จังหวัดเกาะกง
-
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เกาะกง (แก้ความกำกวม)
| เกาะกง ខេត្តកោះកុង ปัจจันตคิรีเขตร |
|
| — จังหวัด — | |
 |
|
 |
|
| พิกัดภูมิศาสตร์: 11°23′57″N 103°29′41″E / 11.39917°N 103.49472°E | |
|---|---|
| ประเทศ |  กัมพูชา |
| เมืองเอก | เขมรัฐภูมินทร์ |
| การปกครอง | |
| - ผู้ว่าราชการ | บุญเลิศ พราหมณ์เกษร[1] |
| เนื้อที่ | |
| - ทั้งหมด | 11,160 กม.² (4,308.9 ไมล์²) |
| ประชากร (2008)[2] | |
| - รวม | 139,722 |
| - ความหนาแน่นประชากร | 12.5 คน/กม.² (32.4 คน/ตร.ไมล์) |
| รหัสพื้นที่ | +855 |
เกาะกง (เขมร: ខេត្តកោះកុង) เดิมไทยเรียก ปัจจันตคิรีเขตร[3] บ้างสะกดว่า ปัตจันตคีรีเขตร์ หรือ ประจันต์คิรีเขตต์[4] เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศกัมพูชา ที่มีพื้นที่ติดชายฝั่งทะเล ตั้งอยู่บริเวณภาคตะวันตกเฉียงเหนือของราชอาณาจักรกัมพูชา ทิศเหนือติดกับจังหวัดโพธิสัตว์ ส่วนทิศตะวันออกติดกับจังหวัดกำปงสปือ และจังหวัดกัมปอต ส่วนทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับ เมืองสีหนุวิลล์ และอ่าวไทย
จังหวัดเกาะกง มีเมืองเอกคือ กรุงเขมรัฐภูมินทร์[5] ซึ่งได้พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุได้พระราชทานนาม[6] แต่ไม่เป็นที่นิยมเรียก ทั้งนี้ประชาชนส่วนใหญ่นิยมเรียกเมืองเอกนี้ว่า กรุงเกาะกง[7](เขมร: ក្រុងកោះកុង)
เนื้อหา |
ประวัติ [แก้]
ชาวเกาะกงทั้งที่มีเชื้อสายเขมรและไทย เรียกเมืองเอกนี้ว่า เกาะกง ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "เกาะที่ชื่อกง" ต่อมาเมื่อช่วงที่เกาะกงอยู่ภายใต้อิทธิพลของกรุงสยาม รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานนามเมืองแห่งนี้ว่า ปัจจันตคิรีเขตร[3] ซึ่งมีความหมายว่า "ปลายเขตแดนที่ภูเขา" และตั้งนามเมืองให้คล้องกับเมืองประจวบคีรีขันธ์ (เดิมชื่อ บางนางรมย์) ซึ่งเมืองทั้งสองตั้งอยู่ในแนวรุ้งเดียวกัน[8] ดังปรากฏไว้ความว่า[9]
"...ขุนสารประเสริฐรับพระบรมราชโองการใส่เกล้าฯ ทรงพระกรุณา โปรดเกล้าฯ สั่งว่า เมืองบางนางรมย์นั้นโปรดเกล้าฯ ให้เรียกเมืองประจวบคีรีขันธ์ กับที่เกาะกงนั้น โปรดเกล้าฯ ให้เรียกว่า เมืองปัจจันตคิรีเขตร ให้กรมวัง หมายไปยังกรมพระกลาโหม กรมท่า กรมพระศุภรัต สัสดีซ้ายขวา ให้เรียกชื่อเมืองทั้ง ๒ ให้ถูกตามแบบรับสั่ง"
แต่เดิมที่ทำการเมืองเกาะกงตั้งอยู่ที่เกาะเสก็ดและขึ้นต่อจังหวัดกำปอต ต่อมาในปี พ.ศ. 2502 ได้มีการสร้างที่ทำการเมืองใหม่ที่เสาธงแล้วเสร็จ จึงได้แยกเกาะกงออกมาตั้งเป็นจังหวัดใหม่[7]
ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมข้อมูลในส่วนนี้ได้การแบ่งเขตการปกครอง [แก้]
จังหวัดเกาะกง แบ่งเป็น 8 อำเภอ (สฺรุก) 33 ตำบล และ 131 หมู่บ้าน เกาะกงถือเป็นจังหวัดขนาดเล็กที่มีประชากรอาศัยอยู่ 23,168 หลังคาเรือน และมีประชากรจำนวนทั้งสิ้น 132,106 คน
- 0901 ปทุมสาคร (Botum Sakor)
- 0902 คีรีสาคร (Kiri Sakor)
- 0903 เกาะกง (Kaôh Kŏng)
- 0904 สมัคเมียนเจย (Smach Mean Chey; อำเภอเสาธง)
- 0905 มณฑลเสมา (Mondol Seima; อำเภอปากคลอง)
- 0906 แซรอ็อมปิล (Srae Ambel; อำเภอนาเกลือ[10])
- 0907 ทมอบาง (Thma Bang)
- 0908 กำปงสิลา (Kampong Seila)
ประชากร [แก้]
จังหวัดเกาะกงมีประชากรทั้งหมดประมาณ 132,106 (สถิติปี พ.ศ. 2541) ความหนาแน่นของประชากร 11.8 คน/กม² โดยประชากรส่วนใหญ่จะเป็นชาวเขมร 75% ที่เหลือเป็นชาวไทยเจ้าของถิ่นเดิม 25% สำหรับเมืองหลักที่มีชาวเกาะกง อาศัยอยู่ถึง 22% ของประชากรทั้งหมดคือ สมัคเมียนเจย ส่วนประชากรอีก 75% ไม่ใช่ชาวพื้นเมืองเกาะกง แต่ย้ายมาจากจังหวัดอื่นๆ ของกัมพูชา ส่วนใหญ่จะเข้ามาหางานที่ดีกว่าทำที่บริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา
คนเชื้อสายไทยในเกาะกงส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ตามหมู่บ้านต่าง ๆ ตามคลองและลุ่มแม่น้ำ เช่น ลุ่มแม่น้ำเกาะปอ, แม่น้ำครางครืน, แม่น้ำตาไต, แม่น้ำบางกระสอบ, แม่น้ำตะปังรุง, แม่น้ำคลองพิพาท, อ่าวเกาะกะปิ, คลองแพรกกษัตริย์, อ่าวยายแสน, อ่าวพลีมาศ, อาหนี และอาจเลยไปถึงนาเกลือ (ปัจจุบันเขมรเรียก แซร์อ็อมปิล)[11]
ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง นอกจากนี้คือธุรกิจท่องเที่ยว รวมทั้งนิคมอุตสาหกรรมอีกจำนวนมากที่ตั้งอยู่ในในเกาะกงซึ่งมีสวัสดิการที่ดีและมีความั่นคงทางอาชีพสูง[12]
อ้างอิง [แก้]
- ↑ ASTVผู้จัดการออนไลน์ (13 มกราคม 2556) “เกาะกง” พร้อมพัฒนาเป็นจังหวัดท่องเที่ยวหลักในอนาคต. เรียกดูเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2556
- ↑ "General Population Census of Cambodia 2008 - Provisional population totals" (PDF). National Institute of Statistics, Ministry of Planning. 3 September 2008.
- ↑ 3.0 3.1 รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551. หน้า 35
- ↑ รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 37
- ↑ รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 23
- ↑ นิติภูมิ นวรัตน์. เขตร์เขมรัฐภูมินทร์. ในเปิดฟ้าส่องโลก, 17 สิงหาคม 2543. เรียกดูเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556
- ↑ 7.0 7.1 รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 86
- ↑ รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 23
- ↑ ประชุมประกาศรัชกาลที่ 4 พ.ศ. 2394-2400. พระนคร:องค์การการค้าของคุรุสภา, 2503, หน้า 37
- ↑ จังหวัดเกาะกง
- ↑ สามก๊กวิว. การพลัดถิ่นของคนเชื้อสายไทยจากเกาะกงสู่ประเทศไทยในยุคเขมรแดง. เรีกยดูเมื่อ 12 มีนาคม 2556
- ↑ ASTVผู้จัดการออนไลน์ (9 มกราคม 2556) แรงงานกัมพูชาทะลักทำงานในตราด หลังค่าแรงงานวันละ 300 บาท (in ไทย) ข่าวหนังสือพิมพ์ เรียกดูเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2556
ดูเพิ่ม [แก้]
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
|
||||||||||
บทความเกี่ยวกับประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล
