ยุทธการเบรนท์ฟอร์ด (ค.ศ. 1642)
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ยุทธการเบรนท์ฟอร์ด (ค.ศ. 1642) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 | |||||||
|
|||||||
| คู่ขัดแย้ง | |||||||
| ฝ่ายนิยมกษัตริย์ | ฝ่ายรัฐสภา | ||||||
| ผู้บังคับบัญชา | |||||||
| เจ้าชายรูเปิร์ตแห่งไรน์ | จอห์น ลิลเบิร์น | ||||||
| กำลัง | |||||||
| 12,000: ทหารม้า 800 คน ทหารราบ 4,000 คน[1] |
1,300[1] | ||||||
| กำลังพลสูญเสีย | |||||||
| ไม่ทราบจำนวน | เสียชีวิตและบาดเจ็บ 170 คน ถูกจับ 400 คน[1] |
||||||
|
|
|||||
|
|||||
ยุทธการเบรนท์ฟอร์ด (ค.ศ. 1642) (อังกฤษ: Battle of Brentford (1642)) เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1642 ที่เมืองเบรนท์ฟอร์ดในมณฑลมิดเดิลเซ็กซ์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1ที่นำโดยเจ้าชายรูเปิร์ตแห่งไรน์และฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยจอห์น ลิลเบิร์น ผลของสงครามครั้งนี้ฝ่ายนิยมกษัตริย์ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ความเสียหายของฝ่ายนิยมกษัตริย์ไม่เป็นที่ทราบ แต่ฝ่ายรัฐสภามีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บ 170 คน และถูกจับอีก 400 คน