ปราสาทบันทายกเดย
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ปราสาทบันทายกเดย (เขมร: ប្រាសាទបន្ទាយក្តី) (บัน-ทาย-กะ-เดย) สร้างในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่7 กลางพุทธศตวรรษที่ 18 ในศาสนาพุทธ นิกายมหายาน หลังจากเดินผ่านโคปุระเข้ามาจะผ่านสะพานนาคราชก่อนเข้าสู่ปราสาท มีร่องรอยของยุคสมัยที่แตกต่างกัน 2 ยุค คือนครวัดและบายน มีลักษณะรูปแบบคล้ายปราสาทตาพรหม และปราสาทพระขรรค์ แต่มีขนาดเล็กกว่า โคปุระทั้ง 4 แห่งมีพระพักตร์ของพระอวโลกิเตศวร หันพระพักตร์ไปทั้ง 4 ทิศ เช่นเดียวกับปราสาทบายน โดยมีกำแพงล้อมรอบทั้ง 4 ด้าน ทางเข้าประกอบด้วยกับโคปุระทั้ง 4 มีพื้นที่โดยรวมขนาด 800x400 เมตร ความมุ่งหมายในการสร้างปราสาทยังไม่แน่ชัด
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°25′47″N 103°53′54″E / 13.42972°N 103.89833°E
