ปะตูไซ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ประตูชัย
ปะตูไซ
ປະຕູໄຊ
Patuxay, Vientiane, Laos.jpg

ประตูไซกับลานแสดงน้ำพุประกอบดนตรี

ข้อมูล
ที่ตั้ง เวียงจันทน์ ลาว
สถานะ เสร็จแต่ไม่สมบูรณ์
เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2500
แล้วเสร็จ พ.ศ. 2511
เปิดตัว พ.ศ. 2553 (ครบรอบ 450 ปี
ของเวียงจันทน์ในฐานะเมืองหลวงของลาว)
รายละเอียด
จำนวนชั้น 7 ชั้น
มูลค่า 63 ล้านกีบ
บริษัท
สถาปนิก ทำ ไซยะสิทธเสนา
(Tham Sayasthsena)[1]
เจ้าของ รัฐบาลลาว

ปะตูไซ (ลาว: ປະຕູໄຊ; ในอดีตเรียกว่า "อานุสาวะลี") เป็นอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ท้ายสุดทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของถนนล้านช้าง ใจกลางนครเวียงจันทน์ ประเทศลาว ก่อสร้างในระหว่างปี พ.ศ. 2500 ถึงปี พ.ศ. 2511[1] เพื่อเป็นการสดุดีวีรชนผู้ร่วมรบเพื่อประกาศเอกราชจากประเทศฝรั่งเศส ปะตูไซถูกตกแต่งด้วยศิลปะแบบล้านช้าง นำสัตว์ในตำนานตามความเชื่อของศาสนาพุทธ เช่น กินรี และพญานาค เป็นต้น และเทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู มาตกแต่ง บริเวณโดยรอบมีลานจัดการแสดงน้ำพุประกอบดนตรีและสวนปะตูไซ

ประวัติ[แก้]

ชื่อเรียก[แก้]

ปะตูไซ เป็นคำประสมมาจากคำว่า "ปะตู" (ປະຕູ) หมายถึง "ประตู" และ "ไซ" (ໄຊ) มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า "ชยะ" หมายถึง "ชนะ" ความหมายของคำจึงเหมือนเช่นเดียวกับคำว่า "ประตูชัย" ในภาษาไทย ส่วนการถอดเป็นอักษรโรมันของคำว่า ปะตูไซ นั้นมีหลายรูปแบบ ได้แก่ Patuxai, Patuxay, Patousai และ Patusai[2]

หลังจากประตูไซสร้างเสร็จ เป็นช่วงที่ลาวมีการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ สถานที่นี้ถูกรู้จักกันในชื่อ "อานุสาวะลี" (ອານຸສາວະລີ) ซึ่งหมายถึง "ความทรงจำ" เนื่องจากเป็นอนุสรณ์สถานสำหรับการสดุดีวีรชนจากการประกาศเอกราช[3] ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ขบวนการปฏิวัติฝ่ายคอมมิวนิสต์ "ปะเทดลาว" ยึดอำนาจรัฐบาลได้เด็ดขาดและพระมหากษัตริย์สละราชสมบัติ ทำให้เปลี่ยนการปกครองจากแบบเดิมเป็นสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ จึงเปลี่ยนชื่อจากอานุสาวะลีเป็น "ปะตูไซ" (ປະຕູໄຊ) เพื่อเป็นเกียรติแก่ชัยชนะของคณะปฏิวัติ จนใช้เรียกกันถึงปัจจุบัน[4] นอกจากนี้ปะตูไซยังถูกเรียกว่าเป็น "อาร์กเดอทรียงฟ์" แห่งเวียงจันทน์ เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับอาร์กเดอทรียงฟ์เดอเลตวล ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส[2] และมีชื่อเล่นเรียกว่า "รันเวย์แนวตั้ง" เพราะใช้ปูนซิเมนต์สำหรับสร้างสนามบิน[5]

การก่อสร้าง[แก้]

ประตูไซสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถาน สำหรับสดุดีแก่ทหารลาวที่เสียชีวิตในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองและในการกอบกู้เอกราชจากประเทศฝรั่งเศส[3] ถูกออกแบบโดย นาย ทำ ไซยะสิทธเสนา สถาปนิกชาวลาว ในปี พ.ศ. 2500 แบบของเขาได้รับเลือกจากกรมโยธาธิการ กรมวิศวกรการทหาร และสถาปนิกเอกชนอีกจำนวนมาก โดยท้าว ทำ ได้รับเงินค่าตอบแทนเป็นจำนวน 30,000 กีบสำหรับงานออกแบบของเขา วัสดุที่ใช้ก่อสร้างเป็นปูนซิเมนต์จากประเทศสหรัฐอเมริกาที่ไว้ใช่สำหรับสร้างสนามบินใหม่ในเวียงจันทน์ แต่รัฐบาลลาวในสมัยนั้นนำมาใช้ในการสร้างปะตูไซแทน[5] ปะตูไซหยุดการสร้างในปี พ.ศ. 2511 แต่ไม่ได้สร้างเสร็จสมบูรณ์ตามแบบที่ออกแบบไว้ในตอนแรก เพราะสถานการณ์บ้านเมืองที่ผ่านมาปั่นป่วน รวมมูลค่าทั้งหมดประมาณ 63 ล้านกีบ[6]

ระเบียงภาพ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Roger Nelson (May 2019). Laura A. Macaluso, ed. Phnom Penh's Independence Monument and Vientiane's Patuxai. Monument Culture: International Perspectives on the Future of Monuments in a Changing World. London: Rowman & Littlefield. pp. 35-48 (37). ISBN 978-1538114148.
  2. 2.0 2.1 Fay, Kim (2005). To Asia with love: a connoisseurs' guide to Cambodia, Laos, Thailand & Vietnam. Things Asian Press. pp. 65–67. ISBN 0-9715940-3-1.
  3. 3.0 3.1 Laos Diplomatic Handbook. Int'l Business Publications. 2007. p. 138. ISBN 1-4330-2885-9.
  4. "Patuxay In Vientiane". Lao Pictures.
  5. 5.0 5.1 "Patuxay Arch in Vientiane Laos [Archive]". Lonely Planet. 11 กันยายน 2009.
  6. องค์การพัฒนาการท่องเที่ยว (1 สิงหาคม 2014). "ປະຕູໄຊ. (ນະຄອນຫຼວງ)". รัฐบาลลาว. สืบค้นเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°58′14″N 102°37′07″E / 17.970556°N 102.618611°E / 17.970556; 102.618611