ข้ามไปเนื้อหา

ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ภาษาทางการภาษาเยอรมัน, ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาอิตาลี, ภาษารูมันช์
ภาษาประจำชาติ
ภาษาพื้นเมืองภาษาบาวาเรีย, ภาษาฝรั่งเศสพรอว็องส์, ภาษาฝรั่งเศสสวิส, ภาษาฟร็องก์-กงเต, ภาษาเยอรมันวัลเซอร์, ภาษาเยอรมันสวิส, ภาษาเยอรมันสวิสมาตรฐาน, ภาษาอิตาลีสวิส, ภาษาลอมบาร์ด
ภาษาผู้อพยพ
ภาษามือภาษามือฝรั่งเศส, ภาษามือเยอรมันสวิส, ภาษามืออิตาลี[1]
ผังแป้นพิมพ์
แหล่งอ้างอิงFSO[2]

ภาษาราชการในประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีทั้งหมด 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษารูมันช์[3] โดยภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลีได้รับการรับรองให้เป็นภาษาราชการของรัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์อย่างเป็นทางการ ขณะที่ภาษารูมันช์ถูกใช้แค่ในการติดต่อราชการกับประชาชน[4] บางครั้งก็มีการใช้ภาษาละตินสำหรับกรณีที่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อแสดงถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาติ (อย่างคำว่า Confoederatio Helvetica)[5]

จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรชาวสวิสที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ถึงร้อยละ 62.3% ของทั้งหมด (ไม่ว่าจะเป็นภาษาเยอรมันสวิสหรือภาษาเยอรมันมาตรฐาน) ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 22.8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาฝรั่งเศสสวิส โดยนับรวมภาษาย่อยอย่างภาษาฝรั่งเศสพรอว็องส์ด้วย) ภาษาอิตาลีประมาณร้อยละ 8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาอิตาลีสวิส ในที่นี้นับรวมภาษาลอมบาร์ดด้วย); และภาษารูมันช์ประมาณร้อยละ 0.5%[6] โดยพื้นที่ที่ใช้ภาษาเยอรมัน (Deutschschweiz) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันออก เหนือ และตอนกลางโดยประมาณ ขณะที่พื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส (la Romandie) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันตก ส่วนพื้นที่ที่ใช้ภาษาอิตาลี (Svizzera italiana) จะตั้งอยู่ทางทางตอนใต้ของประเทศ โดยที่ยังมีประชากรในท้องถิ่นที่ใช้ภาษารูมันช์ในภูมิภาคตะวันออกของรัฐเกราบึนเดินอยู่บ้าง ภาษารูมันช์ได้รับการยกฐานะภายในรัฐฟรีบูร์ รัฐแบร์น และรัฐวาเลให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมัน และได้รับการยกสถานะภายในรัฐเกราบึนเดินให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลี

ความเป็นมา

[แก้]

ภาษาแม่ของชาวสวิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จนถึง 2015 คิดเป็นสัดส่วนดังนี้:[7]

ภาพรวมสัดส่วนภาษาแม่ของชาวสวิส
ปี ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี ภาษารูมันช์ ภาษาอื่น ๆ
2015 63.7%22.7%8.4%0.6%5.3%
2000 63.7%20.4%6.5%0.5%9.0%
1990 63.6%19.2%7.6%0.6%8.9%
1980 65.0%18.4%9.8%0.8%6.0%
1970 64.9%18.1%11.9%0.8%4.3%
1960 69.4%18.9%9.5%0.9%1.4%
1950 72.1%20.3%5.9%1.0%0.7%

ในปี ค.ศ. 2012 เป็นครั้งแรกที่ผู้ตอบแบบสอบถามสามารถระบุภาษาที่พูดได้มากกว่าหนึ่งภาษาขึ้นไป ทำให้สัดส่วนในการทำแบบสอบถามมีมากกว่า 100%[7]

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Sguardo su una lingua e una realtà lavorativa". Sindacato dei Servizi Pubblici - Regione Ticino (ภาษาอิตาลี). 24 มกราคม 2008. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 เมษายน 2009.
  2. ↑ "Sprachen 2015" (ภาษาเยอรมัน, ฝรั่งเศส, และ อิตาลี). Neuchâtel, Switzerland: Federal Statistical Office FSO. 31 มกราคม 2017. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2017.
  3. ↑ "SR 101 The Federal Constitution of the Swiss Confederation of 18 April 1999 (Status as of 12 February 2017): Art. 4 National languages". The portal of the Swiss government (Federal Law collection). Berne, Switzerland: The Federal Council. 12 กุมภาพันธ์ 2017. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 23 ตุลาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2017.
  4. ↑ "SR 441.1 Bundesgesetz über die Landessprachen und die Verständigung zwischen den Sprachgemeinschaften [Federal Act on the National Languages and Understanding between the Linguistic Communities] (Sprachengesetz, SpG) vom 5. Oktober 2007 (Stand am 1. Januar 2017): Art. 5 Amtssprachen". The portal of the Swiss government (Federal Law collection) (ภาษาเยอรมัน, ฝรั่งเศส, อิตาลี, และ รูมันช์). Berne, Switzerland: The Federal Council. 1 มกราคม 2017. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2017.
  5. ↑ "Languages of instruction in Switzerland - Daily Research". www.dailyresearch.co.uk. Daily Research. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 21 พฤษภาคม 2022. สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2022.
  6. ↑ "Languages". Office Federal Statistical (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 7 กรกฎาคม 2022.
  7. 1 2 "Die zehn häufigsten Hauptsprachen der ständigen Wohnbevölkerung" (official website) (ภาษาเยอรมัน, ฝรั่งเศส, และ อิตาลี). Neuchâtel, Switzerland: Swiss Federal Statistical Office FSO. 28 กุมภาพันธ์ 2018. สืบค้นเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]