อัลเฆาะซาลี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อัลเฆาะซาลี
Al-Ghazali.png
เกิด ค.ศ. 1058
ทูส จักรวรรดิเซลจุค
เสียชีวิต 18 ธันวาคม ค.ศ. 1111
ทูส จักรวรรดิเซลจุค
สำนัก ศาสนาอิสลามนิกายซุนนี[1][2]

อะบู ฮามิด มุฮัมมัด อิบน์ มุฮัมมัด อัลเฆาะซาลี (อาหรับ: ابو حامد محمد ابن محمد الغزاليAbū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī) เป็นนักเทววิทยาศาสนาอิสลาม นักนิติศาสตร์ นักปรัชญา และรหัสยิก ชาวเปอร์เซีย[3][4]

อัลเฆาะซาลี ได้รับยกย่องว่าเป็นมุสลิมที่ทรงอิทธิพลที่สุดรองจากนบีมุฮัมมัด[5] และเชื่อว่าเป็นมุญัดดิด (ผู้ฟื้นฟูศาสนา) ซึ่งเกิดขึ้นเพียงคนเดียวเท่านั้นในแต่ละศตวรรษ[6][7][8] ผลงานของเขายังได้รับยกย่องว่าเป็น "ฮัจญุต อัลอิสลาม" (ข้อพิสูจน์ของอิสลาม)[9]

อ้างอิง[แก้]

  1. Meri, Josef W.; Bacharach, Jere L. (2006). Medieval Islamic Civilization: A-K. Taylor and Francis. p. 293. ISBN 0415966914. 
  2. Böwering, Gerhard; Crone, Patricia (2013). The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought. Princeton University Press. p. 191. ISBN 0691134847. "Ghazali (ca. 1058–1111) Abu Hamid Muhammad b. Muhammad al-Ghazali al-Tusi (the “Proof of Islam”) is the most renowned Sunni theologian of the Seljuq period (1038–1194)." 
  3. "Ghazali, al-". The Columbia Encyclopedia. http://www.encyclopedia.com/topic/al-Ghazali.aspx. เรียกข้อมูลเมื่อ 17 December 2012. 
  4. Ludwig W. Adamec (2009), Historical Dictionary of Islam, p.109. Scarecrow Press. ISBN 0810861615.
  5. Watt, W. Montgomery (1953). The Faith and Practice of Al-Ghazali. London: George Allen and Unwin Ltd. 
  6. Jane I. Smith, Islam in America, p. 36. ISBN 0231519990
  7. Dhahabi, Siyar, 4.566
  8. Willard Gurdon Oxtoby, Oxford University Press, 1996, p 421
  9. Hunt Janin, The Pursuit of Learning in the Islamic World, p. 83. ISBN 0786419547