ข้ามไปเนื้อหา

เจนนิเฟอร์ อนิสตัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เจนนิเฟอร์ อนิสตัน
อนิสตันในงานจารึกฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2012
อนิสตันในงานจารึกฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2012
สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิดเจนนิเฟอร์ โจอันนา อนิสตัน[1]
เกิด (1969-02-11) กุมภาพันธ์ 11, 1969 (57 ปี) [2]
ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
คู่สมรสแบรด พิตต์
(2000–2005)
จัสติน เทอรู
(2015–2017)
อาชีพ
  • นักแสดง​
  • โปรดิวเซอร์​
​
ปีที่แสดง1987–ปัจจุบัน
ผลงานเด่นเรเชล กรีน
จากเรื่อง เฟรนส์​
(ค.ศ.1994–2004)
เกรซ คอนเนลลี
จากเรื่อง 7 วันนี้ พี่ขอเป็นพระเจ้า​
(ค.ศ.2004)​
เอมมีนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม สาขาซีรีส์ตลก
ค.ศ. 2002 - เฟรนส์
ลูกโลกทองคำนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากซีรีส์ทางโทรทัศน์ประเภทเพลงหรือตลก
ค.ศ. 2002 - เฟรนส์
ฐานข้อมูล
IMDb

เจนนิเฟอร์ โจอันนา อนิสตัน[1] (อังกฤษ: Jennifer Joanna Aniston; เกิด 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์​ชาวอเมริกัน เธอเป็นบุตรสาวของจอห์น อนิสตัน[3] และแนนซี โดว์ อนิสตันเริ่มต้นอาชีพนักแสดงจากการเป็นตัวประกอบในฉากหลังที่ไม่ขึ้นเครดิตในภาพยนตร์ไซไฟ​เรื่อง Mac and Me ใน ค.ศ. 1988 จากนั้นเธอก็เริ่มมีผลงานการเป็นนักแสดงสมทบและนักแสดงรับเชิญในละครโทรทัศน์​แนว​ซิตคอมของช่องฟ็อกซ์และเอ็นบีซีอีกหลายเรื่อง ก่อนใน ค.ศ. 1993 เธอจะ​ได้รับโอกาสในการเป็นนักแสดงนำเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์สยองขวัญ​เรื่อง มันแอบอยู่ในบ้าน ก่อนที่จะประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องและได้กลายมาเป็นนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จในวงการภาพยนตร์ฮอลลีวูดโดยเฉพาะในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยอนิสตันจัดเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่มีค่าตัวสูงที่สุดคนหนึ่งของฮอลลีวูดในช่วงเวลาดังกล่าว

เจนนิเฟอร์ อนิสตัน มีชื่อเสียงทั่วโลกจากบทเรเชล กรีน ในละครซิตคอมเรื่อง เฟรนส์ ที่ออกอากาศทางสถานีเอ็นบีซีใน ค.ศ. 1994 ซึ่งจากบทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลเอ็มมี, รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ โดยตัวละครตัวนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายและกลายเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโทรทัศน์ในสหรัฐอเมริกา[4][5]นอกจากนี้เธอยังประสบความสำเร็จในการแสดงภาพยนตร์แนวคอมเมดี​และภาพยนตร์รักตลก​หลายเรื่องเช่น 7 วันนี้ พี่ขอเป็นพระเจ้า​ (2003), อยากลือดีนัก งั้นรักซะเลย (2005), ''เตียงหัก แต่รักไม่เลิก (2006) และ แกล้งแต่งไม่แกล้งรัก (2011)

อนิสตันได้รับการจารึกชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมใน ค.ศ. 2012 จากการจัดอันดับของนิตยสารฟอบส์ เธอได้อันดับที่ 3 ในรายชื่อ "นักแสดงหญิงที่มีรายได้สูงที่สุดในฮอลลีวูด" ในปี พ.ศ. 2557 ด้วยรายได้ 31 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[6][7] หนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ประเมินทรัพย์สินของอนิสตัน ว่ามีมูลค่าสุทธิอยู่ที่ประมาณ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[8] นอกจากนี้เธอยังอยู่ในรายชื่อ "ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก"[9][10][11] ใน ค.ศ. 2004 นิตยสารพีเพิล จัดให้เธอเป็น "ผู้หญิงที่สวยที่สุด" และได้รับการโหวตให้เป็น "ผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุดอยู่ตลอดเวลา" ของนิตยสารเม็นส์เฮลต์ ประจำปี ค.ศ. 2011[12] เธอสมรสกับแบรด พิตต์ในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 โดยจัดพิธีสมรสที่ชายหาดแมลิบู แต่ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 2005 พวกเขาได้หย่าร้างกันหลังจากใช้ชีวิตคู่กันห้าปี ใน ค.ศ. 2015 อนิสตันสมรสกับนักแสดง จัสติน เทอรู

ผลงานภาพยนตร์

[แก้]
แถบสี
† ภาพยนตร์ที่ยังไม่เผยแพร่
ปี เรื่อง บท Notes Ref(s)
1988 Mac and Me Dancer at a McDonald's party Uncredited Extra [13]
1993 Leprechaun -​ มันแอบอยู่ในบ้าน Tory Reding [14]
1996 She's the One -​ เพียงเธอ เป็นหัวใจของเรา Renee Fitzpatrick [15]
Dream for an Insomniac Allison [16]
1997 'Til There Was You Debbie [17]
Picture Perfect -​ เติมหัวใจให้เต็มฝัน Kate Mosley [18]
1998 The Thin Pink Line Clove [19]
Waiting for Woody Herself ภาพยนตร์สั้น 30 นาที [20]
The Object of My Affection -​ สัมพันธ์รักกลางใจฉัน Nina Borowski [21]
1999 Office Space -​ เด็ดหัวเจ้านายจอมเฮี้ยว Joanna [22]
ไออ้อน ไจแอนท์ หุ่นเหล็กเพื่อนยักษ์ต่างโลก​ แอนนี ฮิวจ์ส (พากย์เสียงตัวละคร) [23]
2001 Rock Star -​ หนุ่มร็อคดวงพลิกล็อค Emily Poule [24]
2002 The Good Girl -​ ผู้หญิงหวามรัก​ จัสติน ลาสต์ [25]
2003 Bruce Almighty -​ 7 วันนี้ พี่ขอเป็นพระเจ้า เกรซ คอนเนลลี [26]
2004 Along Came Polly -​ กล้า กล้าหน่อย อย่าปล่อยให้ชวดรัก Polly Prince [27]
2005 Derailed - ​ปมพิศวาสรักลวงโลก Lucinda Harris / Jane [28]
Rumor Has It -​ อยากลือดีนัก งั้นรักซะเลย Sarah Huttinger [29]
2006 Friends with Money -​ มิตรภาพของเรา อย่าให้เงินมาเกี่ยว โอลิเวีย [30]
Room 10 ร่วมกำกับภาพยนตร์ ภาพยนตร์สั้น 18 นาที [31]
The Break-Up -​ เตียงหัก แต่รักไม่เลิก​ Brooke Meyers [32]
2008 Marley & Me -​ จอมป่วนหน้าซื่อ Jenny Grogan [33]
Burma: It Can't Wait โปรดิวเซอร์และกำกับภาพยนตร์ ภาพยนตร์สั้น [34]
Management Sue Claussen เป็นผู้อำนวยการสร้าง [35]
2009 He's Just Not That Into You -​ หนุ่มกิ๊กสาวกั๊ก สมการรักไม่ลงตัว เบ็ธ เมอร์ฟี [36]
Love Happens -​ รักแท้ มีแค่ครั้งเดียว Eloise Chandler [37]
2010 The Bounty Hunter - จับแฟนสาวสุดจี๊ดมาเข้าปิ้ง​ Nicole Hurley [38]
The Switch -​ ปุ๊บปั๊บสลับกิ๊ก​ Kassie Larson Also executive producer [39]
2011 Just Go with It -​ แกล้งแต่งไม่แกล้งรัก Katherine Murphy / Devlin Maccabee [40]
Horrible Bosses -​ รวมหัวสอยเจ้านายจอมแสบ ดร.จูเลีย แฮร์ริส [41]
Five Director: Segment Mia เป็นผู้อำนวยการสร้าง
2012 Wanderlust -​ หนีเมืองเฮี้ยว มาเฟี้ยวบ้านนอก Linda Gergenblatt [42]
$ellebrity Herself Documentary film [43]
2013 We're the Millers -​ มิลเลอร์ มิลรั่ว ครอบครัวกำมะลอ Sarah "Rose" O'Reilly [44]
Life of Crime Margaret "Mickey" Dawson Also executive producer [45]
2014 Horrible Bosses 2 -​ รวมหัวสอย เจ้านายจอมแสบ 2 ดร.จูเลีย แฮร์ริส [46]
She's Funny That Way Jane Claremont [47]
Cake - ลุกขึ้นใหม่ ให้ใจลืมเจ็บ​ แคลร์ ซิมมอนส์ เป็นผู้อำนวยการสร้าง [48]
Journey to Sundance Herself Documentary film [49]
2015 Unity Narrator [50]
2016 Mother's Day -​ แม่ก็คือแม่ จบนะ แซนดี นิวเฮาส์ [51]
Storks -​ บริการนกกระสาเบบี๋เดลิเวอรี่ Sarah Gardner (voice) [52]
ออฟฟิศ คริสต์มาส ปาร์ตี้ Carol Vanstone [53]
2017 The Yellow Birds -​ สมรภูมิโหด คำสัญญาลูกผู้ชาย Maureen Murphy Also executive producer [54]
2018 Dumplin' -​ นางงามหัวใจไซส์บิ๊ก Rosie Dickson [55]
2019 Murder Mystery -​ ปริศนาฮันนีมูนอลวน Audrey Spitz [56]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 "Jennifer Aniston- Biography". Yahoo! Movies. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-03-07. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 17, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "Monitor". Entertainment Weekly. ฉบับที่ 1194. ก.พ. 17, 2012. น. 26.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "John Aniston bio". Soap Opera Digest. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 5, 2015. สืบค้นเมื่อ กันยายน 1, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Adam B. Vary (พฤศจิกายน 14, 2014). "The 100 Greatest Characters of the Last 20 Years: Here's our full list!". Entertainment Weekly. Time Inc. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-09-21. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 7, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ Potts, Kim (พฤศจิกายน 14, 2014). "100 Most Memorable Female TV Characters". AOL TV. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-07-02. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 20, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "Hollywood's Highest Paid Actresses". Forbes. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 24, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ "Sandra Bullock's $51 million tops Forbes list of highest paid actresses". nydailynews.com. สิงหาคม 4, 2014. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 24, 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ Tucker, Reed (พฤษภาคม 4, 2014). "10 years later, how do the 'Friends' stack up?". New York Post. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 22, 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "Beautiful 'People'". cbs news. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 3, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Amelia Gayle (กันยายน 15, 2009). "Why They Still Look This Fantastic". cosmopolitan magazine. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 3, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Women we love". Esquire magazine. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-02-08. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 3, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ Moraski, Lauren (ธันวาคม 12, 2011). "Jennifer Aniston named hottest woman of all time by Men's Health". CBS News. CBS Corporation. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-11-01. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 19, 2013.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ ":1"
  14. ↑ Kelleher, Lynne (พฤศจิกายน 21, 2014). "Jennifer Aniston tells of 'mortifying moment' fiance Justin Theroux stumbled across her first film 'Leprechaun'". Irish Independent. Mediahuis. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 1, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ Westbrook, Caroline (มิถุนายน 1, 2000). "She's The One Review". Empire. Bauer Media Group. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ Holden, Stephen (มิถุนายน 19, 1998). "'Dream for an Insomniac': Coffee and Kierkegaard in Frisco". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กุมภาพันธ์ 16, 2002. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ Petrakis, John (พฤษภาคม 30, 1997). "'Til There Was You". Chicago Tribune. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 1, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ Schwarzbaum, Lisa (สิงหาคม 1, 1997). "Picture Perfect". Entertainment Weekly. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. ↑ "The Thin Pink Line (1990)". Rotten Tomatoes. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 26, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ "Waiting for Woody". British Film Institute. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Travers, Peter (เมษายน 17, 1998). "The Object of My Affection". Rolling Stone. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ Bretznican, Anthony (ตุลาคม 7, 2011). "'Office Space': Cast talk cult hit and Jennifer Aniston". Entertainment Weekly. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 1, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ Loewenstein, Lael (กรกฎาคม 21, 1999). "The Iron Giant". Variety. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 23, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Scott, A.O. (กันยายน 7, 2001). "Film Review; Celebrating the Love Of Bad Rock in the 80's". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Michell, Elvis (สิงหาคม 7, 2002). "Film Review; The Catcher in the Texas Chain Store". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ Aroesti, Rachel (มกราคม 10, 2002). "Heaven sent? Jim Carrey set for Bruce Almighty sequel". The Guardian. Guardian Media Group. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Edelstein, David (มกราคม 15, 2004). "Poop Goes the Weasel". Slate. The Slate Group. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ Schwarzbaum, Lisa (พฤศจิกายน 9, 2005). "Derailed". Entertainment Weekly. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ Orr, Christopher (พฤษภาคม 30, 2005). "The Movie Review: 'Rumor Has It' and 'The Family Stone'". The Atlantic. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 1, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ Travers, Peter (กันยายน 7, 2006). "Friends With Money". Rolling Stone. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 1, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ ":3"
  32. ↑ Ebert, Roger (ธันวาคม 25, 2008). "The Break-Up Movie Review & Film Summary". Roger Ebert. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ Gleiberman, Owen (ธันวาคม 25, 2008). "Review: 'Marley' lovable, heartwarming". CNN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ Sources:
  35. ↑ Leydon, Joe (กันยายน 11, 2008). "Management". Variety. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Pols, Mary (กุมภาพันธ์ 5, 2009). "He's Just Not That Into You, and Neither Are We". Time. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 5, 2016. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ Weitzman, Elizabeth (กันยายน 17, 2009). "'Love Happens': Not much happens as Jennifer Aniston picks another rom-com loser". Daily News. New York. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ Kois, Danl (มีนาคม 19, 2010). "'The Bounty Hunter': An attempt at offbeat humor that doesn't deliver". The Washington Post. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ Leaser, Michael (กันยายน 11, 2010). "The Switch". World. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ Pols, Mary (กุมภาพันธ์ 10, 2011). "Just Go with It? Jennifer Aniston Runs Away with It". Time. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 8, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ Ryan, Mike (กรกฎาคม 8, 2011). "Is Jennifer Aniston Really a Horrible Boss in Horrible Bosses? (and 24 Other Urgent Questions)". Vanity Fair. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 13, 2016. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ Lumenick, Lou (กุมภาพันธ์ 24, 2012). "Wanderful!". New York Post. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ Anderson, John (มกราคม 7, 2013). "$ellebrity". Variety (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 25, 2020. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ Walton, Dawnie (กันยายน 29, 2015). "Stars as Strippers". Entertainment Weekly. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 1, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  45. ↑ Harvey, Dennis (กันยายน 9, 2013). "Toronto Film Review: 'Life of Crime'". Variety. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 29, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  46. ↑ Murphy, Shaunna (พฤศจิกายน 14, 2014). "Jennifer Aniston Tells Us How She Made Her 'Horrible Bosses 2' Character Even Raunchier". MTV. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 29, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  47. ↑ Ebiri, Bilge (สิงหาคม 23, 2015). "She's Funny That Way Has Old-School Charm and Some Shrill Attempts at Humor". Vulture. Vox Media. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 29, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. ↑ Chang, Justin (กันยายน 9, 2014). "Toronto Film Review: 'Cake'". Variety. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 28, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  49. ↑ Clark, Larry (2010). "Cougs behind the camera". Washington State Magazine. Washington State University. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 29, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  50. ↑ McNary, Dave (พฤษภาคม 13, 2016). "Documentary 'Unity' Set for Aug. 12 Release with 100 Star Narrators". Variety. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 1, 2015. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ Miller, David (พฤษภาคม 13, 2016). ""Mother's Day" Is No Treat". San Francisco News. Hollywood. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 18, 2016. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  52. ↑ Walsh, Katie (กันยายน 23, 2016). "'Storks' Features". Bristol Herald Courier. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 26, 2019. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ O'Sullivan, Michael (ธันวาคม 8, 2016). "'Office Christmas Party': Comedy, made by smutty elves". The Washington Post. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 3, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  54. ↑ Sources:
  55. ↑ Sources:
  56. ↑ Kroll, Justin (มีนาคม 29, 2018). "Adam Sandler, Jennifer Aniston Reunite for Netflix 'Murder Mystery'". Variety. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 28, 2018. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 12, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เจนนิเฟอร์_อนิสตัน&oldid=11952166"