ข้ามไปเนื้อหา

การแผลงเป็นอาหรับ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

การแผลงเป็นอาหรับ (อังกฤษ: Arabization, Arabicization; อาหรับ: تعريب, อักษรโรมัน: taʻrīb ตะอ์รีบ) เป็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทางสังคมวิทยาที่ทำให้สังคมที่มิใช่อาหรับกลายเป็นชาวอาหรับ หมายความว่า ชนพื้นถิ่นรับเอาโดยตรง ถูกบังคับให้ยอมรับ หรือได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษา วัฒนธรรม วรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี และอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์อาหรับ รวมถึงปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรมอื่น ๆ รูปแบบเฉพาะของการกลืนกลายทางวัฒนธรรมที่มักรวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางภาษาด้วย[1] คำนี้ไม่เพียงแต่ใช้กับวัฒนธรรมเท่านั้น แต่ยังใช้กับปัจเจกบุคคลด้วย เนื่องจากพวกเขาปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมอาหรับและกลายเป็น "อาหรับ" การแผลงเป็นอาหรับเกิดขึ้นหลังการพิชิตตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือของชาวมุสลิม รวมถึงในช่วงนโยบายชาตินิยมอาหรับที่ดำเนินมาต่อชนกลุ่มน้อยที่ไม่ได้พูดภาษาอาหรับในรัฐอาหรับสมัยใหม่ไม่นานนี้ เช่น ในแอลจีเรีย[2] อิรัก[3] ซีเรีย[4] อียิปต์[5] บาห์เรน[6] และซูดาน[2]

หลังการปรากฏของศาสนาอิสลามในฮิญาซและการพิชิตของมุสลิม วัฒนธรรมและภาษาอาหรับเริ่มกระจายนอกคาบสมุทรอาหรับผ่านการค้าและการแต่งงานระหว่างประชากรท้องถิ่นที่ไม่ใช่อาหรับและชาวอาหรับจากคาบสมุทร ภาษาอาหรับเริ่มทำหน้าที่เป็นภาษากลางในพื้นที่เหล่านั้น และเกิดสำเนียงต่าง ๆ ขึ้น กระบวนการนี้ถูกเร่งให้เร็วขึ้นด้วยการอพยพของชนเผ่าอาหรับหลายกลุ่มนอกอาระเบีย เช่น การอพยพของชาวอาหรับสู่อัลมัฆริบและลิแวนต์

อิทธิพลของภาษาอาหรับแผ่ขยายอย่างลึกซึ้งในหลายประเทศที่วัฒนธรรมของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากศาสนาอิสลาม ภาษาอาหรับเป็นแหล่งรวมคำศัพท์ที่สำคัญของภาษาต่าง ๆ กระบวนการนี้ถึงจุดสูงสุดระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 14 ซึ่งถือกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นจุดสูงสุดของวัฒนธรรมอาหรับในยุคทองของอิสลาม

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Marium Abboud Houraney (December 2021). "The Crossroads of Identity: Linguistic Shift and the Politics of Identity in Southwest Asia and North Africa" (PDF).
  2. 1 2 Reynolds, Dwight F. (2 April 2015). The Cambridge Companion to Modern Arab Culture. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89807-2.
  3. ↑ Iraq, Claims in Conflict: Reversing Ethnic Cleansing in Northern Iraq.
  4. ↑ Alexander K. McKeever (2021). "Between Kurdistan and Damascus: Kurdish Nationalism and Arab State Formation in Syria".
  5. ↑ Hassan Mneimneh (June 2017). "Arabs, Kurds, and Amazigh: The Quest for Nationalist Fulfillment, Old and New".
  6. ↑ Banafsheh Keynoush (2016). Saudi Arabia and Iran: Friends Or Foes?. Springer. p. 96. ISBN 9781137589392.

ข้อมูล

[แก้]
  • Ball, Warwick (2000). Rome in the East: The Transformation of an Empire. Routledge. ISBN 9780415113762.
  • Birley, A. R. (2002). Septimius Severus: The African Emperor. Routledge.
  • Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). "Jā'alin" . สารานุกรมบริแทนนิกา (ภาษาอังกฤษ). Vol. 15 (11th ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. p. 103.
  •  บทความนี้รวมเอาข้อความจาก Journal of the Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Volume 17, โดย Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, JSTOR (Organization), อันเผยแพร่มาแล้วตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888, ปัจจุบันจึงกลายเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐ
  •  บทความนี้รวมเอาข้อความจาก Journal of the Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Volume 17, โดย Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, JSTOR (Organization), อันเผยแพร่มาแล้วตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888, ปัจจุบันจึงกลายเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐ
  • al-Bagdadi, Nadia (2008). "Syria". ใน Bromiley, Geoffrey W.; Barrett, David B. (บ.ก.). The Encyclodedia of Christianity. Vol. 5: Si-Z. Eerdmans.Brill. ISBN 978-0-802-82417-2.
  • al-Hassan, Ahmad Y. (2001). "Factors Behind the Rise of Islamic Science". ใน al-Hassan, Ahmad Y.; Ahmed, Maqbul; Iskandar, Albert Z. (บ.ก.). The Different Aspects of Islamic Culture. Vol. 4:Science and Technology in Islam. Part 1: The exact and Natural Sciences. The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. ISBN 978-9-231-03830-3.
  • Arnold, Werner (2007). "Arabic Grammatical Borrowing in Western Neo-Aramaic". ใน Matras, Yaron; Sakel, Jeanette (บ.ก.). Grammatical Borrowing in Cross-Linguistic Perspective. Empirical Approaches to Language Typology. Vol. 38. Walter de Gruyter. ISBN 978-3-110-19628-3. ISSN 0933-761X.
  • Barker, John W. (1966). Justinian and the Later Roman Empire. University of Wisconsin Press. ISBN 978-0-299-03944-8.
  • Braida, Emanuela (2012). "Garshuni Manuscripts and Garshuni Notes in Syriac Manuscripts". Parole de l'Orient. Holy Spirit University of Kaslik. 37. ISSN 0258-8331.
  • Brock, Sebastian (2010). "The Syrian Orthodox Church in the modern Middle East". ใน O'Mahony, Anthony; Loosley, Emma (บ.ก.). Eastern Christianity in the Modern Middle East. Routledge. ISBN 978-1-135-19371-3.
  • Correll, Christoph (1987). "Ma'lūlā. 2. The Language". ใน Bosworth, Clifford Edmund; van Donzel, Emericus Joannes; Lewis, B.; Pellat, Ch.; Dijkema, F. Th.; Nurit, Mme S. (บ.ก.). The Encyclopaedia of Islam. Vol. VI. Fascicules 103-104 (Malḥūn-Mānd) (New ed.). Brill. OCLC 655961825.
  • deWaal, Alex; Flint, Julie (2006). Darfur: a short history of a long war. London: Zed Books. ISBN 978-1-84277-697-1.
  • Ellenblum, Ronnie (2006). Crusader Castles and Modern Histories. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-86083-3.
  • Held, Colbert C.; Cummings, John Thomas (2018) [2016]. Middle East Patterns, Student Economy Edition: Places, People, and Politics. Routledge. ISBN 978-0-429-96199-1.
  • Kennedy, Hugh (1992). "The Impact of Muslim Rule on the Pattern of Rural Settlement in Syria". ใน Canivet, Pierre; Rey-Coquais, Jean-paul (บ.ก.). La Syrie de Byzance à l'Islam VIIe-VIIIe Siècles. Damascus, Institut Français du Proche Orient. OCLC 604181534.
  • Levinson, David (1995). Encyclopedia of World Cultures: Africa and the Middle East. G.K. Hall. ISBN 978-0-8161-1815-1. สืบค้นเมื่อ 7 November 2012.
  • Peters, Francis Edward (2003). Islam: A Guide for Jews and Christians. Princeton University Press. ISBN 978-1-400-82548-6.
  • Schulze, Wolfgang (2010). "Symbolism on the Syrian Standing Caliph Copper Coins: A Contribution to the Discussion". ใน Oddy, Andrew (บ.ก.). Coinage and History in the Seventh Century Near East: Proceedings of the 12th Seventh Century Syrian Numismatic Round Table Held at Gonville and Caius College, Cambridge on 4th and 5th April 2009. Archetype Publications Ltd. ISBN 978-1-904-98262-3.
  • Troupeau, Gérard (1987). "Ma'lūlā. 1. The Locality". ใน Bosworth, Clifford Edmund; van Donzel, Emericus Joannes; Lewis, B.; Pellat, Ch.; Dijkema, F. Th.; Nurit, Mme S. (บ.ก.). The Encyclopaedia of Islam. Vol. VI. Fascicules 103-104 (Malḥūn-Mānd) (New ed.). Brill. OCLC 655961825.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=การแผลงเป็นอาหรับ&oldid=12632164"