นิโฮเนียม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
นิโฮเนียม, 00Nh
นิโฮเนียม
Pronunciation/nɪˈhniəm/ (nih-HOH-nee-əm)
Appearanceไม่ทราบ
Mass number[286]
นิโฮเนียม in the periodic table
Hydrogen Helium
Lithium Beryllium Boron Carbon Nitrogen Oxygen Fluorine Neon
Sodium Magnesium Aluminium Silicon Phosphorus Sulfur Chlorine Argon
Potassium Calcium Scandium Titanium Vanadium Chromium Manganese Iron Cobalt Nickel Copper Zinc Gallium Germanium Arsenic Selenium Bromine Krypton
Rubidium Strontium Yttrium Zirconium Niobium Molybdenum Technetium Ruthenium Rhodium Palladium Silver Cadmium Indium Tin Antimony Tellurium Iodine Xenon
Caesium Barium Lanthanum Cerium Praseodymium Neodymium Promethium Samarium Europium Gadolinium Terbium Dysprosium Holmium Erbium Thulium Ytterbium Lutetium Hafnium Tantalum Tungsten Rhenium Osmium Iridium Platinum Gold Mercury (element) Thallium Lead Bismuth Polonium Astatine Radon
Francium Radium Actinium Thorium Protactinium Uranium Neptunium Plutonium Americium Curium Berkelium Californium Einsteinium Fermium Mendelevium Nobelium Lawrencium Rutherfordium Dubnium Seaborgium Bohrium Hassium Meitnerium Darmstadtium Roentgenium Copernicium Nihonium Flerovium Moscovium Livermorium Tennessine Oganesson
Tl

Nh

(Uhs)
โคเปอร์นิเซียมนิโฮเนียมฟลีโรเวียม
Groupgroup 13 (boron group)
Periodperiod 7
Block  p-block
Electron configuration[Rn] 5f14 6d10 7s2 7p1 (predicted)[1]
Electrons per shell2, 8, 18, 32, 32, 18, 3
(คาดว่า)
Physical properties
Phase at STPของแข็ง (คาดว่า)[1][2][3]
Melting point700 K ​(430 °C, ​810 (คาดว่า)[1] °F)
Boiling point1430 K ​(1130 °C, ​2070 (คาดว่า)[1][2] °F)
Density (near r.t.)16 (คาดว่า)[1] g/cm3
Heat of fusion7.61 (extrapolated)[3] kJ/mol
Heat of vaporization130 (คาดว่า)[2] kJ/mol
Atomic properties
Oxidation states(−1), (+1), (+3), (+5) (predicted)[1][4][5]
Ionization energies
  • 3rd: 3203.3 (คาดว่า)[6] kJ/mol
Atomic radiusempirical: 170 (คาดว่า)[1] pm
Covalent radius172–180 (extrapolated)[3] pm
Other properties
Natural occurrencesynthetic
CAS Number54084-70-7
History
Discoveryสถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์
ห้องปฏิบัติการแห่งชาติลอว์เรนซ์ ลิเวอร์มอร์ (2003)
Isotopes of นิโฮเนียม
Template:infobox นิโฮเนียม isotopes does not exist
หมวดหมู่ Category: นิโฮเนียม
| references

นิโฮเนียม (อังกฤษ: Nihonium; สัญลักษณ์ Nh) คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 113 นิโฮเนียมเป็นธาตุหนักที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นใหม่ยังไม่รายละเอียดมากนัก มีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-แทลเลียม (eka-thallium) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 IUPAC เสนอชื่อ นิโฮเนียม (nihonium; สัญลักษณ์ธาตุ Nh) เป็นชื่อทางการของธาตุนี้ ชื่อ "นิโฮเนียม" มาจาก "นิฮง" (Nihon) อันเป็นชื่อเรียกประเทศญี่ปุ่นในภาษาญี่ปุ่น[8]

รายการอ้างอิง[แก้]

  1. 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 Hoffman, Darleane C.; Lee, Diana M.; Pershina, Valeria (2006). "Transactinides and the future elements". ใน Morss; Edelstein, Norman M.; Fuger, Jean (บ.ก.). The Chemistry of the Actinide and Transactinide Elements (3rd ed.). Dordrecht, The Netherlands: Springer Science+Business Media. ISBN 978-1-4020-3555-5. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่สมเหตุสมผล มีนิยามชื่อ "Haire" หลายครั้งด้วยเนื้อหาต่างกัน
  2. 2.0 2.1 2.2 Seaborg, Glenn T. (c. 2006). "transuranium element (chemical element)". Encyclopædia Britannica. สืบค้นเมื่อ 2010-03-16.
  3. 3.0 3.1 3.2 Bonchev, Danail; Kamenska, Verginia (1981). "Predicting the Properties of the 113–120 Transactinide Elements". J. Phys. Chem. 85: 1177–1186.
  4. Fricke, Burkhard (1975). "Superheavy elements: a prediction of their chemical and physical properties". Recent Impact of Physics on Inorganic Chemistry. Structure and Bonding. 21: 89–144. doi:10.1007/BFb0116498. ISBN 978-3-540-07109-9. สืบค้นเมื่อ 4 October 2013.
  5. Thayer, John S. (2010). "Relativistic Effects and the Chemistry of the Heavier Main Group Elements". ใน Barysz, Maria; Ishikawa, Yasuyuki (บ.ก.). Relativistic Methods for Chemists. Challenges and Advances in Computational Chemistry and Physics. Vol. 10. Springer. pp. 63–67. doi:10.1007/978-1-4020-9975-5_2. ISBN 978-1-4020-9974-8.
  6. 6.0 6.1 6.2 Fricke, Burkhard (1975). "Superheavy elements: a prediction of their chemical and physical properties". Recent Impact of Physics on Inorganic Chemistry. 21: 89–144. doi:10.1007/BFb0116498. สืบค้นเมื่อ 4 October 2013.
  7. Thayer, John S. (2010). Relativistic Effects and the Chemistry of the Heavier Main Group Elements. Relativistic Methods for Chemists. Challenges and Advances in Computational Chemistry and Physics. Vol. 10. p. 82. doi:10.1007/978-1-4020-9975-5_2.
  8. "IUPAC Is Naming The Four New Elements Nihonium, Moscovium, Tennessine, And Oganesson". IUPAC. 2016-06-08. สืบค้นเมื่อ 2016-06-08.