เทือกเขาหิมาลัย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หิมาลัย
เทือกเขา
Everest North Face toward Base Camp Tibet Luca Galuzzi 2006 edit 1.jpg
ด้านเหนือของยอดเขาเอเวอเรสต์
ที่เห็นจากถนนไปสู่แค็มพ์แรกในทิเบต
ประเทศ ภูฏาน, จีน, อินเดีย, เนปาล, ปากีสถาน, พม่า, อัฟกานิสถาน
จุดสูงสุด ยอดเขาเอเวอเรสต์
 - elevation
 - coordinates 27°59′17″N 86°55′31″E / 27.98806°N 86.92528°E / 27.98806; 86.92528
ภาพถ่ายดาวเทียมของเทือกเขาหิมาลัย

เทือกเขาหิมาลัย (อังกฤษ: Himalaya Range) เป็นเทือกเขาในทวีปเอเชีย ที่แยกอนุทวีปอินเดียทางเหนือ ออกจากที่ราบสูงทิเบตทางใต้ เป็นที่ที่มียอดเขาที่สูงที่สุดในโลก เช่น ยอดเขาเอเวอเรสต์ และยอดเขากันเจนชุงคา (Kanchenjunga). ในทางศัพทมูลวิทยา คำว่า หิมาลัย มาจากภาษาสันสกฤต หมายถึง "ที่อยู่ของหิมะ" (หิม + อาลย) เป็นจุดกำเนิดของระบบแม่น้ำที่สำคัญของโลกหลายสาย เช่น แอ่งแม่น้ำสินธุ และแอ่งแม่น้ำคงคา-พรหมบุตร แม่น้ำสาละวิน และแม่น้ำโขง[1]

เทือกเขาหิมาลัยทอดยาวพาดผ่านพื้นที่ของ 5 ประเทศ — ปากีสถาน อินเดีย จีน ภูฏาน และเนปาล — พื้นที่ลุ่มน้ำของแม่น้ำหิมาลัยเป็นที่อยู่ของผู้คนราว 750 ล้านคน ซึ่งรวมถึงชาวบังคลาเทศ ส่วนในประเทศไทย โดยมีดอยอินทนนท์ เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัย โดยมาสิ้นสุดที่ดอยอินทนนท์

เทือกเขาหิมาลัย หมายรวมถึงเทือกเขาโคราโครัม ภูเขาฮินดูคุช และเทือกเขาอื่นๆที่เล็กกว่า เมื่อรวมกันแล้วเทือกเขาหิมาลัยเป็นระบบที่สูงที่สุดในโลก และเป็นบ้านของยอดเขาที่สูงที่สุด ซึ่งรวมถึงยอดเขาเอฟเวอร์เรส และ K2[2]

อ้างอิง[แก้]