เจ้าหญิงฟัยซะฮ์แห่งอียิปต์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เจ้าหญิงฟัยซะฮ์แห่งอียิปต์
Princess Faiza of Egypt.jpg

พระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งอียิปต์
ราชวงศ์ มุฮัมมัดอะลี
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466
ไคโร ราชอาณาจักรอียิปต์
สิ้นพระชนม์ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 (70 ปี)
ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
พระบิดา พระเจ้าฟุอาดที่ 1
พระมารดา สมเด็จพระราชินีนาซลี
พระสวามี บูเลนต์ ราอุฟ (2488—2505; หย่า)

เจ้าหญิงฟัยซะฮ์แห่งอียิปต์ (เปอร์เซีย: شاهدخت فايزة‎; อาหรับ: الأميرة فايزة‎; ประสูติ: 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 — สิ้นพระชนม์: 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าฟุอาดที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์

พระประวัติ[แก้]

เจ้าหญิงฟัยซะฮ์ ประสูติเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ณ พระราชวังอับดีนในไคโร[1][2] เป็นพระราชบุตรลำดับที่สามในพระเจ้าฟุอาดที่ 1 ที่ประสูติแต่สมเด็จพระราชินีนาซลี[3] มีพระพี่น้องร่วมพระราชชนนี คือ พระเจ้าฟารูก, เจ้าหญิงเฟาซียะห์, เจ้าหญิงฟัยกะฮ์ และเจ้าหญิงฟัตฮียะห์[4][5] มีพระชษฐาและเชษฐภคินีต่างพระชนนีคือ เจ้าชายอิสมาอีล และเจ้าหญิงเฟากียะฮ์

พลอากาศตรีมุฮัมมัด ชะรีฟ พาชา (Muhammad Sharif Pasha) พระอัยกาฝ่ายพระชนนี เป็นนายกรัฐมนตรีอียิปต์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเชื้อสายตุรกี[6] ส่วนสุลัยมาน พาชา อัฟฟารันซาวีย์ (Soliman Pasha al-Faransawi) พระปัยกาฝ่ายพระชนนี เป็นชาวฝรั่งเศสที่เข้ามารับราชการเป็นผู้บังคับบัญชาทหารอียิปต์[7]

เจ้าหญิงฟัยซะฮ์มีพระประสงค์ที่จะไม่เสกสมรสกับเจ้านายในราชวงศ์แถบตะวันออกกลาง[8] จึงได้เสกสมรสกับโมฮัมมัด อาลี บูเลนต์ ราอุฟ (Mohammad Ali Bulent Rauf) พระญาติวงศ์ชาวตุรกี บุตรของราอุฟ เบย์ กับอามีเน ซีร์รี ฮานึม ที่ขณะนั้นเขามีอายุได้ 34 ปี ณ ไคโร เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2488[9][10][11] ซึ่งเกิดจากการคลุมถุงชน[9] ทั้งนี้พระภัสดาเป็นพระราชนัดดาในเคดีฟอิสมาอีล พาชา (Isma'il Pasha) และได้รับการศึกษาตามแบบตะวันตกมาอย่างดี[8] แม้พระเจ้าฟารูกพระเชษฐามิทรงเห็นด้วยกับการเสกสมรสแต่ก็ทรงยอมรับโดยดุษณี[8] หลังพระราชพิธีเสกสมรสพระองค์และพระสวามีได้ประทับอยู่วังโซฮ์รียะฮ์ (Zohria Palace) บนเกาะกะซีเราะฮ์ (Gezira Island) กลางแม่น้ำไนล์[1][12]

ต่อมาพระเจ้าฟารูกได้มีพระราชบัญชาให้กักบริเวณเจ้าหญิงฟัยซะฮ์กับพระสวามีให้อยู่แต่ในบริเวณพระตำหนักเพราะทรงไม่ไว้วางใจ[1] จากการที่เจ้าหญิงฟัยซะฮ์และภัสดาได้ผลิตภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการรัฐประหารโดยกองทัพเพียงหกสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวในปี พ.ศ. 2495[13]

หลังการสละราชสมบัติของพระเจ้าฟารูกอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการปฏิวัติ ล่วงมาในปี พ.ศ. 2497 พระองค์ทรงลี้ภัยไปยังอิสตันบูล ประเทศตุรกี[1] หลังจากนั้นก็ทรงลี้ภัยไปยังประเทศสเปนและฝรั่งเศส[9] ที่สุดพระองค์แยกกับพระสวามีที่พำนักอยู่ในปารีส โดยประทับอยู่พระตำหนักในเบเวอรีฮิลส์ สหรัฐอเมริกา[9][8] หลังลงเอยด้วยการหย่ากับนายราอุฟในปี พ.ศ. 2505 และไม่มีพระบุตรด้วยกัน[2][9] พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นจนถึงวาระสุดท้ายของพระชีพ[14]

เจ้าหญิงฟัยซะฮ์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ณ เวสต์วูด ลอสแอนเจลิส สิริพระชันษา 70 ปี[4][11][14]

พระกรณียกิจ[แก้]

เจ้าหญิงฟัยซะฮ์ทรงเป็นธุระให้เจ้าหญิงเฟาซียะห์พระเชษฐภคินีที่นิวัติกลับอียิปต์ หลังทรงหย่าร้างกับชาห์แห่งอิหร่าน[15] และมีบทบาทจากการเป็นสมาชิกสภาเสี้ยววงเดือนแดงแห่งอียิปต์ในรัชกาลพระเจ้าฟารูก[14]

เครื่องราชอิสริยาภรณ์[แก้]

  • Flag of Egypt (1922–1958).svg อียิปต์: เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งคุณธรรม ชั้นสูงสุด[2]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 Richard Hornsby (16 July 1994). "Obituary: Princess Faiza Rauf". The Independent. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  2. 2.0 2.1 2.2 "The Muhammad 'Ali Dynasty". Royal Ark. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  3. "Queen Nazli". Delta. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  4. 4.0 4.1 "Queen Nazli of Egypt". Egy. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  5. "Nazli". A Bit of History. สืบค้นเมื่อ 15 August 2013. 
  6. Arthur Goldschmidt (2000). Biographical dictionary of modern Egypt. Lynne Rienner Publishers. p. 191. ISBN 1-55587-229-8. 
  7. "Weekend Nostalgia". The Middle East Journal. 31 May 2013. สืบค้นเมื่อ 6 September 2013. 
  8. 8.0 8.1 8.2 8.3 Scotty Bowers; Lionel Friedberg (14 February 2012). Full Service: My Adventures in Hollywood and the Secret Sex Lives of the Stars. Grove Press. p. 180. ISBN 978-0-8021-2007-6. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  9. 9.0 9.1 9.2 9.3 9.4 Suha Taji-Farouki (1 November 2010). Beshara and Ibn 'Arabi: A Movement of Sufi Spirituality in the Modern World. Anqa Publishing. p. 75. ISBN 978-1-905937-26-4. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  10. "Bulent Rauf". Beshara Publications. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  11. 11.0 11.1 "Egypt". World of Royalty. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  12. Dan Morrison (24 June 2013). "Lost for Decades, a Beguiling Curio from Egypt’s Royal Past". National Geographic. สืบค้นเมื่อ 22 July 2013. 
  13. Brian Wright. "Documentary Sheds Light on the Egyptian Royal Family". Cairo West Mag. สืบค้นเมื่อ 16 July 2013. 
  14. 14.0 14.1 14.2 "Princess Faiza Fouad Rauf". Los Angeles Times. 15 July 1994. สืบค้นเมื่อ 5 February 2013. 
  15. "Princess Fawzia Fuad of Egypt". The Telegraph. 5 July 2013. สืบค้นเมื่อ 16 July 2013. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]