เกาะซูลาเวซี
| ซูลาเวซี | |
|---|---|
 แผนที่การแบ่งเขตการปกครอง |
|
|
|
|
 |
|
| ที่ตั้ง | เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ |
| พิกัด | 2°08′S 120°17′E / 2.133°S 120.283°E |
| กลุ่มเกาะ | หมู่เกาะซุนดาใหญ่ |
| เนื้อที่ | 174,600 ตารางกิโลเมตร |
| จุดสูงสุด | รันเตมารีโอ (3,478 เมตร) |
|
|
|
 ประเทศอินโดนีเซีย |
|
| จังหวัด (เมืองหลัก) |
ซูลาเวซีตะวันตก (มามูจู) ซูลาเวซีเหนือ (มานาโด) ซูลาเวซีกลาง (ปาลู) ซูลาเวซีใต้ (มากัสซาร์) ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ (เก็นดารี) โกรอนตาโล (โกรอนตาโล) |
|
|
|
| จำนวนประชากร | 16 ล้านคน (ในปี 2548) |
| ความหนาแน่น | 92 คน/ตารางกิโลเมตร |
ซูลาเวซี, สุลาเวสี (อังกฤษ: Sulawesi) หรือเดิมเรียกว่า เซเลบีส (Celebes) ซึ่งมาจากภาษาโปรตุเกส เป็นหนึ่งในเกาะซุนดาใหญ่ 4 เกาะของประเทศอินโดนีเซีย
ชาวยุโรปพวกแรกที่เดินทางมายังเกาะแห่งนี้ คือ กะลาสีเรือชาวโปรตุเกส เมื่อ พ.ศ. 2055 และนับตั้งแต่ พ.ศ. 2212 เป็นต้นมา บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ก็ได้ตั้งมั่นอยู่ที่มากัสซาร์ (Makassar) และเมื่อ พ.ศ. 2448 พื้นที่ทั้งเกาะกลายเป็นส่วนหนึ่งของนิคมชาวดัตช์อินเดียตะวันออก กระทั่งอินโดนีเซียประกาศเอกราช เมื่อ พ.ศ. 2498
ที่มาของชื่อ [แก้]
เดิมนั้นชาวโปรตุเกสตั้งชื่อเกาะนี้ว่า "เซเลบีส" ส่วนความหมายนั้นไม่ปรากฏชัด ในตอนแรกไม่ได้ใช้คำนี้เรียกพื้นที่ทั้งเกาะ เพราะชาวโปรตุเกสคิดว่าซูลาเวซีเป็นหมู่เกาะ ชื่อซูลาเวซีที่ใช้ในปัจจุบันมาจากคำว่า "ซูลา" (เกาะ) และ "เบซี" (เหล็ก) โดยอาจหมายถึง การนำเข้าเหล็กในอดีตจากตะกอนเหล็กที่มีอยู่มากในทะเลสาบมาตาโน (Matano)
