เขตปกครองพิเศษอาเจะห์
| อาเจะห์ | |||
|
|||
| คำขวัญ: "ปัญจสีตา" (ภาษาสันสกฤต) "เป้าหมาย 5 ประการ" |
|||
 |
|||
| พิกัดภูมิศาสตร์: 5°33′N 95°19′E / 5.550°N 95.317°E | |||
|---|---|---|---|
| Country | อินโดนีเซีย | ||
| Capital | บันดาอาเจะห์ | ||
| การปกครอง | |||
| - Governor | Zaini Abdullah | ||
| เนื้อที่ | |||
| - ทั้งหมด | 58,375.83 กม.² (22,539 ไมล์²) | ||
| ประชากร (2010) [1] | |||
| - รวม | 4,486,570 | ||
| - ความหนาแน่นประชากร | 76.9 คน/กม.² (199.1 คน/ตร.ไมล์) |
||
| Demographics[2][3] | |||
| • Ethnic groups | 79% Acehnese 7% Gayo Lut 5% Gayo Luwes 4% Alas 3% Singkil 2% Simeulue |
||
| • Religion | 98.6% Muslim 0.70% Christian 0.55% Buddhist 0.08% Hindu |
||
| • Languages | Indonesian (official) Acehnese |
||
| เว็บไซต์: acehprov.go.id | |||
เขตปกครองพิเศษอาเจะห์ (Aceh; /ˈɑːtʃeɪ/; แม่แบบ:IPA-ace) เป็นดินแดนส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย อยู่ทางเหนือสุดของเกาะสุมาตรา
เนื้อหา |
ประวัติศาสตร์ [แก้]
อาเจะห์เคยเป็นรัฐอิสระที่มีบทบาททางการค้าและการเดินเรือระหว่างประเทศ อาเจะห์เริ่มรับศาสนาอิสลามจากชวาในราวพุทธศตวรรษที่ 13 และได้สถาปนาการปกครองแบบสุลต่านขึ้นที่เมืองบันดาอาเจะห์ อาเจะห์มีอำนาจมากในสมัยสุลต่านอาลี มูตคายัต ซะห์ ที่ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 2057 – 2073 ที่ได้ทำให้อาเจะห์เป็นศูนย์กลางทางการค้าแทนมะละกาที่ถูกโปรตุเกสโจมตี เมื่อ พ.ศ. 2044 และพระองค์ยังทำสงครามต่อต้านโปรตุเกสที่พยายามเข้ายึดครองเมืองปาไซ และได้ขยายอำนาจเข้าครอบครองดินแดนส่วนอื่นของสุมาตรา และบางส่วนในคาบสมุทรมาเลย์ ยุคทองของอาเจะห์ที่มีความรุ่งเรืองมากตชคือในสมัยสุลต่านอิสกันดาร์ มุดา ที่ข้ามไปยึดครองยะโฮร์และเประได้ และกลายเป็นศูนย์กลางของศาสนาอิสลามในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่เรียกว่าประตูทางตะวันออกที่เปิดสู่เมกกะ
อาเจะห์เริ่มตกต่ำลงหลังจากเนเธอร์แลนด์เข้ามายึดครองมะละกาเมื่อ พ.ศ. 2184 ประกอบกับในอาเจะห์มีความขัดแย้งระหว่างขุนนางท้องถิ่นกับสุลต่าน เนเธอร์แลนด์เข้ามาแทรกแซงโดยสนับสนุนให้ชาวมินังกาเบาแยกตัวออกมาจากอาเจะห์ รัฐทางคาบสมุทรมลายู เช่น ยะโฮร์ก็เริ่มแข็งข้อกับอาเจะห์ และได้รับผลกระทบจากการเข้าครอบครองปีนังและสิงคโปร์ของอังกฤษ ทำให้อิทธิพลทางการเมืองและเศรษฐกิจของอาเจะห์ลดลง
ในที่สุดเนเธอร์แลนด์ได้ทำสงครามอาเจะห์เพื่อยึดอาเจะห์เป็นอาณานิคม การสู้รบเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2416 และยึดเมืองบันดาอาเจะห์ได้ใน พ.ศ. 2420 แต่ก็ยังคงสู้รบแบบกองโจรต่อไป แม้ว่าสุลต่านจะยอมจำนนใน พ.ศ. 2446 เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง และอินโดนีเซียได้รับเอกราช แต่อาเจะห์ก็ยังมีการปฏิวัติต่อต้านรัฐบาลกลางระหว่าง พ.ศ. 2496 – 2502 นำโดยพวกอูลามา แม้จะมีสถานภาพเป็นเขตการปกครองพิเศษตั้งแต่ พ.ศ. 2502 แต่ก็ยังมีกองกำลังที่ต้องการแยกตัวเป็นอิสระคือขบวนการอาเจะห์เสรีจนถึง พ.ศ. 2548
การแบ่งเขตบริหาร [แก้]
อ้างอิง [แก้]
- สุพรรณี กาญจนัษฐิติ. อาเจะห์ ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 37 - 40
- ↑ (อินโดนีเซีย) Central Bureau of Statistics: Census 2010, retrieved 17 January 2011.
- ↑ "INDONESIA: Population and Administrative Divisions". The Permanent Committee on Geographical Names. 2003.
- ↑ Indonesia's Population: Ethnicity and Religion in a Changing Political Landscape. Institute of Southeast Asian Studies. 2003.
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
- (อินโดนีเซีย) Official website
- (อินโดนีเซีย) Official website for Tourism
