จังหวัดเกาะกง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เกาะกง (แก้ความกำกวม)
เกาะกง
ខេត្តកោះកុង
ปัจจันตคิรีเขตร
จังหวัด
เรือประมงในอ่าวไทย
เรือประมงในอ่าวไทย
แผนที่ของจังหวัดเกาะกง
แผนที่ของจังหวัดเกาะกง
พิกัดภูมิศาสตร์: 11°23′57″N 103°29′41″E / 11.39917°N 103.49472°E / 11.39917; 103.49472พิกัดภูมิศาสตร์: 11°23′57″N 103°29′41″E / 11.39917°N 103.49472°E / 11.39917; 103.49472
ประเทศ ธงของประเทศกัมพูชา กัมพูชา
เมืองเอก เขมรัฐภูมินทร์
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการ บุญเลิศ พราหมณ์เกษร[1]
พื้นที่
 • ทั้งหมด 11,160 กม.2 (4,310 ตร.ไมล์)
ประชากร (2008)[2]
 • ทั้งหมด 139,722 คน
 • ความหนาแน่น 13คน/กม.2 (32คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา UTC+07
Dialing code +855
ISO 3166 KH-9
อำเภอ 8
ตำบล 33
หมู่บ้าน 133

เกาะกง (เขมร: ខេត្តកោះកុង) เดิมไทยเรียก ปัจจันตคิรีเขตร[3] บ้างสะกดว่า ปัตจันตคีรีเขตร์ หรือ ประจันต์คิรีเขตต์[4] เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศกัมพูชา ที่มีพื้นที่ติดชายฝั่งทะเล ตั้งอยู่บริเวณภาคตะวันตกเฉียงใต้ของราชอาณาจักรกัมพูชา ทิศเหนือติดกับจังหวัดโพธิสัตว์ ส่วนทิศตะวันออกติดกับจังหวัดกำปงสปือ และจังหวัดกัมปอต ส่วนทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับ เมืองสีหนุวิลล์ และอ่าวไทย

จังหวัดเกาะกง มีเมืองเอกคือ กรุงเขมรัฐภูมินทร์[5] ซึ่งได้พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุได้พระราชทานนาม[6] แต่ไม่เป็นที่นิยมเรียก ทั้งนี้ประชาชนส่วนใหญ่นิยมเรียกเมืองเอกนี้ว่า กรุงเกาะกง[7](เขมร: ក្រុងកោះកុង)

ประวัติ[แก้]

ชาวเกาะกงทั้งที่มีเชื้อสายเขมรและไทย เรียกเมืองเอกนี้ว่า เกาะกง ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "เกาะที่ชื่อกง" ต่อมาเมื่อช่วงที่เกาะกงอยู่ภายใต้อิทธิพลของกรุงสยาม รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานนามเมืองแห่งนี้ว่า ปัจจันตคิรีเขตร[3] ซึ่งมีความหมายว่า "ปลายเขตแดนที่ภูเขา" และตั้งนามเมืองให้คล้องกับเมืองประจวบคีรีขันธ์ (เดิมชื่อ บางนางรมย์) ซึ่งเมืองทั้งสองตั้งอยู่ในแนวรุ้งเดียวกัน[8] ดังปรากฏไว้ความว่า[9]

"...ขุนสารประเสริฐรับพระบรมราชโองการใส่เกล้าฯ ทรงพระกรุณา โปรดเกล้าฯ สั่งว่า เมืองบางนางรมย์นั้นโปรดเกล้าฯ ให้เรียกเมืองประจวบคีรีขันธ์ กับที่เกาะกงนั้น โปรดเกล้าฯ ให้เรียกว่า เมืองปัจจันตคิรีเขตร ให้กรมวัง หมายไปยังกรมพระกลาโหม กรมท่า กรมพระศุภรัต สัสดีซ้ายขวา ให้เรียกชื่อเมืองทั้ง ๒ ให้ถูกตามแบบรับสั่ง"

แต่เดิมที่ทำการเมืองเกาะกงตั้งอยู่ที่เกาะเสก็ดและขึ้นต่อจังหวัดกำปอต ต่อมาในปี พ.ศ. 2502 ได้มีการสร้างที่ทำการเมืองใหม่ที่เสาธงแล้วเสร็จ จึงได้แยกเกาะกงออกมาตั้งเป็นจังหวัดใหม่[7]

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

จังหวัดเกาะกง แบ่งเป็น 8 อำเภอ (สฺรุก) 33 ตำบล และ 131 หมู่บ้าน เกาะกงถือเป็นจังหวัดขนาดเล็กที่มีประชากรอาศัยอยู่ 23,168 หลังคาเรือน และมีประชากรจำนวนทั้งสิ้น 132,106 คน

  • 0901 ปทุมสาคร (Botum Sakor)
  • 0902 คีรีสาคร (Kiri Sakor)
  • 0903 เกาะกง (Kaôh Kŏng)
  • 0904 สมัคเมียนเจย (Smach Mean Chey; อำเภอเสาธง)
  • 0905 มณฑลเสมา (Mondol Seima; อำเภอปากคลอง)
  • 0906 แซรอ็อมปิล (Srae Ambel; อำเภอนาเกลือ[10])
  • 0907 ทมอบาง (Thma Bang)
  • 0908 กำปงสิลา (Kampong Seila)

ประชากร[แก้]

จังหวัดเกาะกงมีประชากรทั้งหมดประมาณ 132,106 (สถิติปี พ.ศ. 2541) ความหนาแน่นของประชากร 11.8 คน/กม² โดยประชากรส่วนใหญ่จะเป็นชาวเขมร 75% ที่เหลือเป็นชาวไทยเจ้าของถิ่นเดิม 25% สำหรับเมืองหลักที่มีชาวเกาะกง อาศัยอยู่ถึง 22% ของประชากรทั้งหมดคือ สมัคเมียนเจย ส่วนประชากรอีก 75% ไม่ใช่ชาวพื้นเมืองเกาะกง แต่ย้ายมาจากจังหวัดอื่นๆ ของกัมพูชา ส่วนใหญ่จะเข้ามาหางานที่ดีกว่าทำที่บริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา

คนเชื้อสายไทยในเกาะกงส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ตามหมู่บ้านต่าง ๆ ตามคลองและลุ่มแม่น้ำ เช่น ลุ่มแม่น้ำเกาะปอ, แม่น้ำครางครืน, แม่น้ำตาไต, แม่น้ำบางกระสอบ, แม่น้ำตะปังรุง, แม่น้ำคลองพิพาท, อ่าวเกาะกะปิ, คลองแพรกกษัตริย์, อ่าวยายแสน, อ่าวพลีมาศ, อาหนี และอาจเลยไปถึงนาเกลือ (ปัจจุบันเขมรเรียก แซร์อ็อมปิล)[11]

ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง นอกจากนี้คือธุรกิจท่องเที่ยว รวมทั้งนิคมอุตสาหกรรมอีกจำนวนมากที่ตั้งอยู่ในในเกาะกงซึ่งมีสวัสดิการที่ดีและมีความั่นคงทางอาชีพสูง[12]

อ้างอิง[แก้]

  1. ASTVผู้จัดการออนไลน์ (13 มกราคม 2556) “เกาะกง” พร้อมพัฒนาเป็นจังหวัดท่องเที่ยวหลักในอนาคต. เรียกดูเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2556
  2. "General Population Census of Cambodia 2008 - Provisional population totals" (PDF). National Institute of Statistics, Ministry of Planning. 3 September 2008. 
  3. 3.0 3.1 รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551. หน้า 35
  4. รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 37
  5. รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 23
  6. นิติภูมิ นวรัตน์. เขตร์เขมรัฐภูมินทร์. ในเปิดฟ้าส่องโลก, 17 สิงหาคม 2543. เรียกดูเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556
  7. 7.0 7.1 รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 86
  8. รุ่งมณี เมฆโสภณ. คนสองแผ่นดิน. กรุงเทพ:บ้านพระอาทิตย์, 2551, หน้า 23
  9. ประชุมประกาศรัชกาลที่ 4 พ.ศ. 2394-2400. พระนคร:องค์การการค้าของคุรุสภา, 2503, หน้า 37
  10. จังหวัดเกาะกง
  11. สามก๊กวิว. การพลัดถิ่นของคนเชื้อสายไทยจากเกาะกงสู่ประเทศไทยในยุคเขมรแดง. เรีกยดูเมื่อ 12 มีนาคม 2556
  12. "แรงงานกัมพูชาทะลักทำงานในตราด หลังค่าแรงงานวันละ 300 บาท" (Press release) (ใน ไทย). ASTVผู้จัดการออนไลน์. 9 มกราคม 2556. สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2556. 

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]