การแทรกแซงทางทหารในลิเบีย พ.ศ. 2554
| การแทรกแซงทางทหารในลิเบีย พ.ศ. 2554 | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ส่วนหนึ่งของ สงครามกลางเมืองลิเบียครั้งที่หนึ่ง | |||||||
  บน: เขตห้ามบินเหนือลิเบีย พร้อมกับฐานและเรือรบที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการแทรกแซงทางทหาร ล่าง: สีน้ำเงินคือรัฐที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการใช้งานเขตห้ามบินเหนือลิเบีย (สีเขียว) | |||||||
| |||||||
| คู่สงคราม | |||||||
ไม่ใช่กองกำลัง NATO ฝ่ายค้านลิเบีย |
| ||||||
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ | |||||||
ปฏิบัติการฮัรมัตตาน: นีกอลา ซาร์กอซี อาแล็ง ฌูว์เปปฏิบัติการเอลลามี:  เดวิด แคเมอรอน เลียม ฟอกซ์ปฏิบัติการโมไบล์:  สตีเฟน ฮาร์เปอร์ ปีเตอร์ แมคเคย์ปฏิบัติการออดิสซีย์ดอว์น:  บารัก โอบามา ฮิลลารี คลินตัน รอเบิร์ต เกตส์ปฏิบัติการยูนิไฟด์โปรเทกเตอร์:  Anders Fogh Rasmussen เจมส์ จี. สตาฟรีดิส ชาลส์ บูชาร์ด รีนัลโด เวรี |
 มูอัมมาร์ กัดดาฟี  [5] ซัยฟุลอิสลาม กัดดาฟี (เชลย)[6] เคาะมีส กัดดาฟี † อัสซาอะดี กัดดาฟี อะบูบักร์ ยูนิส ญาบร์ †[5] อะลี อัชชัรีฟ อัรรีฟี | ||||||
| กำลัง | |||||||
|
อากาศยาน 260 ลำ เรือ 21 ลำ[7] ทหาร 350 นายในลิเบีย[8] |
200 medium/heavy SAM launchers 220 light SAM launchers[9] ปืนต้านอากาศยาน 600 อัน[10] | ||||||
| ความสูญเสีย | |||||||
ไม่มี ไม่มี USN MQ-8 ถูกยิงตก 1 ลำ[11] นักบินนาวีชาวดัตช์ถูกจับกุม 3 นาย (ภายหลังปล่อยตัว)[12] Lynx ของกองทัพเรือเนเธอร์แลนด์ถูกยึด 1 ลำ[12] 1 USAF F-15E ตกลง 1 ลำ (ความผิดพลาดทางเทคนิค)[13] UAEAF F-16 เสียหายขณะลงจอด 1 ลำ[14] |
ไม่ทราบจำนวนทหารที่เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บ (อ้างโดย NATO)[15] | ||||||
|
พลเมืองเสียชีวิต 72+ คน (ตาม Human Rights Watch)[16] พลเมืองเสียชีวิตที่ตริโปลี 40 คน (อ้างโดยวาติกัน)[17] เป็นไปได้ว่าเสียชีวิต 223–403 คน (ตาม Airwars)[18][19] | |||||||
| กองทัพสหรัฐฯ อ้างว่าไม่ทราบเรื่องการเสียชีวิตของพลเรือน[20] | |||||||
การแทรกแซงทางทหารในลิเบีย พ.ศ. 2554 เริ่มตั้งแต่การบังคับใช้เขตห้ามบินเหนือน่านฟ้าลิเบียซึ่งเห็นชอบโดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2554[21] เขตห้ามบินดังกล่าวได้รับการเสนอขึ้นระหว่างการก่อการกำเริบในลิเบีย พ.ศ. 2554 เพื่อป้องกันมิให้กองกำลังฝ่ายรัฐบาลซึ่งภักดีต่อมูอัมมาร์ กัดดาฟี ใช้ยุทโธปกรณ์ทางอากาศโจมตีฝ่ายกบฏ
เมื่อวันที่ 12 มีนาคม สันนิบาตอาหรับได้เรียกร้องให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติกำหนดเขตห้ามบิน[22][23] วันที่ 17 มีนาคม คณะมนตรีความมั่นคงมีมติ 10-0-5 ยอมรับเขตห้ามบินตามข้อมติที่ 1973 โดยมีรัฐสมาชิกห้าประเทศ ได้แก่ บราซิล รัสเซีย อินเดีย และจีน ซึ่งมักคัดค้านการเข้าแทรกแซงทางทหารต่อรัฐอธิปไตย แต่เห็นด้วยว่าควรจะมีการดำเนินมาตรการบางอย่าง[24][25][26]
ขณะที่บทบาทของแต่ละประเทศในการดำเนินการตามมาตรการดังกล่าวยังไม่เป็นที่กำหนดเจาะจง ฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรได้ระบุเจตนาของตนว่าจะสนับสนุนมาตรการดังกล่าวเป็นมาตรการเร่งด่วน และเลบานอนและสหรัฐอเมริกาได้หนุนหลังข้อมติดังกล่าวอย่างเต็มที่[27][28]
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม มุสซา คุสซา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศลิเบีย ประกาศหยุดยิงตามข้อมติดังกล่าว[29] อย่างไรก็ตาม การระดมยิงปืนใหญ่ถล่มมิสราตาและอัจดาบิยาห์ยังคงดำเนินต่อไป และทหารฝ่ายรัฐบาลยังคงรุกคืบสู่เบงกาซี ทหารและกองทัพรัฐบาลเข้าสู่เมืองเมื่อวันที่ 19 มีนาคม[30] นอกจากนี้ยังมีการยิงปืนใหญ่และปืนครกถล่มเมืองด้วย[31]
วันที่ 19 มีนาคม การบังคับใช้เขตห้ามบินเริ่มต้นขึ้น และเครื่องบินรบฝรั่งเศสได้ออกเที่ยวบินปฏิบัติการทั่วลิเบียและมีการปิดกั้นทางทะเลโดยราชนาวีอังกฤษ[32] ข้อมติสหประชาชาติอนุมัติให้โจมตีทางอากาศต่อกองกำลังภาคพื้นดินของลิเบียและ "เรือรบ" ที่อาจเป็นภัยต่อพลเรือน[33] ในวันเดียวกัน กองกำลังผสมเริ่มต้น "ปฏิบัติการโอดิสซีย์ดอว์น" โดยมีเจตนาที่จะ "ห้ามมิให้รัฐบาลลิเบียใช้กำลังต่อประชาชนของตน"[34] การโจมตียานพาหนะของกองทัพบกลิเบียโดยเครื่องบินรบเจ็ตฝรั่งเศสได้รับการยืนยัน และมีการยิงขีปนาวุธบีจีเอ็ม-109 โทมาฮอว์ก 114 ลูกโดยเรือรบสหรัฐและเรือดำน้ำอังกฤษต่อการป้องกันทางอากาศของลิเบีย[35]
สำนักข่าวบีบีซีรายงานเมื่อเวลา 16.00 น. GMT ของวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2554 ว่ากองทัพอากาศฝรั่งเศสได้ส่งเครื่องบินรบ 20 ลำ มายังพื้นที่ 100 คูณ 150 กิโลเมตรเหนือเบงกาซีเพื่อป้องกันการโจมตีใด ๆ ต่อเมืองที่ถูกควบคุมโดยฝ่ายกบฏ[36] และอีกเกือบหนึ่งชั่วโมงถัดมา เครื่องบินรบฝรั่งเศสได้ยิงและทำลายยานพาหนะทหารของลิเบีย ซึ่งได้รับการยืนยันโดยโฆษกกระทรวงกลาโหมฝรั่งเศส[36] ตามข้อมูลของอัลจาซีรา เครื่องบินเจ็ตทำลายรถถังลิเบียไปสี่คันในการโจมตีทางอากาศทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบงกาซี[35] อย่างไรก็ตาม การโจมตีดังกล่าวทำให้พลเรือนเสียชีวิต 50 คน[37]
วันที่ 20 มีนาคม ขบวนรถทหารถูกทำลายใกล้กับเบงกาซี ทางตะวันออกของลิเบีย จากการโจมตีทางอากาศหลายครั้ง ทราบว่ายานพาหนะทหารกว่าเจ็ดสิบคันถูกทำลาย และทำให้ทหารภาคพื้นดินของฝ่ายรัฐบาลลิเบียเสียชีวิตหลายนาย[38] กองทัพบกลิเบียได้ประกาศหยุดยิงทันทีเป็นครั้งที่สอง เริ่มตั้งแต่ 21.00 น. ของวันที่ 20 มีนาคม[39]
วันที่ 21 มีนาคม โฆษกรัฐบาลลิเบียประกาศว่าการโจมตียังคงดำเนินต่อในไปทริโปลี ซาบา และเซิร์ท[40]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Nato chief Rasmussen 'proud' as Libya mission ends". BBC News. 31 October 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 September 2018. สืบค้นเมื่อ 20 June 2018.
- ↑ Blomfield, Adrian (23 February 2011). "Libya: Foreign Mercenaries Terrorising Citizens". The Daily Telegraph. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 March 2011. สืบค้นเมื่อ 22 March 2011.
- ↑ Huma Khan; Helen Zhang (22 February 2011). "Moammar Gadhafi's Private Mercenary Army 'Knows One Thing: To Kill'". ABC News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 April 2011. สืบค้นเมื่อ 22 March 2011.
- ↑ Meo, Nick (27 February 2011). "African Mercenaries in Libya Nervously Await Their Fate". The Daily Telegraph. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 March 2011. สืบค้นเมื่อ 22 March 2011.
- 1 2 "Muammar Gaddafi Killed as Sirte Falls". Al Jazeera. 20 October 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 October 2011. สืบค้นเมื่อ 24 April 2012.
- ↑ "Gaddafi's son Saif al-Islam captured in Libya". BBC News. 19 November 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 November 2018. สืบค้นเมื่อ 20 June 2018.
- ↑ "Operation Unified Protector Final Mission Stats" (PDF). NATO. 2 November 2012. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 13 June 2013. สืบค้นเมื่อ 13 September 2013.
- ↑ Forte, Maximillian. Slouching Towards Sirte. p. 127.
- ↑ "The North African Military Balance", Anthony H. Cordesman, Center for Strategic and International Studies, 29 March 2005, pp. 32, 36
- ↑ M. Cherif Bassiouni, "Libya: From Repression to Revolution", 13 December 2013, p. 138
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อhelicrash - 1 2 "Three Dutch Marines Captured During Rescue in Libya". BBC News. 3 March 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 May 2011. สืบค้นเมื่อ 11 May 2011.
- ↑ "US Crew Rescued after Libya Crash". BBC News. 22 March 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 March 2011. สืบค้นเมื่อ 22 March 2011.
- ↑ "UAE Fighter Jet Veers Off Runway at Base in Italy: Report". Zawya/AFP. 27 April 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 January 2012. สืบค้นเมื่อ 28 April 2011.
- ↑ "NATO: Gadhafi Forces Caught Mining Misrata Port". USA Today. Brussels. Associated Press. 29 April 2011. สืบค้นเมื่อ 16 January 2012.
- ↑ "Unacknowledged Deaths: Civilian Casualties in NATOs Air Campaign in Libya". Human Rights Watch. 14 May 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 November 2016. สืบค้นเมื่อ 3 November 2016.
- ↑ "Vatican: Airstrikes Killed 40 Civilians in Tripoli". The Jerusalem Post. 31 March 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 May 2011. สืบค้นเมื่อ 31 March 2011.
- ↑ Imhof, Oliver (March 18, 2021). "Ten years after the Libyan revolution, victims wait for justice". Airwars. สืบค้นเมื่อ 2022-03-08.
- ↑ "All Belligerents in Libya, 2011".
- ↑ "Coalition Targets Gadhafi Compound". CNN. 16 March 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 March 2011. สืบค้นเมื่อ 21 March 2011.
- ↑ http://www.un.org/News/Press/docs/2011/sc10200.doc.htm
- ↑ "Arab states seek Libya no-fly zone". Al Jazeera English. 2011-03-12. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-12. สืบค้นเมื่อ 2011-03-12.
- ↑ Perry, Tom (2011-03-12). "Arab League calls for Libya no-fly zone-state TV". Thomson Reuters. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-12. สืบค้นเมื่อ 2011-03-12.
- ↑ "UN authorises no-fly zone over Libya". Al Jazeera. 2011-03-17. สืบค้นเมื่อ 2011-03-17.
- ↑ Mark Mardell (2011-03-17). "Libya: UN backs action against Colonel Gaddafi". BBC News. สืบค้นเมื่อ 2011-03-17.
- ↑ "U.N. Security Council approves no-fly zone over Libya". CNN. 2011-03-17. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-06-30. สืบค้นเมื่อ 2011-03-17.
- ↑ "BBC News - Libya: UK forces prepare after UN no-fly zone vote". BBC News. BBC. 18 March 2011. สืบค้นเมื่อ 18 March 2011.
- ↑ DeYoung, Karen (17 March 2011). "Europeans say intervention in Libya possible within hours of U.N. vote". Washington Post. สืบค้นเมื่อ 18 March 2011.
{{cite news}}: ไม่รู้จักพารามิเตอร์|coauthors=ถูกละเว้น แนะนำ (|author=) (help) - ↑ http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-12787056
- ↑ Staff writer (19 March 2011). "Libya: Gaddafi Forces Attacking Rebel-Held Benghazi". BBC News. สืบค้นเมื่อ 19 March 2011.
- ↑ 19 March 2011, Gaddafi forces encroaching on Benghazi. Al Jazeera English.
- ↑ "French fighter jets deployed over Libya". CNN. 2011-03-19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-22. สืบค้นเมื่อ 2011-03-19.
- ↑ ""U.N. no-fly zone over Libya: what does it mean?"".
- ↑ "Gunfire, explosions heard in Tripoli". CNN. สืบค้นเมื่อ 20 March 2011.
- 1 2 "Libya Live Blog - March 19". Al-Jazeera. 19 March 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-19. สืบค้นเมื่อ 19 March 2011.
- 1 2 "French military jets over Libya". BBC News. 19 March 2011. สืบค้นเมื่อ 19 March 2011.
- ↑ "Gunfire, explosions heard in Tripoli". CNN". CNN. สืบค้นเมื่อ 19 March 2011.
- ↑ "Libya live blog: U.S. Joint Chiefs Mullen: No-fly zone in effect – This Just In - CNN.com Blogs". News.blogs.cnn.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-17. สืบค้นเมื่อ 2011-03-21.
- ↑ "Libya Attack". Guardian. 2011-03-20. สืบค้นเมื่อ 2011-03-20.
- ↑ "Gaddafi 'not targeted' by allied strikes". BBC News. 21 March 2011. สืบค้นเมื่อ 11 March 2011.
อ่านเพิ่ม
[แก้]- Bernard, Alexander (2004). "Lessons from Iraq and Bosnia on the Theory and Practice of No-Fly Zones". Journal of Strategic Studies. 27 (3): 454–478. doi:10.1080/1362369042000282985. S2CID 154870756.
- Betts, Richard K. (1994). "The Delusion of Impartial Intervention". Foreign Affairs. 73 (6): 20–33. doi:10.2307/20046926. JSTOR 20046926.
- Chesterman, Simon (2011). "'Leading from Behind': The Responsibility to Protect, the Obama Doctrine, and Humanitarian Intervention After Libya". Ethics & International Affairs. 25 (3): 279–285. doi:10.1017/S0892679411000190. S2CID 145791123. SSRN 1855843.
- Krain, Matthew (2005). "International Intervention and the Severity of Genocides and Politicides". International Studies Quarterly. 49 (3): 363–388. doi:10.1111/j.1468-2478.2005.00369.x.
- Xypolia, Ilia (2022). "From the White Man's Burden to the Responsible Saviour: Justifying Humanitarian Intervention in Libya". Middle East Critique. 31 (1): 1–19. doi:10.1080/19436149.2022.2030981. hdl:2164/18262. S2CID 246644730.
- Larsen, Henrik Boesen Lindbo (2011). "Libya: Beyond Regime Change" (PDF). DIIS Policy Brief. October 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 26 May 2013.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- Libya: Examination of intervention and collapse and the UK's future policy options (html)(pdf) (2016) Conclusions of an in-depth investigation by the U.K. Parliament's House of Commons' bipartisan Foreign Affairs Committee.
- Libya: Examination of intervention and collapse and the UK's future policy options inquiry
- Libya: allied military assets and initial attack sites. The Guardian. 21 March 2011, interactive map
- Chulov, Martin; Dehghan, Saeed Kamali; Marsh, Katherine (21 March 2011). "Libyan Air Strikes: Reactions around the Middle East". The Guardian.
- Unofficial page about aircraft involved in Operation Harmattan
- Unofficial page about warships involved in Operation Harmattan
- Unofficial page about CVN Charles de Gaulle in Operation Harmattan
- Security Council Approves 'No-Fly Zone' over Libya, Authorizing 'All Necessary Measures' to Protect Civilians, by Vote of 10 in Favour with 5 Abstentions
- Text of U.N. Security Council Resolution 1973
- ↑ ใช้งาน UNSC Resolution 1973
<ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน