บารังไกย์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
บารังไกย์
หรือเรียกว่า
Barrio
Number of barangays per province.svg
จำนวนบารังไกย์ในในจังหวัดของประเทศฟิลิปปินส์
หมวดหมู่หมู่บ้าน
ที่ตั้งฟิลิปปินส์
พบในเทศบาล, เมือง และอำเภอบารังไกย์
ก่อตั้ง21 กันยายน ค.ศ. 1974[a]
จำนวน42,046[2] (ณ 2020)
ประชากร2 (Brgy. 76)[b][3] – 261,729 (บากงซีลัง)[c]
พื้นที่0.14 เฮกตาร์ (0.0014 ตารางกิโลเมตร) (มาลูซัก) – 524.68 เฮกตาร์ (5.2468 ตารางกิโลเมตร) (บากงซีลัง)[c]
การปกครองSangguniang Barangay (สภาบารังไกย์)
หน่วยการปกครองซีตีโย (ไม่ทางการ)
ปูรก (ไม่ทางการ)

บารังไกย์ (ฟิลิปีโน: barangay, /bɑːrɑːŋˈɡ/; ย่อเป็น Brgy. หรือ Bgy.) อดีตมีชื่อว่า barrio (ย่อเป็น Bo.) เป็นหน่วยการปกครองท้องถิ่นที่เล็กที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นศัพท์ฟิลิปิโนที่มีความหมายว่าหมู่บ้าน, อำเภอ หรือเขต ในเขตปริมณฑลมักใช้คำนี้สื่อถึงย่านเมืองชั้นใน ชานเมือง หรือย่านชานเมือง[5] บารังไกย์มาจากคำว่า balangay ชนิดของเรือที่ชาวออสโตรนีเซียใช้ตอนอพยพไปอยู่ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์[6]

ในเขตเทศบาลเมืองและเมืองที่มีองค์ประกอบของเกส์และพวกเขาอาจจะถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่ขนาดเล็กที่เรียกว่า Purok (เขต) และ Sitio ซึ่งเป็นดินแดนที่อยู่ภายในวงล้อมรังเกย์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ชนบท ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 มีจำนวนบารังไกย์อยู่ทั่วฟิลิปปินส์ 42,046 แห่ง[2]

บรรณานุกรม[แก้]

  • Constantino, Renato. (1975) The Philippines: A Past Revisited (volume 1). ISBN 971-8958-00-2
  • Mamuel Merino, O.S.A., ed., Conquistas de las Islas Filipinas (1565–1615), Madrid: Consejo Superior de Investigaciones Cientificas, 1975.

หมายเหตุ[แก้]

  1. อาศัยอำนาจตามพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีหมายเลข 557, s. 1974.[1]
  2. ไม่รวมบารังไกย์ที่ประชากรลดลงเหลือศูนย์ด้วยเหตุผลหลายประการ
  3. 3.0 3.1 บารังไกย์ 176 หรือบากงซีลังในคาโลโอคันเป็นบารังไกย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ทั้งในด้านพื้นที่และประชากร[4]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Presidential Decree No. 557, s. 1974". Official Gazette. สืบค้นเมื่อ July 12, 2020.
  2. 2.0 2.1 "First Quarter 2020 PSGC Updates: One New Barangay Created and The Names of Two Barangays Corrected". Philippine Statistics Authority. May 5, 2020. สืบค้นเมื่อ May 28, 2020.
  3. "Philippine Standard Geographic Code (PSGC) March 2020". Philippine Statistics Authority. สืบค้นเมื่อ July 12, 2020.
  4. Melican, Nathaniel (September 17, 2013). "Largest barangay in PH can't live up to 'new hope' image; split pushed". Philippine Daily Inquirer. สืบค้นเมื่อ September 18, 2013.
  5. "barangay". Oxford Dictionaries. June 25, 2015. สืบค้นเมื่อ November 5, 2015.
  6. Zaide, Sonia M.f (1999), The Philippines: A Unique Nation, All-Nations Publishing, pp. 62, 420, ISBN 971-642-071-4, citing Plasencia, Fray Juan de (1589), Customs of the Tagalogs, Nagcarlan, Laguna, คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ January 23, 2009, สืบค้นเมื่อ January 14, 2009
    ^ Junker, Laura Lee (2000), Raiding, Trading, and Feasting: The Political Economy of Philippine Chiefdoms, Ateneo de Manila University Press, pp. 74, 130, ISBN 978-971-550-347-1 ISBN 971-550-347-0, ISBN 978-971-550-347-1.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]