มุฮัมมัด อัล-บุคอรี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สำหรับการใช้แบบอื่น ดูที่บุคอรี (นามสกุล) และบุคอรี (แก้ความกำกวม)
มุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอิล อัล-บุคอรี
محمد بن اسماعيل البخاري
ImamBukhari1.png
คำนำหน้าชื่ออิหม่ามบุคอรี
อามีร อัล-มุอ์มินีน ฟี อัล-ฮะดีษ
ส่วนบุคคล
เกิด19 กรกฎาคม ค.ศ.810
13 เชาวาล ฮ.ศ.194
บุคอรอ, ทรานโซเซียนา (ปัจจุบันคือประเทศอุซเบกิสถาน)
ตายค.ศ.1 กันยายน ค.ศ. 870 (60 ปี)
1 เชาวาล ฮ.ศ.256
Khartank, ใกล้ซามาร์คันด์
ที่ฝังศพKhartank (ซามาร์คันด์, อุซเบกิสถาน)
ศาสนาอิสลาม
ชาติพันธุ์ชาวเปอร์เซีย
ยุครัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
นิกายซุนนี
สำนักคิดซาฮิรี[1][2][3][4]
ความสนใจหลักฮะดีษ
อากีดะฮ์
ผลงานโดดเด่นซอฮิฮ์ อัล-บุคอรี
อาชีพมุฮัดดิษ, Hadith compiler, นักปราชญ์อิสลาม
ตำแหน่งชั้นสูง
อิหม่ามบุคอรี
AlBukhari Mausoleum.jpg
สุสานของอิหม่ามบุคอรีใกล้ซามาร์คันด์, อุซเบกิสถาน
ผู้บันทึกฮะดีษ
Venerated inทุกสำนักของอิสลามนิกายซุนนี
สักการสถานหลักKhartank (ซามาร์คันด์, อุซเบกิสถาน)

อบูอับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอิล อิบน์ อิบรอฮีม อิบน์ อัล-มุฆีเราะฮ์ อิบน์ บัรดิซบะฮ์ อัล-ญูฟี อัล-บุคอรี (อาหรับ: أبو عبد الله محمد بن إسماعيل بن إبراهيم بن المغيرة بن بردزبه الجعفي البخاري‎‎; 19 กรกฎาคม ค.ศ.810 – 1 กันยายน ค.ศ.870) หรือ บุคอรี (เปอร์เซีย: بخاری‎) ส่วนใหญ่มักกล่าวถึงเขาว่า อิหม่ามบุคอรี เป็นชาวเปอร์เซีย[6][7][8] ที่ถือกำเนิดในบุคอรอ (เมืองหลวงของแคว้นบุคอรอ ของประเทศอุซเบกิสถาน). โดยเขาเป็นคนสะสมฮะดีษ แล้วรวบรวมลงในหนังสือที่มีชื่อว่า ซอฮิฮ์ อัล-บุคอรี ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันในกลุ่มชาวมุสลิมนิกายซุนนี และหนังสืออื่นๆ เช่น อัล-อะดาบ อัล-มุฟรัด.[9]

ประวัติ[แก้]

เกิด[แก้]

มุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอิล อัล-บุคอรี อัล-ญูฟี เกิดในวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ.810 (13 เชาวาล ฮ.ศ.194) ในเมืองบุคอรอ, ทรานโซเซียนา[10] (ปัจจุบันคือประเทศอุซเบกิสถาน).[6][11]

การศึกษาฮะดีษ และการเดินทาง[แก้]

เส้นทางที่บุคอรีค้นหาและเรียนฮะดีษ

ตอนที่เขามีอายุ 16 ปี เขาไปทำฮัจญ์ที่มักกะฮ์พร้อมกับน้องและแม่ของเขา โดยตอนอยู่ที่นั่น เขาเดินทางไปที่สำนักอิสลามเพื่อสอบถามนักปราชญ์และแลกเปลี่ยนฮะดีษ.

หนังสือของเขาเป็นที่แนะนำในกลุ่มมุสลิมนิกายซุนนีอย่างมาก และถือเป็นหนังสือฮะดีษที่เที่ยงตรงที่สุด แต่บุคอรีไม่ได้ทำฮะดีษอย่างเดียวเท่านั้น เขายังผลิตหนังสืออื่นอีก เช่น อัล-อะดาบ อัล-มุฟรัด เป็นต้น

วาระสุดท้าย[แก้]

ในปีค.ศ.864/ฮ.ศ.250 เขาเดินทางไปที่นิชาปูร์ แล้วเขาพบกับมุสลิม อิบน์ อัล-ฮัจญาจ์ โดยบุคอรีรับเขาเป็นศิษย์ และหลังจากนั้น มุสลิมก็กลายเป็นผู้รวบรวมฮะดีษในหนังสือชื่อ ซอฮิฮ์ มุสลิม. แต่เนื่องจากว่ามีปัญหาทางการเมือง จึงทำให้บุคอรีย้ายไปที่ Khartank, ซึ่งเป็นหมู่บ้านใกล้ซามาร์คันด์ แล้วเสียชีวิตในปีค.ศ.870/ฮ.ศ.256.[12]

อ้างอิง[แก้]

  1. Lucas, Scott C. (2006). "The Legal Principles of Muhammad B. Ismāʿīl Al-Bukhārī and Their Relationship to Classical Salafi Islam". Islamic Law and Society. 13 (3): 292.
  2. Lucas, Scott C. (2006). "The Legal Principles of Muhammad B. Ismāʿīl Al-Bukhārī and Their Relationship to Classical Salafi Islam". Islamic Law and Society. 13 (3): 303.
  3. Lucas, Scott C. (2006). "The Legal Principles of Muhammad B. Ismāʿīl Al-Bukhārī and Their Relationship to Classical Salafi Islam". Islamic Law and Society. 13 (3): 290.
  4. Lucas, Scott C. (2006). "The Legal Principles of Muhammad B. Ismāʿīl Al-Bukhārī and Their Relationship to Classical Salafi Islam". Islamic Law and Society. 13 (3): 312.
  5. Ibn Rāhwayh, Isḥāq (1990), Balūshī, ʻAbd al-Ghafūr ʻAbd al-Ḥaqq Ḥusayn, ed., Musnad Isḥāq ibn Rāhwayh (1st ed.), Tawzīʻ Maktabat al-Īmān, pp. 150–165
  6. 6.0 6.1 Salaahud-Deen ibn ʿAlee ibn ʿAbdul-Maujood (December 2005). The Biography of Imam Bukhaaree. Translated by Faisal Shafeeq (1st ed.). Riyadh: Darussalam. ISBN 9960969053.
  7. Bourgoin, Suzanne Michele; Byers, Paula Kay, eds. (1998). "Bukhari". Encyclopedia of World Biography (2nd ed.). Gale. p. 112.
  8. Lang, David Marshall, ed. (1971). "Bukhārī". A Guide to Eastern Literatures. Praeger. p. 33.
  9. Al-Adab al-Mufrad
  10. "Encyclopædia Britannica".[ลิงก์เสีย]
  11. Melchert, Christopher. "al-Bukhārī". Encyclopaedia of Islam, THREE. Brill Online.[ลิงก์เสีย]
  12. Tabish Khair (2006). Other Routes: 1500 Years of African and Asian Travel Writing. Signal Books. pp. 393–. ISBN 978-1-904955-11-5.

สารานุกรม[แก้]

ปฐมภูมิ[แก้]

  • al-Bukhārī, al-Jāmiʿ al-ṣaḥīḥ, 9 vols. In 3, Būlāq 1311–3, repr. Liechtenstein 2001
  • al-Bukhārī, al-Taʾrīkh al-kabīr, 4 vols. In 8, Hyderabad 1358–62/1941–5, 1377/19582
  • al-Dhahabī, Taʾrīkh al-Islām, ed. ʿUmar ʿAbd al-Salām Tadmurī (Beirut 1407–21/1987–2000), 19 (251–60 A.H.):238–74
  • Ibn Abī Ḥātim, K. al-Jarḥ wa-l-taʿdīl, 4 vols. In 8, Hyderabad 1360/1941
  • Ibn ʿAdī al-Qaṭṭān, al-Kāmil fī ḍuʿafāʾ al-rijāl, ed. ʿĀdil Aḥmad ʿAbd al-Mawjūd et al., Beirut, 1418/1997
  • Ibn ʿAdī al-Qaṭṭān, Asāmī man rawā ʿanhum Muḥammad b. Ismāʿīl al-Bukhārī, ed. ʿĀmir Ḥasan Ṣabrī, Beirut, 1414/1994
  • Ibn ʿAsākir, Taʾrīkh madīnat Dimashq, ed. Muḥibb al-Dīn Abī Saʿīd al-ʿAmrawī, 70 vols., Beirut 1415/1995
  • Ibn Ḥajar, Fatḥ al-bārī, ed. ʿAbd al-ʿAzīz b. ʿAbdallāh Ibn Bāz, 15 vols. Beirut, 1428–9/2008
  • al-Khaṭīb al-Baghdādī, Taʾrīkh Baghdād aw Madīnat al-Salām (Cairo 1349/1931), 2:4–34
  • al-Khaṭīb al-Baghdādī, Taʾrīkh Madīnat al-Salām, ed. Bashshar ʿAwwād Maʿrūf (Beirut 1422/2001), 2:322–59
  • al-Nawawī, Tahdhīb al-asmāʾ wa-l-lughāt, Cairo 1927
  • al-Qasṭallānī, Irshād al-sārī Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, ed. Muḥammad ʿAbd al-ʿAzīz al-Khālidī, 15 vols., Beirut 1416/1996.

ทุติยภูมิ[แก้]

  • Ghassan Abdul-Jabbar, Bukhari, London, 2007
  • Muḥammad ʿIṣām ʿArār al-Ḥasanī, Itḥāf al-qāriʾ bi-maʿrifat juhūd wa-aʿmāl al-ʿulamāʾ ʿalā Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Damascus 1407/1987
  • Jonathan Brown, The canonization of al-Bukhārī and Muslim, Leiden 2007
  • Eerik Dickinson, The development of early Sunnite ḥadīth criticism, Leiden 2001
  • Mohammad Fadel, "Ibn Ḥajar’s Hady al-sārī," JNES 54 (1995), 161–97
  • Johann W. Fück, "Beiträge zur Überlieferungsgeschichte von Bukhārī’s Traditionssammlung," ZDMG 92 (n.s. 17, 1938), 60–87
  • Ignaz Goldziher, Muslim studies, ed. S. M. Stern, trans. C. R. Barber and S. M. Stern (Chicago 1968–71), 2:216–29
  • Nizār b. ʿAbd al-Karīm b. Sulṭān al-Ḥamadānī, al-Imām al-Bukhārī, Mecca 1412/1992
  • al-Ḥusaynī ʿAbd al-Majīd Hāshim, al-Imām al-Bukhārī, Cairo n.d.
  • Abū Bakr al-Kāfī, Manhaj al-Imām al-Bukhārī, Beirut 1421/2000
  • Najm ʿAbd al-Raḥmān Khalaf, Istidrākāt ʿalā Taʾrīkh al-turāth al-ʿArabī li-Fuʾād Sizkīn fī ʿilm al-ḥadīth (Beirut 1421/2000), 135–264
  • Scott C. Lucas, "The legal principles of Muḥammad b. Ismāʿīl al-Bukhārī and their relationship to classical Salafi Islam," ILS 13 (2006), 289–324
  • Christopher Melchert, "Bukhārī and early hadith criticism," JAOS 121 (2001), 7–19
  • Christopher Melchert, "Bukhārī and his Ṣaḥīḥ," Le Muséon 123 (2010), 425–54
  • Alphonse Mingana, An important manuscript of the traditions of Bukhārī, Cambridge 1936
  • Rosemarie Quiring-Zoche, "How al-Bukhārī’s Ṣaḥīḥ was edited in the Middle Ages. ʿAlī al-Yūnīnī and his rumūz," BEO 50 (1998), 191–222
  • Fuat Sezgin, Buhârî’nin kaynakları, Istanbul 1956
  • Umm ʿAbdallāh bt. Maḥrūs al-ʿAsalī et al., Fihris Muṣannafāt al-Imām Abī ʿAbdallāh Muḥammad b. Ismāʿīl al-Bukhārī…fīmā ʿadā al-Ṣaḥīḥ, Riyadh 1408/1987–8

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]