รัฐบาลชั่วคราวสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
รัฐบาลชั่วคราวสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา
รัฐที่ไม่ได้รับการรับรอง (1994-1996)
รัฐบริวารของจีน (1996-1998)

พ.ศ. 2537–พ.ศ. 2541


ธงชาติ

ตำแหน่งของจังหวัดไพลินในปัจจุบัน, ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐบาลเฉพาะกาลในช่วงพ.ศ. 2537-2541
เมืองหลวง จังหวัดไพลิน
ภาษา ภาษาเขมร
รัฐบาล รัฐบาลเฉพาะกาล
นายกรัฐมนตรี เขียว สัมพัน
ยุคประวัติศาสตร์ หลังสงครามเย็น
 -  สถาปนา 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2537
 -  สลายตัว 22 มิถุนายน พ.ศ. 2541

รัฐบาลเฉพาะกาลเพื่อสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา (Provisional Government of National Union and National Salvation of Cambodia: PGNUNSC) เป็นรัฐบาลเฉพาะกาลที่ตั้งขึ้นโดยเขมรแดงเมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2537[1] ซึ่งไม่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ เพื่อต่อต้านการจัดตั้งราชอาณาจักรกัมพูชา นายกรัฐมนตรีคือ เขียว สัมพัน ซึ่งเป็นหัวหน้ากองทัพด้วย ส่วนรัฐมนตรีต่างประเทศคือซอน เซน ทีมงานเป็นสมาชิกพรรคสามัคคีแห่งชาติกัมพูชา บริเวณที่ควบคุมได้คือจังหวัดไพลิน (เมืองหลวงของรัฐบาลเฉพาะกาล)และจังหวัดพระวิหาร (ที่ตั้งของกองทัพ)[2] สถานีวิทยุของเขมรแดงเป็นที่รู้จักว่าเป็นวิทยุของรัฐบาลเฉพาะกาลเพื่อสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา รัฐมนตรีอื่นๆได้แก่จัน ยัวราน มัก เบน อิน โซเพียบ กอร์บุนเฮง พิช เชียง และเชา เชือน.[3]

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2539 เอียง ซารี ประกาศแยกตัวออกจากเขมรแดงโดยแบ่งกำลังทหารของตนออกไป และก่อตั้งพรรคของตนเองคือขบวนการสหภาพแห่งชาติประชาธิปไตย ซึ่งทำให้เขมรแดงแตกแยกมากขึ้นจนพล พตสั่งฆ่าซอน เซน (สำเร็จ) และตา มก (ไม่สำเร็จ)[4] ในช่วงกลางเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2540 เขียว สัมพัน ได้ตั้งพรรคของตัวเองคือพรรคเอกภาพแห่งชาติเขมร และแยกตัวออกจากเขมรแดง[5] เมื่อพล พต เสียชีวิตในเดือนเมษายน พ.ศ. 2541 และพลพรรคเขมรแดงได้แยกย้ายกันไป เขียว สัมพันและตามกได้ประกาศสลายรัฐบาลเฉพาะกาลเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2541[6]

อ้างอิง[แก้]

  1. United States Foreign Broadcast Information Service. Daily report: East Asia. Index, Volume 16, Part 2. NewsBank. 1996. p. 456.
  2. Alan John Day. Political Parties of the World. 1996. p. 110.
  3. International Federation of Social Science Organizations. Transition Regimes: Political and Socio-Economic Transformations. 1998. p. 157.
  4. Donald F. Busky. Communism in History and Theory: Asia, Africa, and the Americas. Westport, CT: Praeger Publishers. 2002. p. 38.
  5. Far East and Australasia 2003. 2002. p. 236.
  6. Sucheng Chan. Survivors: Cambodian Refugees in the United States. Chicago, IL: University of Illinois Press. 2004. p. 255.