อันตีโปโล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อันตีโปโล
นคร
นครอันตีโปโล
เรียงตามเข็มนาฬิกา จากบนซ้าย: ศาลาว่าการ, วิกตอเรียปาร์กแอนด์ช็อป, สนามกีฬายนาเรสเซ็นเตอร์, เอสเอ็มซิตี มาซินัก, ศาลากลางจังหวัดรีซัล, น้ำตกฮีนูลูกังตักตัก, อาสนวิหารอันตีโปโล, อาหารท้องถิ่น และโบสถ์โบโซ-โบโซ
เรียงตามเข็มนาฬิกา จากบนซ้าย: ศาลาว่าการ, วิกตอเรียปาร์กแอนด์ช็อป, สนามกีฬายนาเรสเซ็นเตอร์, เอสเอ็มซิตี มาซินัก, ศาลากลางจังหวัดรีซัล, น้ำตกฮีนูลูกังตักตัก, อาสนวิหารอันตีโปโล, อาหารท้องถิ่น และโบสถ์โบโซ-โบโซ
สมญา: นครแห่งการแสวงบุญ
นครบนนภา
คำขวัญ: Tayo na sa Antipolo! ("ไปอันตีโปโลกันเถิด")
ที่ตั้งในจังหวัดรีซัล
ที่ตั้งในจังหวัดรีซัล
ประเทศ  ฟิลิปปินส์
เขต คาลาบาร์โซน
จังหวัด รีซัล
District 1st and 2nd districts of Antipolo City
ก่อตั้ง ค.ศ. 1591
รับรองโดยกฎหมาย ค.ศ. 1650
สถาปนาเป็นนคร 4 เมษายน ค.ศ. 1998
บารังไกย์ 16
การปกครอง[1]
 • ประเภท Sangguniang Panlungsod
 • นายกเทศมนตรี Casimiro “Jun” Ynares III
 • รองนายกเทศมนตรี Josefina "Pining" G. Gatlabayan
 • มีสิทธิ์เลือกตั้ง 442,137 คน (ค.ศ. 2016)
พื้นที่[2]
 • ทั้งหมด 306.10 ตร.กม. (118.19 ตร.ไมล์)
ความสูง 156 เมตร (512 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2015)[3]
 • ทั้งหมด 776,386
 • ความหนาแน่น 2,500 คน/ตร.กม. (6,600 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา PST (UTC+8)
รหัสไปรษณีย์ 1870
แม่แบบ:PSGCstyle 045802000
ไอดีดี:รหัสโทรศัพท์ +63 (0)2
ภูมิอากาศ มรสุมเขตร้อน
ระดับรายได้ ระดับที่ 1
เว็บไซต์ www.antipolo.ph

นครอันตีโปโล (ตากาล็อก: Lungsod ng Antipolo) หรือ อันตีโปโลซิตี เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดรีซัล ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 776,386 คน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของเขตคาลาบาร์โซน และมากเป็นอันดับที่เจ็ดของประเทศ

อันตีโปโลยกฐานะจากเทศบาลมาเป็นนครในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1998 ภายใต้คำสั่งสาธารณรัฐที่ 8508 และทำพิธีเปิดศาลากลางจังหวัดหลังใหม่ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 แทนที่ศาลากลางหลังเก่าในปาซิก ซึ่งอยู่นอกอำนาจศาลจังหวัดรีซัล ภายหลังจากที่เมืองปาซิกถูกย้ายไปเมโทรมะนิลาในปี ค.ศ. 1975 ทำให้ต้องมีการย้ายศูนย์กลางจังหวัดมาที่อันตีโปโล[4] ต่อมาในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2011 อันตีโปโลได้รับการเสนอจากเบนิกโน อากีโนที่ 3 ให้เป็น "นครที่เป็นเมืองอย่างสูง" แต่กลับไม่เป็นผล[5]

อันตีโปโลมีชื่อเสียงในด้านการแสวงบุญ จึงได้รับสมญา "นครแห่งการแสวงบุญของฟิลิปปินส์"[6] เมืองแห่งนี้มีรูปปั้นมารีย์ ซึ่งนำเข้าจากเม็กซิโกในปี ค.ศ. 1626 และประดิษฐานอยู่ที่อาสนวิหารอันตีโปโล ทำให้ชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่เลื่อมใสในคาทอลิก นับตั้งแต่ยุคอาณานิคมของสเปน[7] การแสวงบุญที่สำคัญคือการทำพิธีในวันศุกร์ประเสริฐและวันที่ 1 พฤษภาคม นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมการให้ศีลแก่รถยนต์คันใหม่ที่โบสถ์ จะทำให้รถและผู้โดยสารปลอดภัย[8]

นครแห่งนี้อยู่ที่ระดับความสูงมากกว่าเมโทรมะนิลา จึงสามารถเห็นทิวทัศน์ที่งดงามโดยเฉพาะในตอนกลางคืน พืชผลผลิตที่สำคัญได้แก่ มะม่วงและมะม่วงหิมพานต์ ซึ่งได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยว นอกจากนี้ยังมีอาหารท้องถิ่นอย่างซูมัน ซึ่งทำจากข้าวเหนียว สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติฮีนูลูกังตักตัก ซึ่งได้รับความนิยมในช่วงฤดูร้อน[9]

ภูมิศาสตร์[แก้]

อันตีโปโลตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดรีซัล และอยู่บนที่ราบสูง ณ ระดับความสูง 200 เมตร ตัวเมืองมีพื้นที่ 156.68 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางตอนเหนือและใต้ของเมืองเป็นป่าไม้

ตัวเมืองไม่มีทางออกสู่ทะเล มีอาณาเขตติดต่อกับเทศบาลซันมาตีโอและโรดรีกูซทางทิศเหนือ ติดกับเทศบาลตาไนย์ทางทิศตะวันออก ติดกับเทศบาลแองโกโน, ไตย์ไตย์ และเตเรซา ทางทิศใต้ และติดกับเทศบาลกาอินตา และเมืองมาริกินาในเมโทรมะนิลา ทางทิศตะวันตก

ประชากร[แก้]

ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 776,386 คน อัตราการเติบโตอยู่ที่ร้อยละ 4.19 ซึ่งมากกว่าอัตราเฉลี่ยทั้งประเทศที่ร้อยละ 2.04[10] โดยประชากรในปี ค.ศ. 2007 มีมากกว่าประชากรในปี ค.ศ. 1990 ถึงสามเท่า

ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็นชาวตากาล็อก และส่วนน้อยเป็นชาวดูมากัต ซึ่งอาศัยอยู่ในบารังไกย์คาลาวิส และพื้นที่โบโซ-โบโซเก่า, ซันยซิโดร, ซันโฮเซ, และไกย์ซากัต ในบารังไกย์ซันโฮเซ[11][12]

การศึกษา[แก้]

แผนกการศึกษาดูแลเขตโรงเรียนในอันตีโปโล ซึ่งประกอบไปด้วยโรงเรียนรัฐบาล 65 แห่ง (ประถม 45 แห่ง, มัธยม 20 แห่ง) และโรงเรียนเอกชน 193 แห่ง มหาวิทยาลัย ได้แก่ มหาวิทยาลัยรีซัลซิสเต็ม และมหาวิทยาลัยพระแม่แห่งฟาติมา

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

Wikivoyage-Logo-v3-icon.svg อันตีโปโล ข้อมูลการท่องเที่ยวจาก วิกิท่องเที่ยว