ดาวเทียมสปุตนิก 1

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สปุตนิก 1
"Спутник-1"
Sputnik asm.jpg
แบบจำลอง สปุตนิก 1
ประเภทภารกิจ สาธิตเทคโนโลยี
ผู้ประกอบการ สหภาพโซเวียต
Harvard designation 1957 Alpha 2
COSPAR ID 1957-001B
SATCAT no. 00002
ระยะภารกิจ 21 วัน
วงโคจรที่โคจรเสร็จสมบูรณ์ 1,440
ข้อมูลยานอวกาศ
ผู้ผลิต ru:OKB-1, Soviet Ministry of Radiotechnical Industry
มวลตอนปล่อยจรวด 83.6 กิโลกรัม
แหล่งพลังงาน 1 วัตต์
เริ่มต้นภารกิจ
วันปล่อย 4 ตุลาคม 1957, 19:28:34 UTC (22:28:34 MSK)
จรวดนำส่ง ru:R-7 Semyorka
ฐานปล่อย ไบโคนูร์ 1/5
จบภารกิจ
กำจัด วงโคจรสลาย
ติดต่อครั้งสุดท้าย 25 ตุลาคม 1957
วันที่ยานเข้าชั้นบรรยากาศ 3 มกราคม 1958
ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิง โลกเป็นศูนย์กลาง
ระบบวงโคจร วงโคจรต่ำของโลก
กึ่งแกนเอก 6,955.2 กิโลเมตร (4,321.8 ไมล์)
ความเยื้อง 0.05201
ระยะใกล้สุด 6586 กม. จากศูนย์กลาง, 215 กม. (134 ไมล์) จากพื้นผิว
ระยะไกลสุด 7310 กม. จากศูนย์กลาง, 939 กม. (583 ไมล์) จากพื้นผิว
อินคลิเนชั่น 65.1°
คาบการโคจร 96.2 นาที

สปุตนิก 1 (รัสเซีย: Спутник-1 ; IPA: [ˈsputnʲɪk] ; อังกฤษ: Sputnik 1) เป็นดาวเทียมดวงแรกของโลก[1] สหภาพโซเวียต ได้ส่งดาวเทียมสปุตนิกขึ้นสู่วงโคจรโลกในรูปวงรีในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ.1957 ซึ่งโคจรสามสัปดาห์ก่อนที่แบตเตอรี่จะเสียอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะตกลงสู่ชั้นบรรยากาศในอีกสองเดือนต่อมา สปุตนิก 1 มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 58 ซม. (23 นิ้ว) มีเสาอากาศวิทยุภายนอก 4 เสาเพื่อกระจายคลื่นวิทยุ สัญญาณวิทยุสามารถตรวจจับได้โดยนักวิทยุสมัครเล่น[2] และระยะเอียง 65 องศาและระยะเวลาของวงโคจรของมันทำให้เส้นทางการบินครอบคลุมพื้นที่ทั้งโลก ความสำเร็จที่น่าแปลกใจนี้ได้ทำให้เกิดวิกฤติการณ์สปุตนิกในหมู่ชาวอเมริกัน และทำให้การแข่งขันด้านอวกาศเป็นส่วนหนึ่งของสงครามเย็น การเปิดตัวนี้นำมาซึ่งการพัฒนาด้านการเมือง, การทหาร, เทคโนโลยี และวิทยาศาสตร์ใหม่ ๆ[3][4]

การติดตามและการศึกษาดาวเทียมสปุตนิก 1 จากโลกได้ให้ข้อมูลแก่นักวิทยาศาสตร์ ถึงความหนาแน่นของบรรยากาศชั้นบนอาจถูกอนุมานได้จากการลากบนวงโคจรและการแพร่กระจายของสัญญาณวิทยุจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์

ดาวเทียมสปุตนิก 1 ถูกปล่อยในระหว่างปีสากลแห่งธรณีฟิสิกส์ จากไซต์ №1/5 ที่ the 5th Tyuratam range ในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค (ปัจจุบันคือ ไบโคนูร์คอสโมโดรม) ดาวเทียมเดินทางประมาณ 29,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (18,000 ไมล์ต่อชั่วโมง 8,100 เมตร / วินาที) โดยใช้เวลา 96.2 นาทีในการทำให้ครบรอบวงโคจรเสร็จสมบูรณ์ สปุกนิกส่งคลิ่นที่ 20.005 และ 40.002 เมกะเฮิรตซ์[5] ซึ่งได้รับการตรวจสอบโดยผู้ให้บริการวิทยุทั่วโลก สัญญาณของสปุกนิกยังคงปรากฏเป็นเวลา 21 วันจนกว่าแบตเตอรี่ของเครื่องส่งสัญญาณจะหมดลงในวันที่ 26 ตุลาคม 1957[6] ดาวเทียมสปุตนิกถูกเผาในวันที่ 4 มกราคม 1958 ขณะที่กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกหลังจากได้โคจรรอบโลกสามเดือนเสร็จสิ้นพร้อมกับโคจรครบรอบวงโคจรทั้งหมด 1440 รอบ[7] และระยะทางเดินทางประมาณ 70 ล้านกิโลเมตร (43 ล้านไมล์)[8]

ลักษณะ[แก้]

ชื่อ สปุตนิก-1 แปลว่า "ดาวเทียม-1" และชื่อย่อภาษารัสเซียว่า ПС-1 ดาวเทียมดวงนี่มีรูปทรงกลมขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล ทำด้วยอะลูมิเนียมหนัก 84 กิโลกรัม ถูกส่งขึ้นวงโคจรด้วยจรวด อาร์-7 จากฐานยิงในทะเลทรายคีซิลคุม ไบโคนูร์คอสโมโดรม คาซัคสถาน เมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2500 [9]

อ้างอิง[แก้]

  1. Terry 2013, p. 233.
  2. Ralph H. Didlake, KK5PM; Oleg P. Odinets, RA3DNC (28 September 2007). "Sputnik and Amateur Radio". American Radio Relay League. Archived from the original on 11 October 2007. สืบค้นเมื่อ 26 March 2008. 
  3. Walter A. McDougall[ลิงก์เสีย] "Shooting the Moon," American Heritage, Winter 2010.
  4. Swenson, et al, p. 71.
  5. Jorden, William J. (5 October 1957). "Soviet Fires Earth Satellite Into Space". The New York Times (New York: The New York Times Co.). สืบค้นเมื่อ 28 December 2015. 
  6. "Sputnik". vibrationdata.com. สืบค้นเมื่อ 8 March 2008. 
  7. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ rswSM
  8. "Sputnik 1 – NSSDC ID: 1957-001B". NSSDC Master Catalog. NASA. 
  9. นิตยสาร เนชั่นแนลจีโอกราฟิก ฉบับภาษาไทย ตุลาคม 2550 หน้า 102

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]