. 10 vols. Hong Kong: Yuen Yuen Institute, 2008.
  • LaFargue, Michael; และคณะ (1998), "On Translating the Tao-te-ching", Lao-tzu and the Tao-te-ching, Albany, NY: State University of New York Press, pp. 277–302, ISBN 9780791436004.
  • Welch, Holmes (1965) [1957], Taoism: The Parting of the Way, Boston, MA: Beacon Press

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เต้าเต๋อจิง&oldid=12766884"