ข้ามไปเนื้อหา

ซือหม่า เชียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซือหม่า เชียน
เกิดราวปี 145 ปีก่อนคริสตกาล[1] หรือ 135 ปีก่อนคริสตกาล
หลงเหมิน จักรวรรดิฮั่น (ปัจจุบันคือเมืองเหอจิน มณฑลชานซี)
เสียชีวิตราว 86 ปีก่อนคริสตกาล
อาชีพนักประวัติศาสตร์
มีชื่อเสียงจากบันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่
บุพการี
ซือหม่า เชียน
ชื่อ "ซือหม่า เชียน" เขียนเป็นอักษรจีนตัวเต็ม (บน) และอักษรจีนตัวย่อ (ล่าง)
จีนตัวเต็ม司馬遷
จีนตัวย่อ司马迁
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินSīmǎ Qiān
Gwoyeu RomatzyhSymaa Chian
เวด-ไจลส์Ssŭ1-ma3 Ch'ien1
IPA[sɨ́mà tɕʰjɛ́n]
อู๋
RomanizationSy-ma Tsiẽ
กวางตุ้งมาตรฐาน
Yale RomanizationSī-máh Chīn
ยฺหวิดเพ็งSi1maa5 Cin1
IPA[síːma̬ː tsʰíːn]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน POJSu-má Chhian
Tâi-lôSu-má Tshian
Middle Chinese
Middle ChineseSɨ-mæX Tshjen 
Old Chinese
Baxter–Sagart (2014)*s-lə mˤraʔ [tsʰ]ar
ชื่อรอง
จีนตัวเต็ม子長
จีนตัวย่อ子长
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินZǐzhǎng
เวด-ไจลส์Tzu3-chang3
อู๋
RomanizationTsy-tsaon
กวางตุ้งมาตรฐาน
Yale RomanizationJí-jéung
ยฺหวิดเพ็งZi2-zoeng2
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน POJTzú-tiúnn
Middle Chinese
Middle ChineseTsɨX-drɨang
Old Chinese
Baxter–Sagart (2014)*tsəʔ Cə-[N]-traŋ

ซือหม่าเชียน (จีน: 司馬遷 , ป.145 86 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นนักบันทึกประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (140 – 87 ปีก่อน ค.ศ.)

ซือหม่าเชียน ถือกำเนิดในครอบครัวปัญญาชนครอบครัวหนึ่ง บิดาของเขาคือซือหม่าถาน (司馬談) เป็นอาลักษณ์หลวง หรือขุนนางผู้มีหน้าที่บันทึกเหตุการณ์ราชกิจในราชสำนักฮั่น และยังเป็นผู้เริ่มร่างเค้าโครงเนื้อหาประวัติศาสตร์จีนมาก่อนหน้า ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่อายุ 10 ขวบซือหม่าเชียนก็เริ่มศึกษาวิชาวรรณคดี ประวัติศาสตร์และคัมภีร์ของสำนักต่าง ๆ กับผู้ทรงคุณวุฒิที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ในวัยเด็กซือหม่าเชียนเป็นคนช่างขบคิด เขามีความรู้ต่าง ๆ นานาเกี่ยวกับบุคคลและเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์อย่างกว้างขวางนอกเหนือจากสิ่งที่ได้บันทึกไว้ในตำรา เมื่อ 111 ปี ก่อนคริสต์ศักราช ซือหม่าเชียนได้รับมอบหมายให้ร่วมคณะเดินทางของราชสำนัก ออกเดินทางจากกรุงฉางอานไปเปิดสัมพันธไมตรีกับอาณาจักรในดินแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้มีโอกาสพบเห็นดินแดนต่าง ๆ อย่างกว้างขวางเมื่ออายุได้เพียง 20 ปี เมื่อถึงท้องที่หนึ่ง ซือหม่าเชียนก็จะบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณีของท้องถิ่นนั้นอย่างละเอียด และเก็บสะสมประวัติและข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวข้องกับบุคคลและเหตุการณ์ที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ของท้องถิ่นนั้น ๆ ด้วย

เมื่อ 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังบิดาถึงแก่กรรม ซือหม่าเชียนจึงได้รับการแต่งตั้งให้สืบทอดตำแหน่งอาลักษณ์หลวงของบิดาในราชสำนัก มีหน้าที่ดูแลพระคลังเก็บหนังสือของจักรพรรดิและทำหน้าที่บันทึกเหตุการณ์ราชกิจต่าง ๆ ในจดหมายเหตุของราชสำนัก ในช่วงเวลาดังกล่าวเขาได้ตามเสด็จจักรพรรดิอู่ตี้ไปในโอกาสต่าง ๆ ได้ไปดูงานตามสถานที่โบราณมากมายทั่วดินแดนอีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่ได้สั่งสมข้อมูลอย่างสมบูรณ์แล้ว ซือหม่าเชียนก็ใช้เวลานอกราชการเตรียมลงมือเขียน ฉื่อจี้ (史記) หรือ บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นสารานุกรมด้านประวัติศาสตร์ 3,000 ปีของจีน

อย่างไรก็ตาม ซือหม่าเชียน ต้องถูกปลดจากตำแหน่งและถูกลงโทษด้วยการตอนด้วยข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เมื่อเขาได้แสดงความเห็นคัดค้านจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ในการลงโทษแม่ทัพผู้หนึ่ง ทำให้จักรพรรดิไม่พอพระทัย แต่ภายหลังก็ทรงอภัยโทษและแต่งตั้งเขาให้กลับเข้ารับราชการโดยเลื่อนตำแหน่งให้เป็นราชเลขาธิการ[2] แต่ซือหม่าเชียนยังคงเสียใจต่อการถูกลงโทษและสิ้นหวังกับการรับราชการ เขาจึงทุ่มเทใช้เวลากับการเรียบเรียง ฉื่อจี้ ตลอดชีวิต

อ้างอิง

[แก้]
  1. Li Feng (2013). Early China: A Social and Cultural History. Cambridge University Press. p. 48. ISBN 978-0-521-89552-1. ...most systematically presented in The Grand Scribe’s Records written by Sima Qian (c. 145–86 BC) in the Western Han Dynasty
  2. Denis C. Twitchett. "Sima Qian - Chinese historian and scientist". Britannica.com.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]