คุนหมิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
คุนหมิง
昆明市
นครระดับจังหวัด
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ภาพมุมสูงเมืองคุนหมิง สถานีรถไฟคุนหมิง ทะเลสาบเตียนฉือ และวัดหยวนทง
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ภาพมุมสูงเมืองคุนหมิง สถานีรถไฟคุนหมิง ทะเลสาบเตียนฉือ และวัดหยวนทง
สมญา: นครแห่งฤดูใบไม้ผลิ
เมืองถัวตง, หยุนหนานฝู่
ที่ตั้งของเมืองคุนหมิง เขตการปกครองในมณฑลยูนนาน
ที่ตั้งของเมืองคุนหมิง เขตการปกครองในมณฑลยูนนาน
คุนหมิง is located in China
คุนหมิง
คุนหมิง
ที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัดภูมิศาสตร์: 25°02′36″N 102°42′22″E / 25.04333°N 102.70611°E / 25.04333; 102.70611พิกัดภูมิศาสตร์: 25°02′36″N 102°42′22″E / 25.04333°N 102.70611°E / 25.04333; 102.70611
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลยูนนาน
เขตปกครองระดับเทศมณฑล14
เขตปกครองระดับตำบล137
ก่อตั้งประมาณ 279 ปีก่อนคริสตกาล[1]
เขตที่ตั้งที่ทำการเขตเฉิงก้ง
หน่วยปกครอง
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคเฉิง เหลียนหยวน (程连元)
 • ผู้ว่าการเมืองหวัง สี่เหลียง (王喜良)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด21,015 ตร.กม. (8,114 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง 
(ค.ศ. 2018)[2]
712 ตร.กม. (275 ตร.ไมล์)
 • เขตปริมณฑล4,615 ตร.กม. (1,782 ตร.ไมล์)
ความสูง1,892 เมตร (6,207 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • นครระดับจังหวัด6,626,000
 • ความหนาแน่น320 คน/ตร.กม. (820 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง 
(ค.ศ. 2018)[3]
3,895,000
 • ความหนาแน่นเขตเมือง5,500 คน/ตร.กม. (14,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตปริมณฑล3,891,400
 • อันดับในประเทศจีนอันดับที่ 16
เขตเวลามาตรฐานจีน (UTC+8)
รหัสไปรษณีย์650000
รหัสพื้นที่0871
รหัสไอเอสโอ 3166CN-YN-01
ป้ายทะเบียนรถ云A
จีดีพี (พีพีพี) (ค.ศ. 2014)$88.631 ล้าน[4]
จีดีพี (พีพีพี) ต่อหัว (ค.ศ. 2014)$13,418[4]
ดอกไม้ประจำเมืองCamellia japonica
(แต้ฮั้งฮวย)
ต้นไม้ประจำเมืองMagnolia denudata
เว็บไซต์www.km.gov.cn

คุนหมิง (จีน: 昆明; พินอิน: Kūnmíng) เป็นเมืองเอกและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลยูนนาน ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน[5] รู้จักกันในนาม หยุนหนานฝู่ มาจนถึงคริสต์ศตวรรษ 1920 ปัจจุบันเป็นนครระดับจังหวัด เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ คมนาคม และวัฒนธรรมของมณฑล รวมทั้งเป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของมณฑล มีประชากรทั้งจังหวัดในปี ค.ศ. 2014 ประมาณ 6,626,000 คน โดยมีประมาณ 4,575,000 คน ที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง[6] คุนหมิงเป็นเมืองที่สำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเป็นศูนย์กลางทางทหารของจีน ฐานทัพอากาศอเมริกัน และจุดหมายปลายทางของถนนพม่า คุนหมิงตั้งอยู่บนตอนกลางของที่ราบสูงยูนนาน–กุ้ยโจว สูงประมาณ 1,900 เมตร (6,234 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล มีตำแหน่งละติจูดเหนือทรอปิกออฟแคนเซอร์เล็กน้อย ตัวเมืองตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบเตียนฉือด้านทิศเหนือ เนื่องจากมีอากาศอบอุ่นตลอดทั้งปี จึงถูกขนานนามว่า "นครแห่งฤดูใบไม้ผลิ"

ประวัติศาสตร์[แก้]

อาคารไม้เก่าแก่ กับตึกระฟ้าสมัยใหม่ที่อยู่เบื้องหลัง

ปี พ.ศ. 1308 มีการสร้างเมืองขึ้นในบริเวณนี้ เมืองนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า ถัวตง (Tuodong)

ราวศตวรรษที่ 13 มาร์โค โปโล ได้เดินทางมายังดินแดนแห่งนี้ และเขียนบันทึกบอกเล่าความประทับใจ ต่อมาเมืองนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น คุนหมิง โดยเหล่าชนชั้นปกครองชาวมองโกลแห่งราชวงศ์หยวนเมื่อปี พ.ศ. 1819

ราวศตวรรษที่ 14 คุนหมิงถูกยึดอำนาจกลับคืนโดยราชวงศ์หมิง และมีการสร้างกำแพงล้อมรอบส่วนที่เป็นเมืองในปัจจุบัน

ในศตวรรษที่ 20 คุนหมิงตกเป็นเป้าของการโจมตีจากกองทัพอากาศหลวงญี่ปุ่นเมื่อครั้งที่บุกจีนแผ่นดินใหญ่

ภูมิศาสตร์[แก้]

เมืองคุนหมิงตั้งอยู่บนที่ราบสูงในมณฑลยูนนาน มีภูเขาล้อมรอบตัวเมือง 3 ด้าน อาณาเขตทิศใต้ติดกับทะเลสาบ สูง 1,850 เมตรจากระดับน้ำทะเล

มณฑลยูนนานมีแม่น้ำไหลผ่านกว่า 600 สาย แม่น้ำสายสำคัญ 6 สาย ได้แก่

  1. แม่น้ำอิระวดี (ภาษาจีนเรียกว่า อีลั่วหว่าตี้เจียง (Yiluowadi Jiang))
  2. แม่น้ำจินซาเจียง (Jinsha Jiang) (เป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำแยงซีเกียงตอนบน)
  3. แม่น้ำนู่เจียง (Nu Jiang) (ไหลลงสู่ประเทศพม่า)
  4. แม่น้ำจูเจียง (Zhu Jiang) (ต้นน้ำของแม่น้ำจูเจียงในนครกวางโจว)
  5. แม่น้ำหลานชางเจียง (Lanchang Jiang) (หรือแม่น้ำโขงไหลลงสู่ประเทศพม่า ลาว ไทย กัมพูชา เวียดนาม)
  6. แม่น้ำหงเหอ (Honghe) (ไหลลงสู่ประเทศเวียดนาม) โดยแม่น้ำ 2 สายหลังถือเป็นแม่น้ำนานาชาติ (คำว่า เจียง และ เหอ แปลว่าแม่น้ำ เช่นกัน)

สภาพภูมิอากาศ[แก้]

มณฑลยูนนานมีภูมิอากาศเย็นสบาย ฤดูหนาวอากาศไม่หนาวจัดและฤดูร้อนอากาศไม่ร้อนจัด อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ระหว่าง 15-18 องศาเซลเซียส

เขตการปกครอง[แก้]

นครระดับจังหวัดคุนหมิงแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หน่วยย่อย ได้แก่ เขต 7 แห่ง, เมืองระดับเทศมณฑล 1 แห่ง, เทศมณฑล 3 แห่ง และเขตปกครองตนเองระดับเทศมณฑล 3 แห่ง

คุนหมิงมีอาณาเขตติดต่อกับเมืองฉวี่จิ้งทางทิศตะวันออก, เขตปกครองตนเองชนชาติอาข่าและอี๋ หงเหอ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, เมืองยวี่ซีทางทิศตะวันตกเฉียงใต้, เขตปกครองตนเองชนชาติอี๋ ฉู่สยง ทางทิศตะวันตก, เมืองเจาทงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และติดต่อทางทิศเหนือกับเมืองพันจือฮวา และเขตปกครองตนเองชนชาติอี๋ เหลียงชาน ของมณฑลเสฉวน

แผนที่
ชื่อ อักษรจีนตัวย่อ พินอิน ประชากร
(สำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010)
พื้นที่ (ตร.กม.) ความหนาแน่น
(คน/ตร.กม.)
ตัวเมือง
เขตเฉิงก้ง 呈贡区 Chénggòng Qū 310,843 541 574.571
เขตผันหลง 盘龙区 Pánlóng Qū 809,881 861 2,382.002
เขตอู่หัว 五华区 Wǔhuá Qū 855,521 398 2,149.550
เขตกวันตู้ 官渡区 Guāndù Qū 853,371 552 1,545.961
เขตซีชาน 西山区 Xīshān Qū 753,813 791 952.987
ชานเมือง
เขตจิ้นหนิง 晋宁区 Jìnníng Qū 283,784 1,391 204.014
เขตตงชวน 东川区 Dōngchuān Qū 271,917 1,674 162.435
เมืองบริวาร
นครอันหนิง 安宁市 Ānníng Shì 341,341 1,313 259.970
ชนบท
เทศมณฑลฟู่หมิน 富民县 Fùmín Xiàn 145,554 1,030 141.314
เทศมณฑลอี๋เหลียง 宜良县 Yíliáng Xiàn 419,400 1,880 223.085
เทศมณฑลซงหมิง 嵩明县 Sōngmíng Xiàn 287,095 920 199.095
เขตปกครองตนเองชนชาติอี๋ ฉือหลิน 石林彝族自治县 Shílín Yízú Zìzhìxiàn 246,220 1,777 138.559
เขตปกครองตนเองชนชาติอี๋และม้ง ลู่ชวั่น 禄劝彝族苗族自治县 Lùquàn Yízú Miáozú Zìzhìxiàn 396,404 4,378 90.544
เขตปกครองตนเองชนชาติหุยและอี๋ สุนเตี้ยน 寻甸回族彝族自治县 Xúndiàn Huízú Yízú Zìzhìxiàn 457,068 3,966 115.246

เศรษฐกิจ[แก้]

คลองในย่านใจกลางเมือง

จากการจัดอันดับเมื่อปี พ.ศ. 2535 เศรษฐกิจของคุนหมิงมีการเจริญเติบโตเป็นอันดับที่ 12 ในบรรดาเมืองทั้งหมดในสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยเฉพาะเป็นแหล่งผลิตเกลือและฟอสเฟตที่ดีที่สุดของจีน ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2530-2540 เนื่องจากตัวเมืองตั้งอยู่ในส่วนที่ห่างไกลของประเทศ จึงยังไม่ได้รับผลจากกระแสการเร่งรัดพัฒนาเศรษฐกิจของจีนมากนัก จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ รัฐบาลจีนได้ให้ความสนใจคุนหมิงมากขึ้น และตั้งใจจะพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมระดับนานาชาติ เพื่อรองรับการคมนาคมขนส่งไปสู่ภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการวางแผนก่อสร้างทางรถไฟและทางหลวงมากมายเพื่อเชื่อมต่อระหว่างคุนหมิงกับไทย เวียดนาม และลาว เพื่อเตรียมเส้นทางคมนาคมขนส่งจากคุนหมิงไปถึงท่าเรือทางทะเลต่างๆ

อ้างอิง[แก้]

  1. "Online 1911 Encyclopædia Britannica". Archived from the original on 26 May 2007. สืบค้นเมื่อ 30 June 2016.
  2. Cox, W (2018). Demographia World Urban Areas. 14th Annual Edition (PDF). St. Louis: Demographia. p. 24.
  3. Cox, W (2018). Demographia World Urban Areas. 14th Annual Edition (PDF). St. Louis: Demographia. p. 24.
  4. 4.0 4.1 "Global Metro Monitor 2014". Brookings Institution. สืบค้นเมื่อ 25 February 2016.
  5. "Illuminating China's Provinces, Municipalities and Autonomous Regions". PRC Central Government Official Website. สืบค้นเมื่อ 17 May 2014.
  6. 15-2各州市户数、人口数及构成(2014年)-tjsql.com. www.tjsql.com. สืบค้นเมื่อ 6 March 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]