ด็อลซาแห่งอารากอน พระราชินีแห่งโปรตุเกส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ด็อลซาแห่งอารากอน
2- Rainha D. Dulce.jpg
ด็อลซาแห่งอารากอน พระราชินีแห่งโปรตุเกส

พระอิสริยยศ พระราชินีคู่สมรสแห่งโปรตุเกส
ราชวงศ์ ราชวงศ์บาร์เซโลนา
ครองราชย์ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1185 – 1 กันยายน ค.ศ. 1198
รัชกาลก่อน มาฟัลดาแห่งซาวอย
รัชกาลถัดไป อูร์รากาแห่งกัสติยา พระราชินีแห่งโปรตุเกส
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ ค.ศ. 1160
บาร์เซโลนา
สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1198 (37/38 พรรษา)
กูอิงบรา ราชอาณาจักรโปรตุเกส
ฝังพระศพ อารามซังตากรุช
พระบิดา ราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
พระมารดา เปโตรนิยาแห่งอารากอน
พระสวามี พระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส

ด็อลซาแห่งอารากอน (กาตาลา: Dolça d'Aragó; อารากอน: Dulcía d'Aragón; โปรตุเกส: Dulce de Aragão) หรือ ด็อลซาแห่งบาร์เซโลนา (กาตาลา: Dolça de Barcelona; อารากอน: Dulcía de Barcelona; โปรตุเกส: Dulce de Barcelona) เป็นพระมเหสีของพระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกส ทรงเป็นบุตรสาวคนโตของราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนากับภรรยา พระราชินีเปโตรนิยาแห่งอารากอน

ด็อลซาแต่งงานกับเจ้าชายซังชูในปี ค.ศ. 1174 ซึ่งเป็นการฟื้นฟูสัมพันธไมตรีระหว่างโปรตุเกสกับอารากอน บ้านเกิดเมืองนอนของพระองค์ การแต่งงานเป็นการคลุมถุงชนโดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน พระเชษฐาของพระองค์ เมื่อพระสวามีของพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1185 พระองค์กลายเป็นพระราชินีคู่สมรสแห่งโปรตุเกส

พระราชประวัติ[แก้]

ด็อลซาเป็นบุตรสาวของราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนาและเจ้าชายแห่งอารากอน กับพระราชินีเปโตรนิยาแห่งอารากอน การหมั้นหมายกับอิงฟังตึซังชู พระโอรสของพระเจ้าอาฟงซู เอ็งรีกึช ปฐมกษัตริย์โปรตุเกส เกิดขึ้นขณะพระองค์มีพระชนมายุราว 11 พรรษาและแต่งงานกันในเวลาต่อมาในปี ค.ศ. 1174[1][2] ชีวิตของพระองค์ก่อนหน้าที่จะเดินทางมาถึงราชอาณาจักรโปรตุเกสรวมถึงสินสอดในการแต่งงานมีข้อมูลอยู่ไม่มาก[3]

อินฟันตาด็อลซาไม่ต่างกับผู้หญิงในยุคกลางคนอื่น ๆ ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการสานสัมพันธไมตรี เพื่อ "เสริมความแข็งแกร่งให้โปรตุเกสและขยายฐานอำนาจของกัสติยา-เลออน" และถูกคาดหวังให้ทำหน้าที่เป็นพระมเหสีและพระมารดาของพระโอรสธิดาจำนวนมากมาย[1][3][3] ขณะเดียวกันก็เป็นตัวแทนชดเชยการหมั้นหมายที่ล้มเหลวระหว่างเจ้าหญิงมาฟัลดา พระเชษฐภคินีของพระสวามี กับพระเชษฐาของพระองค์ซึ่งในอนาคตจะขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน[1]

ด็อลซาสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังให้กำเนิดพระธิดาสองคนสุดท้าย บรังกากับบึเร็งการียา ซึ่งเป็นฝาแฝด ทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1198 อาจด้วยโรคระบาดหรือไม่ก็ความอ่อนแอที่เกิดจากการให้กำเนิดพระโอรสธิดาอย่างต่อเนื่อง ร่างของพระองคถูกฝังในอารามซังตากรุชในนครกูอิงบรา

พระโอรสธิดา[แก้]

ระเบียงฉันนบทของอารามซังตากรุชในกูอิงบรา อันเป็นที่ฝังร่างของพระราชินีด็อลซา

จากการแต่งงานกับพระเจ้าซังชู พระองค์ให้กำเนิดพระโอรสธิดา 11 พระองค์ ซึ่ง 9 พระองค์มีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่

  • ตึเรซา (ค.ศ. 1175/1176 – 18 มิถุนายน ค.ศ. 1250)[1][3] พระมเหสีของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน พระองค์ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1705
  • ซังชา (ค.ศ. 1180–1229)[4] ผู้ก่อตั้งอารามเซลัชใกล้กับกูอิงบรา ทรงพำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ ตึเรซา พระเชษฐภคินีของพระองค์มีคำสั่งให้ฝังร่างของพระองค์ที่อารามลูร์เวา[5] พระองค์ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1705 ในปีเดียวกับพระเชษฐภคินี โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11[5]
  • กงช์ตังซา (ค.ศ. 1182) น่าจะสิ้นพระชนม์ก่อนปี ค.ศ. 1186 เนื่องจากชื่อของพระองค์ไม่มีปรากฏในเอกสารของพระเจ้าซังชูที่ 1 ที่เริ่มออกในปีนั้น[3]
  • พระเจ้าอาฟงซูที่ 2 แห่งโปรตุเกส (23 เมษายน ค.ศ. 1186[6]–1223) สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระบิดาเป็นกษัตริย์ลำดับที่สามแห่งโปรตุเกส
  • เปดรู (ค.ศ. 1187[6]–1258) สามีของเอารัมบิอัช เคาน์เตสแห่งอูร์เฌ็ลย์
  • ฟือร์นังดู (ค.ศ. 1188[6]–1233) เคานต์แห่งฟลานเดอส์และสามีของเคาน์เตสฌานแห่งคอนสแตนติโนเปิล
  • เอ็งรีกึ สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก[6]
  • ไรมุงดู สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก[6]
  • มาฟัลดา (ค.ศ. 1195/1196[6]–1256) พระมเหสีของพระเจ้าเอนริเกที่ 1 แห่งกัสติยา พระองค์ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1793
  • บรังกา (ค.ศ. 1198) อาจเป็นพี่น้องฝาแฝดของบึเร็งการียา[6] พระองค์ถูกส่งตัวเข้าอารามลูร์เวาที่พระเชษฐภคินีอีกสองคนอยู่ตอนพระชนมายุอยู่ในช่วง 8–10 พรรษา ทรงเป็นแม่ชีในคอนแวนต์กัวดาลาฆาราและสิ้นพระชนม์ราวปี ค.ศ. 1240 ร่างของพระองค์ถูกฝังอยู่ในอารามเดียวกับพระมารดา[7]
  • บึเร็งการียา (ค.ศ. 1198)[6] อภิเษกสมรสในปี ค.ศ. 1214 กับพระเจ้าแวลดิมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กและมีพระโอรสธิดา 4 คน คือ เอริก, โซฟี, เอเบิล และคริสโตเฟอร์ ซึ่งพระโอรสทุกคนล้วนเป็นกษัตริย์ บึเร็งการียาสิ้นพระชนม์ในช่วงพระชนมายุยี่สิบพรรษาใน ค.ศ. 1221[8]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 Mattoso , José (2014). D. Afonso Henriques (in Portuguese) (2nd edition). Lisbon: Topics and Debates. ISBN 978-972-759-911-0, pp. 290 and 334.
  2. Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, p. 83
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, p. 84
  4. Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, pp. 84 and 89.
  5. 5.0 5.1 Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, p. 89
  6. 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, p. 85
  7. Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, pp. 85 and 92.
  8. Rodrigues Oliveira , Ana (2010). Rainhas medieval of Portugal. Dezassete mulheres, duas dynasties, four sections of História (in Portuguese) . Lisbon: A sphere two livros. ISBN 978-989-626-261-7, pp. 85 and 93.