อัลเฆาะซาลี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อัลเฆาะซาลี
Al-Ghazali.png
เกิด ค.ศ. 1058
ทูส จักรวรรดิเซลจุค
เสียชีวิต 18 ธันวาคม ค.ศ. 1111
ทูส จักรวรรดิเซลจุค
สำนัก ศาสนาอิสลามนิกายซุนนี[1][2]

อะบู ฮามิด มุฮัมมัด อิบน์ มุฮัมมัด อัลเฆาะซาลี (อาหรับ: ابو حامد محمد ابن محمد الغزاليAbū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī) เป็นนักเทววิทยาศาสนาอิสลาม นักนิติศาสตร์ นักปรัชญา และรหัสยิก ชาวเปอร์เซีย[3][4]

อัลเฆาะซาลี ได้รับยกย่องว่าเป็นมุสลิมที่ทรงอิทธิพลที่สุดรองจากนบีมุฮัมมัด[5] และเชื่อว่าเป็นมุญัดดิด (ผู้ฟื้นฟูศาสนา) ซึ่งเกิดขึ้นเพียงคนเดียวเท่านั้นในแต่ละศตวรรษ[6][7][8] ผลงานของเขายังได้รับยกย่องว่าเป็น "ฮัจญุต อัลอิสลาม" (ข้อพิสูจน์ของอิสลาม)[9]

อ้างอิง[แก้]

  1. Meri, Josef W.; Bacharach, Jere L. (2006). Medieval Islamic Civilization: A-K. Taylor and Francis. p. 293. ISBN 0415966914. 
  2. Böwering, Gerhard; Crone, Patricia (2013). The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought. Princeton University Press. p. 191. ISBN 0691134847. "Ghazali (ca. 1058–1111) Abu Hamid Muhammad b. Muhammad al-Ghazali al-Tusi (the “Proof of Islam”) is the most renowned Sunni theologian of the Seljuq period (1038–1194)." 
  3. "Ghazali, al-". The Columbia Encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  4. Ludwig W. Adamec (2009), Historical Dictionary of Islam, p.109. Scarecrow Press. ISBN 0810861615.
  5. Watt, W. Montgomery (1953). The Faith and Practice of Al-Ghazali. London: George Allen and Unwin Ltd. 
  6. Jane I. Smith, Islam in America, p. 36. ISBN 0231519990
  7. Dhahabi, Siyar, 4.566
  8. Willard Gurdon Oxtoby, Oxford University Press, 1996, p 421
  9. Hunt Janin, The Pursuit of Learning in the Islamic World, p. 83. ISBN 0786419547