มณฑลเจ้อเจียง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
China
มณฑลเจ้อเจียง
ชื่อย่อ: 浙 (เจ้อ)
China-Zhejiang.png
ชื่อเรียก
ภาษาไทย มณฑลเจ้อเจียง
ภาษาจีน
- อักษรจีน 浙江省
- พินอิน Zhèjiāng Shěng
อักษรโรมัน Zhejiang
ข้อมูลทั่วไป
ความหมายของชื่อ ชื่อเดิมของแม่น้ำเฉียงถาง
ประเภทเขตปกครอง มณฑล
เมืองเอก หางโจว
เลขาธิการพรรค Zhao Hongzhu
ผู้ว่าการ Lu Zushan
พื้นที่ 101,800 ตร.กม. (อันดับที่ 25)
ประชากร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547)
- จำนวน 47,200,000 (อันดับที่ 11)
- ความหนาแน่น 464 คน/ตร.กม.
(อันดับที่ 8)
GDP
(พ.ศ. 2547)
2,124 พันล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 4)
- ต่อหัว 23,800 เหรินหมินปี้ (อันดับที่ 4)
HDI
(พ.ศ. 2548)
0.817 high (อันดับที่ 4)
กลุ่มชาติพันธุ์ ฮั่น - 99.2 %
เชอ - 0.4 %
จำนวนจังหวัด 11
จำนวนเมือง/อำเภอ 90
จำนวนตำบล 1,570
ISO 3166-2 CN-33
เว็บไซต์ http://www.zhejiang.gov.cn/

มณฑลเจ้อเจียง (จีน: 浙江省 เจ้อเจียงเฉิง Zhejiang) ชื่อย่อ ‘เจ้อ’ (浙)มณฑลเจ้อเจียง มีเมืองหลวงชื่อ เมือง หางโจวมีพื้นที่ 101,800 ก.ม.²มีประชากร ประมาณ 47,200,000 คน ความหนาแน่น 464/ก.ม.จีดีพี 2.12 ล้านล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 23,800 มณฑลเจ้อเจียงตั้งอยู่ติดทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้ของ ดินแดนจีนและทางใต้ของสามเหลี่ยมแม่น้ำแยงซีเกียง

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

มณฑลเจ้อเจียงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ภูมิประเทศ[แก้]

พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าและลาดเอียงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะเป็นขั้นบันได ทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นเขตภูเขามีความสูงเหนือระดับ น้ำทะเลเฉลี่ย 800 เมตร ยอดเขาที่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,500 เมตรรวมอยู่หนาแน่นบริเวณนี้ด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอด หวงเหมาเจียน(黄茅尖) ในอำเภอหลงเฉวียน สูงเหนือระดับน้ำทะเล 1,929 เมตร

ทรัพยากร[แก้]

เจ้อเจียงเป็นแหล่งทรัพยากรสินแร่สำคัญประเภทแร่อโลหะ มีถึง 12 ชนิดที่มีปริมาณสำรองมากเป็นอันดับต้นของประเทศ เช่น ถ่านหิน สารส้ม เถ้าภูเขาไฟใช้ในงานก่อสร้างและงานปูน แร่ฟลูโอไร ดินสาหร่ายเปลือกแข็ง เป็นต้น

ภูมิอากาศ[แก้]

การปลูกชาในเมืองหางโจว

เจ้อเจียงทอดตัวพาดเขตโซนร้อน มีสภาพอากาศแบบมรสุม มีช่วงแดดสดใสที่ยาวนาน และ 4 ฤดูกาลที่ชัดเจน

กลุ่มเชื้อชาติ เจ้อเจียงเป็นดินแดนหลากหลายเชื้อชาติ มีชนกลุ่มน้อยทั้งหมด 49 กลุ่ม รวมประชากรเกือบ 400,000 คน นับเป็นสัดส่วนประมาณ 0.7% ของประชากรทั้งหมดในมณฑล ในจำนวนนี้ เป็นเซอ 200,000 คน และมุสลิม(หุย) 20,000 คน ในเจ้อเจียงมีเขตปกครองตนเองของชนชาติเซอ(ในระดับอำเภอ)แห่งเดียวในประเทศจีนด้วย

เศรษฐกิจ[แก้]

ตึกระฟ้าของเมืองหางโจว

ปี พ.ศ. 2547 มูลค่าการเติบโตของอุตสาหกรรมทั้งสามภาค เป็นดังนี้

  • ภาคการเกษตรมีมูลค่าเพิ่ม 81,600 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7%
  • ภาคอุตสาหกรรม 604,500 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.2%
  • การบริการและอื่นๆ 438,200 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 13.9%

เกษตรกรรม[แก้]

เรือทางน้ำของ Shaoxing หนึ่งในเรือศูนย์กลางของเมืองหางโจว

ธัญพืชจำพวกข้าวเมล็ดพันธุ์พืชต่างๆ และน้ำมันที่กินได้ เป็นสินค้าหลักของมณฑล

อุตสาหกรรม[แก้]

เจ้อเจียงเป็นแดนอุตสาหกรรมชั้นนำระดับประเทศ ประกอบด้วยภาคธุรกิจหลาก หลายประเภทได้แก่ เครื่องจักรกล เครื่องใช้ไฟฟ้าและโทรคมนาคม ยาสมุนไพร

การค้าระหว่างประเทศ[แก้]

มูลค่ารวมการส่งออกและนำเข้าปี 2004 เท่ากับ 85,230 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 38.8% เป็นมูลค่าส่งออกรวม 58,160 ล้านเหรียญฯ นำเข้ารวม 27,070 ล้านเหรียญฯ เพิ่มขึ้น 39.8% และ 36.6% ตามลำดับ

การคมนาคม[แก้]

ทางรถไฟ

ทิวทัศน์ในปัจจุบันของทะเลสาบซีหู เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ซึ่งในอดีตคือเมืองหลินอัน ราชธานีของซ่งใต้

เจ้อเจียงมีชุมทางคมนาคมอยู่ที่เมืองหังโจว เมืองเอกของมณฑล โดยมีเส้นทาง รถไฟสายสำคัญ 3 สาย เชื่อมต่อหังโจวกับ 3 เขตใหญ่ เซี่ยงไฮ้ เจียงซี และหนิงปอ นอกจากนี้ยังมีเส้นทางย่อยอีก 2 สาย คือ หังโจว - เซวียนเฉิง และ จินหัว - เวินโจว รวมระยะทาง 1,185 กิโลเมตร

ทางหลวง

หางโจว

เส้นทางหลวงในเจ้อเจียง ประกอบด้วยทางหลวง 6 สาย และทางหลวงของมณฑล 66 สาย รวมระยะทาง 42,000 กิโลเมตร ทั้งนี้เป็นทางด่วน 770 กิโลเมตร ซึ่งเชื่อมต่อเมืองสำคัญในเขตเศรษฐกิจแยงซี อาทิ เซี่ยงไฮ้ หังโจว หนิงปอ ไถโจว เวินโจว จินหัว หนันจิง(นานกิง)เป็นต้น

ทางทะเล

เมืองหางโจว

เนื่องจากเป็นมณฑลติดชายฝั่งทะเล ซึ่งมีระยะทางยาวกว่า 300 กิโลเมตร จึงประกอบด้วยท่าเรือเล็กใหญ่ถึง 34 แห่ง ที่สำคัญเป็นท่าเรือใน 5 เมือง คือ ท่าเรือหนิงปอ โจวซัน จ้าพู่ ไห่เหมิน และเวินโจว มีท่าเทียบเรือที่สามารถรองรับ การขนถ่ายสินค้าน้ำหนัก 1 หมื่นตันขึ้นไปถึง 44 จุด สามารถขนถ่ายสินค้าได้ถึง 270 ล้านตัน / ปี