คันโต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาคคันโต 7จังหวัด
เนื้อที่ 32,423.90 ก.ม.²²
ประชากรทั้งหมด(ทุกจังหวัด) 41,040,394
(31 มีนาคม 2006)
ความหนาแน่น 1,265.75ก.ม.²
(31 มีนาคม 2006)
เขตคันโต อยู่บริเวณตอนกลางของประเทศญี่ปุ่น

คันโต (ญี่ปุ่น: 関東 Kantō ?) เป็นเขตแดนทางภูมิศาสตร์ของประเทศญี่ปุ่นบนเกาะฮนชู ในเขตคันโตประกอบด้วย 7 จังหวัด ได้แก่ กุนมะ คะนะกะวะ จิบะ ไซตะมะ โตเกียว โทะจิงิ และอิบะระกิ คันโตมีขนาดประมาณ 32,423.85 ตารางกิโลเมตร ลักษณะเป็นที่ราบลุ่มประมาณร้อยละ 40 และที่เหลือมีลักษณะเป็นภูเขา เขตคันโตมีประชากรประมาณ 41,487,171 คน (วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548)อัตราความหนาแน่น 1,279.53 คน/ตารางกิโลเมตร

คันโตเป็นดินแดนแห่งพื้นที่ราบลุ่มที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ทำให้เป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด คือ 39.6 ล้านคน กล่าวคือ 15,600 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของกรุงโตเกียว เมืองหลวงของประเทศ ซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังอิมพิเรียล ที่ประทับของพระมหาจักรพรรดิ เป็นศูนย์กลางของหน่วยงานรัฐบาล ธุรกิจ สถาบันการศึกษา รวมทั้งสิ่งบันเทิงและความทันสมัยต่าง ๆ แต่เนื่องจากที่ดินและที่พักอาศัยในกรุงโตเกียวมีราคาแพงมาก ผู้คนส่วนใหญ่จึงพักอาศัยอยู่บริเวณชานเมืองหรือจังหวัดใกล้เคียงเช่น คะนะกะวะ ชิบะ ไซตะมะ แล้วเดินทางโดยรถไฟเข้ามาทำงานหรือเรียนที่โตเกียว นอกจากกรุงโตเกียวแล้ว เมืองโยะโกะฮะมะ ซึ่งเป็นเมืองท่าที่สำคัญ เนื่องจากมีท่าเรือพาณิชย์นานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกไกล ก็อยู่ในภูมิภาคนี้เช่นกัน บริเวณชายฝั่งของอ่าวโตเกียว เป็นที่ตั้งของเขตอุตสาหกรรม อันได้แก่โรงงานผลิตเหล็ก ต่อเรือ ปิโตรเลียม เครื่องใช้ไฟฟ้า ในส่วนที่เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำบางแห่ง เป็นแหล่งเกษตรกรรม ทุ่งนา เพาะปลูกพืชผัก ผลไม้ ฟาร์มสุกร และฟาร์มโคนม ฤดูร้อนในแถบคันโต ค่อนข้างร้อนชื้นและเหนอะหนะ ฤดูหนาวอากาศเย็น มีหิมะตกบางเบา ทางตอนใต้ของโยะโกะฮะมะ อากาศอบอุ่น