พ.ศ. 2231
หน้าตา
| ศตวรรษ: | |
|---|---|
| ปี: |
| ปฏิทินสุริยคติไทย | 2230–2231 |
| ปฏิทินเกรกอรี | 1688 MDCLXXXVIII |
| Ab urbe condita | 2441 |
| ปฏิทินอาร์มีเนีย | 1137 ԹՎ ՌՃԼԷ |
| ปฏิทินอัสซีเรีย | 6438 |
| ปฏิทินศกบาหลี | 1609–1610 |
| ปฏิทินเบงกอล | 1094–1095 |
| ปฏิทินเบอร์เบอร์ | 2638 |
| ปีในรัชกาลอังกฤษ | 3 Ja. 2 – 1 Will. & Mar. |
| พุทธศักราช | 2232 |
| ปฏิทินพม่า | 1050 |
| ปฏิทินไบแซนไทน์ | 7196–7197 |
| ปฏิทินจีน | 丁卯年 (เถาะธาตุไฟ) 4385 หรือ 4178 — ถึง — 戊辰年 (มะโรงธาตุดิน) 4386 หรือ 4179 |
| ปฏิทินคอปติก | 1404–1405 |
| ปฏิทินดิสคอร์เดีย | 2854 |
| ปฏิทินเอธิโอเปีย | 1680–1681 |
| ปฏิทินฮีบรู | 5448–5449 |
| ปฏิทินฮินดู | |
| - วิกรมสมวัต | 1744–1745 |
| - ศกสมวัต | 1609–1610 |
| - กลียุค | 4788–4789 |
| ปฏิทินโฮโลซีน | 11688 |
| ปฏิทินอิกโบ | 688–689 |
| ปฏิทินอิหร่าน | 1066–1067 |
| ปฏิทินอิสลาม | 1099–1100 |
| ปฏิทินญี่ปุ่น | โจเกียว 5 / เก็นโรกุ 1 (元禄元年) |
| ปฏิทินชวา | 1611–1612 |
| ปฏิทินจูเลียส | เกรกอรีลบ 10 วัน |
| ปฏิทินเกาหลี | 4021 |
| ปฏิทินหมินกั๋ว | 224 ก่อน ROC 民前224年 |
| ปฏิทินนานักชาฮี | 220 |
| ปฏิทินทิเบต | མེ་མོ་ཡོས་ལོ་ (ธาตุไฟเพศเมีย-เถาะ) 1814 หรือ 1433 หรือ 661 — ถึง — ས་ཕོ་འབྲུག་ལོ་ (ธาตุดินเพศผู้-มะโรง) 1815 หรือ 1434 หรือ 662 |

พุทธศักราช 2231 ใกล้เคียงกับ
- เมษายน ค.ศ. 1688 - มีนาคม ค.ศ. 1689
- มหาศักราช 1610
ผู้นำ
[แก้]เหตุการณ์
[แก้]มกราคม–มีนาคม
[แก้]- 5 มกราคม – โจรสลัดชาลส์ สวอนและวิลเลียม แดมเพียร์กับลูกเรือสลัดหลวง Cygnet กลายเป็นชาวอังกฤษกลุ่มแรกที่เหยียบทวีปออสเตรเลีย[1]
- 29 มกราคม – มาดาม Jeanne Guyon รหัสยิกชาวฝรั่งเศส ถูกจับกุมและคุมขังเป็นเวลา 7 เดือน[2]
- 30 มกราคม (20 มกราคม ค.ศ. 1687 ในแบบเก่า) – พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษและสกอตแลนด์ทรงออกพระราชกฤษฎีกาประกาศนิรโทษกรรมแก่โจรสลัดในเวสต์อินดีส์ที่ยอมจำนนต่อเซอร์รอเบิร์ต โฮล์มส์[3]
- 7 กุมภาพันธ์ – นักวิทยาศาสตร์เยสุอิตชาวฝรั่งเศส 6 คน ได้แก่ Joachim Bouvet, Jean-François Gerbillon, Louis-Daniel Lecomte, กี ตาชาร์, Claude de Visdelou และหัวหน้า Jean de Fontaney เดินทางถึงปักกิ่ง และได้รับการต้อนรับจากจักรพรรดิคังซี[4]
- มีนาคม – วิลเลียม แดมเพียร์บันทึกการเยือนเกาะคริสต์มาสคนแรก ปัจจุบันเป็นดินแดนของออสเตรเลีย ตั้งอยู่ทางใต้ของเกาะชวา (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย)
เมษายน–มิถุนายน
[แก้]- 3 เมษายน – ฟรันเชสโก โมโรซีนีกลายเป็นดอเจแห่งเวนิส[5]: 346 [6]
- 4 พฤษภาคม – พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษทรงมีพระราชดำรัสประกาศการผ่อนปรนกฎหมายลงโทษชาวคาทอลิก โดยคำประกาศดังกล่าวจะต้องอ่านจากแท่นเทศน์ของคริสตจักรแองกลิคันทุกแห่งในอังกฤษ[7] คริสตจักรแห่งอังกฤษและผู้สนับสนุนที่ภักดีที่สุด ได้แก่ ขุนนางและชนชั้นสูง ต่างโกรธแค้น ในวันที่ 8 มิถุนายน วิลเลียม แซนครอฟต์ อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ถูกคุมขังในหอคอยแห่งลอนดอน เนื่องจากปฏิเสธที่จะประกาศพระราชโอรสการดังกล่าว
- 9 พฤษภาคม (29 เมษายนตามแบบเก่า) – ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ผู้คัดเลือกใหญ่ แห่งบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย เสียชีวิต[8] ฟรีดริชที่ 3 กลายเป็นผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียจนกระทั่ง ค.ศ. 1701 ที่พระองค์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกแห่งปรัสเซียในฐานะ ฟรีดริชที่ 1
- 10 พฤษภาคม – สมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยาทรงให้เจ้าฟ้าสุดาวดีเป็นผู้สืบทอด โดยที่คอนสแตนติน ฟอลคอน, หม่อมปีย์ และพระเพทราชาเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกัน[9]: 444 [10]
- 17 พฤษภาคม – การคุมตัวสมเด็จพระนารายณ์มหาราชก่อให้เกิดรัฐประหาร
- 5 มิถุนายน – คอนสแตนติน ฟอลคอนถูกตัดหัวหลังถูกจับกุมในเดือนพฤษภาคม[11]
- 10 มิถุนายน – การประสูติของเจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต (ภายหลังรู้จักกันในพระนาม ผู้อ้างสิทธิเฒ่า) พระราชโอรสและรัชทายาทในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษกับมารีอาแห่งโมดีนา พระมเหสีคาทอลิก ที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในลอนดอน ทำให้ความไม่สบายใจของราษฎรเกี่ยวกับราชวงศ์คาทอลิกทวีความรุนแรงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทารกได้รับการทำพิธีศีลล้างบาปตามหลักนิกายคาทอลิก ข่าวลือเกี่ยวกับพระราชมารดาที่แท้จริงของทารกเริ่มแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
- 24 มิถุนายน – หลังถูกสยามโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า กองทัพฝรั่งเศสภายใต้การนำของอัศวินแห่งโบเรอการ์ ละทิ้งกองทหารรักษาการณ์ที่มะริด ซึ่งในที่สุดก็ทำให้พวกเขาต้องถอนตัวออกจากประเทศ[12]
กรกฎาคม–กันยายน
[แก้]- 1 สิงหาคม – หลังการปฏิวัติสยาม สมเด็จพระเพทราชาขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรอยุธยา[13]
- 27 สิงหาคม – การสนับสนุนทางการเงินแก่การรุกรานทางทหารของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ก่อให้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินในสาธารณรัฐดัตช์[14]
- 6 กันยายน – สงครามเติร์กครั้งใหญ่: กองทัพฮาพส์บวร์คเข้ายึดเบลเกรด[15]
- 27 กันยายน – เริ่มต้นสงครามก้าปีในยุโรปและสหรัฐหลังพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส โจมตีฟิลิปส์บวร์คในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์[16]
ตุลาคม–ธันวาคม
[แก้]- 11 พฤศจิกายน (1 พฤศจิกายนตามแบบเก่า) – การปฏิวัติอันรุ่งโรจน์: วิลเลียมแห่งออเรนจ์ทรงออกเรือเป็นครั้งที่สอง Hellevoetsluis ประเทศเนเธอร์แลนด์ เพื่อเข้ายึดครองอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์จากพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ[17][18]
- 15 พฤศจิกายน (5 พฤศจิกายนตามแบบเก่า) – เริ่มต้นการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์: วิลเลียมแห่งออเรนจ์ลงจอดที่ทอร์เบย์ ประเทศอังกฤษ พร้อมกองกำลังนานาชาติ 20,000 นาย[19] พระองค์ไม่ได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์อังกฤษ เพียงแต่ตรัสว่ามาเพื่อปกป้องนิกายโปรเตสแตนต์และรักษาเสรีภาพของอังกฤษ จากนั้นก็เริ่มเดินทัพไปยังลอนดอน
- 19 พฤศจิกายน (9 พฤศจิกายนตามแบบเก่า) – วิลเลียมแห่งออเรนจ์เข้ายึดเอ็กซิเตอร์ หลังบรรดาแมยิสเตร็ดหนีออกจากเมือง[20]
- 26 พฤศจิกายน – พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสหลังสดับฟังว่าวิลเลียมแห่งออเรนจ์ลงจอดที่ประเทศอังกฤษ ทรงประกาศสงครามต่อเนเธอร์แลนด์[21]
- 11 ธันวาคม – หลังนำทัพไปยังซอลส์บรีและถูกกองทัพแปรพักตร์ พระเจ้าเจมส์ที่ 7 และ 2 พยายามหลบหนีไปประเทศฝรั่งเศส
- 18 ธันวาคม – วิลเลียมแห่งออเรนจ์ สตัดเฮาเดอร์แห่งสาธารณรัฐดัตช์และพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักรในอนาคต เสด็จเข้ากรุงลอนดอน[22]
วันเกิด
[แก้]- 23 มกราคม – สมเด็จพระราชินีนาถอูลริกาแห่งสวีเดน (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1741)[23]
- 21 พฤษภาคม – อเล็กซานเดอร์ โพป กวีชาวอังกฤษ (เสียชีวิต ค.ศ. 1744)[24]
- 10 มิถุนายน – เจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต ผู้อ้างสิทธิเฒ่า ผู้อ้างสิทธิ์ราชบัลลังก์อังกฤษและสกอตแลนด์ (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1766)[25]
- 14 สิงหาคม – พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย (สวรรคต ค.ศ. 1740)
- 22 ตุลาคม – พระเจ้านาเดอร์ชาห์แห่งเปอร์เซีย (สวรรคต ค.ศ. 1747)[26]
วันถึงแก่กรรม
[แก้]- 27 มกราคม - จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง (พระราชสมภพ 26 มีนาคม พ.ศ. 2156)[27]
- 26 มีนาคม – วินสตัน เชอร์ชิล ขุนนาง ทหารชาวอังกฤษ (เกิด ค.ศ. 1620)[28]
- 18 พฤษภาคม - พระปีย์
- 5 มิถุนายน - พระยาวิไชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) นักผจญภัยชาวกรีก (เกิด ค.ศ. 1647)[11]
- 11 กรกฎาคม - สมเด็จพระนารายณ์มหาราช (พระราชสมภพ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2175)[9]: 453
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Abbott, J.H.M. (1911). The story of William Dampier (ภาษาอังกฤษ). Sydney: Angus & Robertson Ltd. pp. 55–56. สืบค้นเมื่อ 7 June 2023.
- ↑ Guerrier, Louis (1881). Madame Guyon: sa vie, sa doctrine et son influence, d'après les écrits originaux et des documents inédits (ภาษาฝรั่งเศส). H. Herluison. pp. 158, 170. สืบค้นเมื่อ 7 June 2023.
- ↑ Brigham, Clarence Saunders (1911). British royal proclamations relating to America, 1603-1783. Worcester: American Antiquarian Society. p. 140. สืบค้นเมื่อ 7 June 2023.
- ↑ "Joachim Bouvet", The Catholic Encyclopedia online, NewAdvent.org
- ↑ Setton, Kenneth Meyer (1991). Venice, Austria, and the Turks in the Seventeenth Century (ภาษาอังกฤษ). American Philosophical Society. p. 346. ISBN 978-0-87169-192-7. สืบค้นเมื่อ 7 June 2023.
- ↑ Romanin, Samuele (1858). Storia documentata di Venezia: Tomo VII (ภาษาอิตาลี). Naratovich. p. 491. สืบค้นเมื่อ 7 June 2023.
- ↑ Killeen, Kevin; Smith, Helen; Willie, Rachel (2015). The Oxford Handbook of the Bible in Early Modern England, C. 1530-1700 (ภาษาอังกฤษ). Oxford University Press. p. 442. ISBN 978-0-19-968697-1. สืบค้นเมื่อ 8 June 2023.
- ↑ Maurice, C. Edmund (1926). Life of Frederick William, the Great Elector of Brandenburg. G. Allen & Unwin ltd. p. 177. สืบค้นเมื่อ 7 June 2023.
- 1 2 Cruysse, Dirk van der (2002). Siam and the West, 1500-1700. Chiang Mai: Silkworm Books. ISBN 978-974-7551-57-0. สืบค้นเมื่อ 8 June 2023.
- ↑ Smithies, Michael (1993). "Robert Challe and Siam" (PDF). Journal of the Siam Society. 81 (1): 97. สืบค้นเมื่อ 8 June 2023.
- 1 2 Strach III, Walter J. (2004). Constantine Phaulkon and Somdet Phra Narai: Dynamics of Court Politics in Seventeenth Century Siam (M.A). University of Hawai'i. pp. 1–2. สืบค้นเมื่อ 8 June 2023.
- ↑ Boucheron, Patrick; Gerson, Stéphane (9 April 2019). France in the World: A New Global History (ภาษาอังกฤษ). Other Press, LLC. p. 374. ISBN 978-1-59051-942-4. สืบค้นเมื่อ 8 June 2023.
- ↑ Touche, de La; Verquains, Jean Vollant des (2002). Three Military Accounts of the 1688 'revolution' in Siam (ภาษาอังกฤษ). Orchid Press. p. 184. ISBN 978-974-524-005-6. สืบค้นเมื่อ 9 June 2023.
- ↑ Israel, Jonathan Irvine (October 30, 2003). The Anglo-Dutch Moment: Essays on the Glorious Revolution and Its World Impact by Jonathan Irvine Israel. Cambridge University Press. ISBN 9780521544061.
- ↑ Amedoski, Dragana (26 December 2018). Belgrade 1521-1867 (ภาษาอังกฤษ). Istorijski institut. pp. 80–81. ISBN 978-86-7743-132-7. สืบค้นเมื่อ 9 June 2023.
- ↑ Mijers, Esther; Onnekink, David (2007). Redefining William III : the impact of the king-stadholder in international context. Aldershot: Ashgate. p. 55. ISBN 978-0-7546-5028-7. สืบค้นเมื่อ 10 June 2023.
- ↑ Jardine, Lisa (2015). Temptation in the Archives (PDF). London: UCL Press. p. 18. ISBN 9781910634097. สืบค้นเมื่อ 9 June 2023.
- ↑ Ormrod, David; Rommelse, Gijs (2020). War, Trade and the State: Anglo-Dutch Conflict, 1652-89 (ภาษาอังกฤษ). Boydell & Brewer. p. 115. ISBN 978-1-78327-324-9. สืบค้นเมื่อ 9 June 2023.
- ↑ Hoppit, Julian (22 June 2000). A Land of Liberty?: England 1689-1727 (ภาษาอังกฤษ). OUP Oxford. p. 15. ISBN 978-0-19-158652-1. สืบค้นเมื่อ 9 June 2023.
- ↑ Longmate, Norman (2001). Island fortress : the defence of Great Britain 1603-1945. London: Pimlico. p. 108. ISBN 978-0-7126-6813-2. สืบค้นเมื่อ 9 June 2023.
- ↑ Modelski, George (18 June 1988). Documenting Global Leadership (ภาษาอังกฤษ). Springer. p. 189. ISBN 978-1-349-10227-3. สืบค้นเมื่อ 10 June 2023.
- ↑ Israel, Jonathan Irvine (30 October 2003). The Anglo-Dutch Moment: Essays on the Glorious Revolution and Its World Impact (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. p. 1. ISBN 978-0-521-54406-1. สืบค้นเมื่อ 10 June 2023.
- ↑ "Ulrika Eleonora | queen of Sweden". Encyclopedia Britannica (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 17 April 2019.
- ↑ "Pope, Alexander". Oxford Dictionary of National Biography (ภาษาอังกฤษ) (online ed.). Oxford University Press. 2004. doi:10.1093/ref:odnb/22526. สืบค้นเมื่อ 11 June 2023. (ต้องรับบริการหรือเป็นสมาชิกหอสมุดสาธารณะสหราชอาณาจักร)
- ↑ Miller, Olive Peggy (1971). James. London: Allen and Unwin. p. 23. ISBN 978-0-04-923056-9. สืบค้นเมื่อ 11 June 2023.
- ↑ Lockhart, L. (1938). Nadir Shah. London: Al-Irfan. p. 18. สืบค้นเมื่อ 11 June 2023.
- ↑ Sr, Arthur W. Hummel (1 January 2018). Eminent Chinese of the Qing Period: 1644-1911/2 (ภาษาอังกฤษ). Berkshire Publishing Group. p. 705. ISBN 978-1-61472-849-8.
- ↑ Stephen, Leslie (1887). Dictionary of National Biography (ภาษาอังกฤษ). Macmillan. p. 342. สืบค้นเมื่อ 12 June 2023.