แชมป์เฉพาะกาล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

แชมป์เฉพาะกาล (อังกฤษ: Interim championship) หมายถึงตำแหน่งแชมป์ที่ให้ผู้ที่เหมาะสมครองตำแหน่งไปก่อน เนื่องจากแชมป์โลกตัวจริงไม่อาจจะชกได้จะเนื่องด้วยสาเหตุอันใดก็แล้วแต่ แต่เมื่อทั้งคู่พร้อม แชมป์เฉพาะกาลกับแชมป์โลกตัวจริงต้องชกกันเพื่อหาแชมป์โลกตัวจริง แต่ระหว่างที่เป็นแชมป์เฉพาะกาลสามารถชกป้องกันตำแหน่งกับผู้ท้าชิงได้ และมีสถานภาพเช่นเดียวกับแชมป์โลกตัวจริงทุกประการ

สถาบันที่ริเริ่มให้มีแชมป์เฉพาะกาล คือ สภามวยโลก (WBC) โดยเริ่มให้มีในปี พ.ศ. 2535 โดยนักมวยคนแรกที่เป็นแชมป์เฉพาะกาลคือ บิกตอร์ ราบานาเลส นักมวยชาวเม็กซิโก ในรุ่นแบนตั้มเวท จากการชนะคะแนนโดยเทคนิคยกที่ 9 ลี ยง-ฮุน นักมวยชาวเกาหลีใต้ ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2535 ณ เกรทเวสเทิร์นฟอรัม แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เนื่องจากแชมป์โลกตัวจริงขณะนั้น คือ โจอิจิโร ทัตสึโยชิ มีปัญหาด้านสุขภาพตา และต่อมาเมื่อได้ชกกันก็เป็นฝ่ายราบานาเลสชนะทีเคโอทัตสึโยชิได้แชมป์โลกมาครอง

สำหรับนักมวยไทยคนแรกที่เป็นแชมป์เฉพาะกาล คือ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ โดยได้มาในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2539 ที่จังหวัดพิษณุโลก เมื่อเป็นฝ่ายชนะทีเคโอ โฆเซ ลุยส์ บูเอโน นักมวยชาวเม็กซิกันไปได้ในยกที่ 5

สำหรับสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) เริ่มให้มีตำแหน่งแชมป์เฉพาะกาลในปี พ.ศ. 2541 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์นี้ของสมาคมมวยโลก คือ การ์โลส บาร์เรโต นักมวยชาวเวเนซูเอลา โดยได้จากการชนะคะแนน เอกตอร์ อาเซโร ซานเชซ นักมวยชาวโดมินิกัน ในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ที่กรุงการากัส ประเทศเวเนซูเอลา

ส่วนนักมวยไทยรายแรกที่ครองแชมป์นี้ของสมาคมมวยโลก คือ สงคราม ป.เปาอินทร์ โดยได้มาจากการชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2542 ที่พัทยา

ในปัจจุบัน สถานะของแชมป์เฉพาะกาลเปลี่ยนไป โดยทาง WBA ได้ริเริ่มตำแหน่งรองแชมป์อันดับสูงสุดที่เหนือกว่าแชมป์เฉพาะกาล คือ WBA GOLD มีศักดิ์รองจากแชมป์โลกตัวจริงทั้งปกติและซูเปอร์แชมป์ ส่วนผู้เป็นแชมป์เฉพาะกาลจะเป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 จะได้ชิงแชมป์โลกกับแชมป์โลกตัวจริงต่อไป ในกรณีที่แชมป์ WBA GOLD ว่าง

ในขณะที่ทาง WBC แชมป์โลกเฉพาะกาล จะถูกเรียกว่า แชมป์เข็มขัดเพชร (Diamond championship) รองแชมป์โลกอันดับ 1 จะถูกเรียกว่า แชมป์เข็มขัดเงิน (Silver championship)

อ้างอิง[แก้]