แขวงหลวงน้ำทา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หลวงน้ำทา
ຫລວງນໍ້າທາ
แขวง
ภูมิทัศน์ของแขวงหลวงน้ำทา
ภูมิทัศน์ของแขวงหลวงน้ำทา
แผนที่ของแขวงหลวงน้ำทา
แผนที่ของแขวงหลวงน้ำทา
แผนที่แสดงที่ตั้งของแขวงหลวงน้ำทาในประเทศลาว
ที่ตั้งของแขวงหลวงน้ำทาในประเทศลาว
พิกัดภูมิศาสตร์: 20°57′25″N 101°23′42″E / 20.956944°N 101.395°E / 20.956944; 101.395พิกัดภูมิศาสตร์: 20°57′25″N 101°23′42″E / 20.956944°N 101.395°E / 20.956944; 101.395
ประเทศ ธงชาติของลาว Laos
เมืองเอก หลวงน้ำทา
พื้นที่
 • ทั้งหมด 9,325 km2 (3,600 sq mi)
ประชากร (การสำรวจสำมะโนประชากรมีนาคม 2005)
 • ทั้งหมด 145,289
 • ความหนาแน่น 16/km2 (40/sq mi)
เขตเวลา UTC+07
ISO 3166 LA-XI

แขวงหลวงน้ำทา (ลาว: ຫຼວງນໍ້າທາ, ຫລວງນໍ້າທາ, อังกฤษ: Luoang Namtha) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาวที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของประเทศ ทิศเหนือติดกับประเทศจีน ทิศใต้ติดกับแขวงบ่อแก้ว ทิศตะวันออกติดกับแขวงอุดมไซ และทิศตะวันตกติดกับประเทศพม่า แขวงนี้แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของ แขวงหัวของ เป็นพื้นที่ของแขวงหลวงน้ำทาและบ่อแก้วในปัจจุบันรวมกัน ต่อมาจึงได้ยุบแขวงหัวของลงและแยกออกเป็น 2 แขวง ที่ตั้งแขวงหัวของเดิมได้ถูกยุบลงและตั้งเป็นแขวงใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นแขวงบ่อแก้ว และแยกเมืองทางเหนือของแขวงหัวของเดิมไปตั้งแขวงใหม่ คือแขวงหลวงน้ำทาในปัจจุบัน แขวงหลวงน้ำทา ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทลื้อ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร เชียงแขง(เชียงลาบ) ซึ่งเป็นอาณาจักรของชาวไทลื้อ ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุม สองฝั่งของแม่น้ำโขง คือบริเวณเมืองยองรัฐฉานประเทศพม่า กับเมืองสิงแขวงหลวงน้ำทาของลาวในปัจจุบัน เมื่อฝรั่งเศสขยายอิทธิพลเข้ามาบริเวณนี้ จึงได้ตกลงกับอังกฤษแบ่งเมืองเชียงแขงออกเป็นสองส่วนฝั่งขวาแม่น้ำโขงเป็นของอังกฤษฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงเป็นของฝรั่งเศส ทำให้พื้นที่แขวงหลวงน้ำทากลายเป็นส่วนหนึ่งของลาวในปัจจุบัน

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

แผนที่ รหัสเมือง เมือง (ไทย) เมือง (ลาว) เมือง (อังกฤษ)
Louang Namtha Province districts.png
03-01 น้ำทา ນໍ້າທາ Namtha
03-02 สิงห์ ສີງ Sing
03-03 ลอง ລອງ Long
03-04 เวียงภูคา ວຽງພູຄາ Viangphoukha
13-05 นาแล ນາແລ Nale

ประวัติแขวงหลวงน้ำทา[แก้]

เป็นจุดหมายปลายทางของผู้ที่ชอบแสวงหาสิ่งใหม่ๆ หลวงน้ำทามีทั้งการให้ชมวิถีชีวิตของชนเผ่าต่างๆ ร่องรอยจากสงครามกองทัพขบวนการปะเทดลาวกับกองโจรม้ง กอปรกับเมืองสิงห์ ซึ่งเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำ

ในช่วงสงครามอเมริกา พ.ศ. 2498-2518 พื้นที่แถบนี้เคยเป็นสมรภูมิรบ ระหว่างขบวนการปะเทดลาวและกลุ่มกองโจรของพวกชาวเขา ส่วนใหญ่เป็นม้ง ที่ได้รับการหนุนหลังจากหน่วยงานซีไอเอของสหรัฐฯ ส่งผลให้ตัวเมืองถูกทำลายโดยไม่สามารถซ่อมแซมได้ ต้องย้ายไปสร้างเมืองใหม่ที่ริมฝั่งแม่น้ำทา ห่างจากที่ตั้งเดิมมาทางเหนือ 7 กิโลเมตร ใกล้กับทางหลวงที่ใช้ไปยังเมืองสิงห์ อุดมไชย และบ่อเต็น ประกอบด้วยคนหลายชนเผ่า แม้ว่าทางการจะย้ายเมืองหลวงใหม่มาแล้วก็ตาม แต่สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองเก่า ชาวหลวงน้ำทาเรียกเขตนี้ว่า เมือง และเรียกเขตที่สร้างใหม่ว่าแขวง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเข้ามาแวะพักเพื่อเดินทางต่อไปยังแขวงบ่อแก้ว หรือไม่ก็ไปจีน หรือไปยังเมืองสิงห์ ภายตัวเมืองหลวงน้ำทามีที่พักแบบเกสต์เฮาท์ค่อนข้างเยอะ ปัจจุบันหลวงน้ำทามีถนนสายกว้าง ถ้าเดินมาทางเชิงสะพานด้านตะวันออกของถนนสายหลักในยามเช้า จะเห็นผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของที่ตลาดซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของสถานีรถขนส่ง ถัดจากเมืองประมาณ 2 กิโลเมตรไปตามเส้นทางเมืองสิงห์ จะพบศูนย์หัตถกรรมหลวงน้ำทาซึ่งสหภาพยุโรปเป็นผู้ออกเงินสร้างเพื่อให้มีที่จำหน่ายสินค้าหัตถกรรมของชาวบ้าน

ภูมิประเทศ[แก้]

เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน จึงเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเขาเผ่าต่างๆ ได้แก่ ม้ง ขมุ ไทเหนือ ไทดำ ไทแดง ไทขาว ไทยวน ไทลื้อ ละวิด ละเมด สีดา อีก้อ มูเซอ กะลอม ไทใหญ่ ฯลฯ

แหล่งท่องเที่ยว[แก้]

การเดินทาง[แก้]

การเดินทางมายังหลวงน้ำทา มีรถประจำทางไว้บริการจากหลวงพระบางและห้วยทรายทุกวัน และจากหลวงน้ำทาก็มีรถประจำทางมายังเมืองสิงห์เช่นกัน ระยะทางประมาณ 59 กิโลเมตร ใช้เวลา 2 ชั่วโมง