สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ (อังกฤษ:People's Television Network, Inc.)  (ฟิลิปิโน:Telebisyon ng Bayan) อักษรย่อ PTV เป็นสถานีโทรทัศน์ในการกำกับของรัฐบาลฟิลิปปินส์ ผ่าน สำนักงานประชาสัมพันธ์ ขึ้นตรงต่อ สำนักงานประธานาธิบดี (ลักษณะหน่วยงานนี้เทียบเท่ากับกรมประชาสัมพันธ์ ของประเทศไทย) มีสถานะเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์

พีทีวีมีสำนักงาน สถานีส่ง และห้องส่งตั้งอยู่ที่บรอดแคสต์คอมเพล็กซ์ ถนนวิซายาส ดิลิมัน เกซอนซิตี

ประวัติ[แก้]

พีทีวีจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ในชื่อ "สถานีโทรทัศน์รัฐบาล" (Goverment Television) ขึ้นตรงต่อศูนย์ผลิตรายการแห่งชาติ (National Media Production Center) ตามดำริของนายฟรานซิสโก ทาทัต รัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารในสมัยประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่งสัญญาณภาพออกอากาศผ่านระบบวีเอชเอฟ ภาพขาวดำ ช่องสัญญาณที่ 4 ในกรุงมะนิลา

จีทีวีเปลี่ยนชื่อเป็น มาฮาลิกาบอรดแคสติงซิสเทม (Maharlika Broadcasting System) ในช่วงที่นาย เกรโกริโอ เซนดานา เข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารแทนนายฟรานซิสโก และเปลี่ยนการออกอากาศเป็นระบบโทรทัศน์สี แต่ยังคงส่งออกอากาศระบบวีเอชเอฟช่องที่ 4 เช่นเดิม พร้อมกับขยายโครงข่ายออกไปทั่วประเทศ โดยมีหนึ่งในสองสถานีในเซบู และ บาโคลอด ทีก่่อนหน้านั้นเป็นสถานีของเอบีเอส-ซีบีเอ็น ในช่วงก่อนยุคมาร์กอส

เอ็มบีเอสถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ ในช่วงเดียวกันกับที่มีการปฏิวัติพลังประชาชน โค่นล้มรัฐบาลมาร์กอสโดยการนำของนางคอราซอน อากีโน ในปี พ.ศ. 2529 โดยเอ็มบีเอสถูกนายทหารที่สนับสนุนนางอากีโนและประชาชนผู้สนับสนุนนางอากีโน เข้ายึดครองไว้ ก่อนที่นางอากีโนในฐานะประธานาธิบดีจะมีการตรารัฐบัญญัติแปลงสภาพพีทีวีเป็นรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2535 และพีทีวีเริ่มใช้ดาวเทียมปาลาปา ของอินโดนีเซีย ในการถ่ายทอดสัญญาณจากสถานีแม่ข่ายกรุงมะนิลาไปยังสถานีลูกข่ายทั่วประเทศ ทำให้พีทีวีมีสถานีลูกข่าย 32 สถานีทั่วประเทศ ครอบคบุมประชากรในประเทศฟิลิปปินส์ทั้งหมด 85 เปอร์เซ็นต์ของประชากรฟิลิปิปนส์ทั้งประเทศ

พีทีวี่เปลี่ยนชื่อเป็น เนชั่นแนลบอรดแคสติงเน็ตเวิร์ก (National Broadcasting Network) ตามนโยบายของประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล อาร์โรโย เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 เพื่อให้เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ทำหน้าที่บริการข่าวสารภาครัฐ และนำเสนอรายการที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนฟิลิปปินส์

เอ็นบีเอ็นได้ทดลองออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล โดยใช้ระบบISDB-T ซึ่งเป็นระบบของญี่ปุ่น ผ่านทางช่องยูเอชเอฟที่ 48

เอ็นบีเอ็นได้เปลี่ยนชื่อกลับไปเป็น สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ตามดำริของประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3 และมีการปรับสภาพองค์กรครั้งใหญ่ในสองปีต่อมา พ.ศ. 2556 เพื่อให้สามารถแข่งขันกับสถานีโทรทัศน์เอกชนได้ เช่น เพิ่มกำลังส่งเครื่องส่งเพื่อให้สามารถส่งออกอากาศได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พร้อมเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ทันสมัยในสำนักงานที่เกซอนซิตี

พีทีวีนำสัญญาณเสียงจากรายการวิทยุของสถานีวิทยุแห่งฟิลิปปินส์ (PBS) ผ่านเครือข่ายวิทยุแห่งชาติ (ฟิลิปิโน:Radyo ng Bayan) มาถ่ายทอดพร้อมกับถ่ายทอดภาพจากห้องส่งตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นเอ็นบีเอ็น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2557 พีทีวีร่วมกับพีบีเอสและไอบีซี ผลิตรายการข่าวภาคเช้าในชื่อ "เรดิโอบิชยอน" (ฟิลิปิโน: RadyoBisyon) ซึ่งจะออกอากาศพร้อมกันทางพีทีวี,ไอบีซี และถ่ายทอดเสียงผ่านเครือข่ายวิทยุแห่งชาติทั่วประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนหน้านั้นในปี พ.ศ. 2555 เครือข่ายวิทยุแห่งชาตินำสัญญาณเสียงรายการข่าวจากพีทีวีมากระจายเสียงสดพร้อมกัน ในช่วงข่าวภาคเที่ยง 13:00 น. (News@1) และข่าวภาคค่ำ 18:00 น. (News@6) ตามเวลาฟิลิปปินส์

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]