โบอิง 787
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ เป็นอากาศยานขนาดกลางลำตัวกว้าง แบบใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว ออกแบบโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง ซึ่งโบอิงได้กล่าวไว้ว่า 787 จะเป็นเครื่องบินที่มีประสิทธิภาพในการใช้พลังงานมากกว่าเครื่องบินรุ่นก่อนๆ และเป็นเครื่องบินโดยสารรุ่นแรกที่ใช้วัสดุส่วนใหญ่เป็นคอมโพสิต โดยเครื่องลำแรกได้เปิดเผยโฉมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 (ซึ่งเรียงโดยวิธีการแบบอเมริกันจะได้ว่า 07/08/07) ที่โรงงานผลิตเครื่องบินเอเวอเร็ตต์ มลรัฐวอชิงตัน และคาดว่าจะสามารถส่งมอบให้กับลูกค้ารายแรกซึ่งก็คือออลนิปปอนแอร์เวย์ ในปีพ.ศ. 2551
เนื้อหา |
[แก้] ข้อมูลเบื้องต้น
ในช่วงแรกนั้น โบอิง ต้องการจะพัฒนาเครื่องบินุร่นใหม่เพื่อทดแทน 767 ที่มียอดสั่งซื้อชะลอตัวลง เพื่อจะแข่งขันกับเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-200 เป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง แต่ใช่เชื่อเพลิงในปริมาณที่เท่ากับ 767 และ เอ330 แต่ภายหลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544และวิกฤติราคาน้ำมัน ทำให้ไม่เป็นที่ตอบรับมากนัก โบอิงจึงปรับเปลี่ยนโครงการมาพัฒนาเครื่องบินโดยสารโดยนำเครื่องเทคโนโลยีที่ได้จากการพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงมาใช้แทน และใช้ชื่อว่า 7E7 (มีรหัสระหว่างการพัฒนาว่า Y2 ในโครงการโบอิงเยลโลสโตนโปรเจ็ค)
จนในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2548 โบอิงได้เปลี่ยนชื่อรุ่นมาเป็น 787 และได้เปิดเผยแบบขั้นสุดท้ายในวันที่ 26 เมษายน ในปีเดียวกัน โดยโบอิงจะผลิตออกมา 3 รุ่น คือ
- 787-3 พิสัยบินระยะใกล้ (4,650 - 5,650 กิโลเมตร) เพื่อทดแทนรุ่น 757-300, 767-200 และ-300 โดยมีลักษณะของปลายปีกเครื่องบินที่แตกแต่างจากรุ่นอื่น และมีออลนิปปอนแอร์เวย์เป็นสายการบินส่งมอบรายแรก[1] และเจแปนแอร์ไลน์เป็นลูกค้าอีกหนึ่งราย[2]
- 787-8 เป็นรุ่นที่เป็นโครงสร้างพื้นฐานของ 787 มีพิสัยบินระยะไกล (14,800 - 15,750) เพื่อทดแทนรุ่น โบอิง 767-200ER และ โบอิง 767-300ER และจะเป็นรุ่นแรกของ 787 ที่จะเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2551
- 787-9 มีพิสัยบินระยะไกล (14,800 - 15,750 กิโลเมตร) เป็นรุ่นที่ขยายลำตัวให้ยาวขึ้นจาก 787-8 เพื่อทดแทนรุ่น โบอิง 767-400ER โดยมีแอร์นิวซีแลนด์ เป็นสายการบินส่งมอบรายแรก
[แก้] ข้อมูลจำเพาะ
| รุ่น | 787-3 | 787-8 | 787-9 |
|---|---|---|---|
| จำนวนนักบิน | 2 | ||
| ความจุผู้โดยสาร | 290 - 330 | 210 - 250 | 250 - 290 |
| ความยาว | 56.72 เมตร (186 ฟุต 1 นิ้ว) | 63 เมตร (206 ฟุต) | |
| ความกว้างของปีก | 52 เมตร (170 ฟุต) | 60 เมตร (197 ฟุต) | 62 เมตร (203 ฟุต) |
| ความสูง | 16.92 เมตร (55 ฟุต 6 นิ้ว) | ||
| ความจุห้องสินค้า | (124.6 ตร.ม. (4,400 ตร.ฟ.) | 152.9 ตร.ม. (5,400 ตร.ฟ.) | |
| น้ำหนักบรรทุกเปล่า | 110,000 กิโลกรัม (242,000 ปอนด์) | ||
| น้ำหนักสูงสุดขณะนำเครื่องชึ้น | 165,100 กิโลกรัม (364,000 ปอนด์) |
219,540 กิโลกรัม (484,000 ปอนด์) |
244,940 กิโลกรัม (540,000 ปอนด์) |
| ความเร็วปกติ | 0.85 มัก[3][4][5] | ||
| พิสัยบิน เมื่อบรรทุกเต็มลำ | 4,650 - 5,650 กิโลเมตร (2,500 - 3,050 ไมล์ทะเล) |
14,200 - 15,200 กิโลเมตร (7,650 - 8,200 ไมล์ทะเล) |
14,800 - 15,750 กิโลเมตร (8,000 - 8,500 ไมล์ทะเล) |
| ความจุเชื้อเพลิงสูงสุด | 126,903 ลิตร (33,528 แกลลอน) | 138,700 ลิตร (36,693 แกลลอน) | |
| เพดานบิน | 13,100 เมตร (43,000 ฟุต) | ||
| เครื่องบนต์ (2×) | เจเนรัล อีเลคทริค จีอีเอ็นเอกซ์ หรือ โรลส์-รอยส์ เทรนท์ 1000 | ||
| แรงผลักดันสูงสุด | 236 กิโลนิวตัน (53,000 ปอนด์ฟอร์ซ) | 285 กิโลนิวตัน (64,000 ปอนด์ฟอร์ซ) | 311 กิโลนิวตัน (70,000 ปอนด์ฟอร์ซ) |
[แก้] เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน
[แก้] รุ่นที่ใกล้เคียงกัน
[แก้] เครื่องบินที่คล้ายกัน
[แก้] อ้างอิง
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
- เว็บไซต์หลักของโบอิง 787 ดรีมไลน์เนอร์ (อังกฤษ)
- ข้อมูล 787 ในเว็บไซต์โบอิง (อังกฤษ)
- ข่าวการเผยโฉม 787 ใน Wikinews (อังกฤษ)
|
|||||||||||||||||
 |
โบอิง 787 เป็นบทความเกี่ยวกับ เทคโนโลยี หรือ สิ่งประดิษฐ์ ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น ข้อมูลเกี่ยวกับ โบอิง 787 ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ |
