ไดโจไดจิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยุคกลาง
ตราประจำราชวงศ์ญี่ปุ่น
ส่วนหนึ่งของการเมืองการปกครองใน ยุคนะระ และ ยุคเฮอัง

ไดโจคัง
(สภาใหญ่แห่งรัฐ)
อัครมหาเสนาบดี  / ประธานสภา
ไดโจไดจิง
มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ซะไดจิง
มหาเสนาบดีฝ่ายขวา อุไดจิง
มหาเสนาบดีกลาง ไนไดจิง
มนตรีชั้นผู้ใหญ่ ไดนะงง
มนตรีชั้นกลาง ชูนะงง
มนตรีชั้นผู้น้อย โชนะงง
กรมทั้งแปด
กรมบริหารกลาง
นะกะสึกะซะโช
กรมพิธีการ ชิคิบุโช
กรมอาลักษณ์ จิบุโช
กรมมหาดไทย มิมบุโช
กรมกลาโหม เฮียวบุโช
กรมยุติธรรม เกียวบุโช
กรมคลัง โอคุระโช
กรมวัง คุไนโช
    

ไดโจไดจิง (太政大臣) หรือ อัครมหาเสนาบดี เป็นตำแหน่งสูงสุดของขุนนางฝ่ายบริหารของญี่ปุ่น เริ่มปรากฏครั้งแรกในปี พ.ศ. 1246 โดยมีเจ้าชายโอะซะกะเบะเป็นผู้ประเดิมตำแหน่ง หลังจากนั้นในยุคเฮอัง คนในตระกูลฟุจิวะระได้เป็นผู้ผูกขาดตำแหน่งไดโจไดจิงเรื่อยมา

โครงสร้างการบริหาร จะแบ่งออกไปสามส่วน คือ ส่วนแรก ไดโจไดจิง หรืออัครมหาเสนาบดี เป็นผู้กุมอำนาจส่วนกลาง และประกอบด้วย ซะไดจิง (左大臣) มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย และอุไดจิง (右大臣) มหาเสนาบดีฝ่ายขวา โดยอัครมหาเสนาบดี จะเป็นประธานของสภาใหญ่แห่งรัฐ และหัวหน้าของบรรดาข้าราชการ โดยเฉพาะเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา ตลอดจนสี่ขุนนางใหญ่และสามขุนนางเล็ก แต่ในสมัยเอะโดะ ซึ่งเป็นยุคที่รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะเรืองอำนาจ ตำแหน่งไดโจไดจิงเป็นตำแหน่งที่ไม่มีอำนาจแต่ก็มีการสืบตำแหน่งเรื่อยมา พอถึงรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิเมจิ ใน ค.ศ. 1885 จึงได้ยกเลิกตำแหน่งนี้ และเปลี่ยนเป็นตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน เพื่อให้เป็นอย่างสากล

ดูเพิ่ม[แก้]