กลุ่มภาษาปาหารี
| กลุ่มภาษาปาหารี पहाड़ी, ਪਹਾੜੀ, پہاڑی |
||||
|---|---|---|---|---|
| พูดใน: |  อินเดีย (อุตตรขัณฑ์, หิมาจัลประเทศ, ปัญจาบ, ชัมมูและกัษมีระ, สิกขิม, เบงกอลตะวันตก),  เนปาล,  ปากีสถาน, ทิเบต |
|||
| จำนวนผู้พูด: | ||||
| ตระกูลภาษา: | อินโด-ยูโรเปียน กลุ่มภาษาอินโด-อิหร่าน กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน กลุ่มภาษาอินโด-อารยันเหนือ กลุ่มภาษาปาหารี |
|||
| ระบบการเขียน: | อักษรเทวนาครี, อักษรคุรมุขี, อักษรชาห์มุขี | |||
| สถานะทางการ | ||||
| ภาษาทางการใน: | อินเดีย (อุตตรขัณฑ์, หิมาจัลประเทศ, ชัมมูและกัษมีระ, สิกขิม และ เบงกอลตะวันตก),
|
|||
| ผู้วางระเบียบ: | ไม่มี | |||
| รหัสภาษา | ||||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |||
| ISO 639-2: | — | |||
| ISO 639-3: | — | |||
|
||||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||||
กลุ่มภาษาปาหารีเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาอินโดอารยันเหนือ เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันที่ใช้พูดในบริเวณที่ราบของเทือกเขาหิมาลัยจากเนปาลทางตะวันออก ไปจนถึงรัฐหิมาจัลประเทศทางตะวันตก ภาษาในกลุ่มนี้แบ่งย่อยเป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มตะวันออกประกอบด้วยสำเนียงต่างๆของภาษาเนปาล เช่น โดขาลี กุรขาลี คาสกุรา กลุ่มกลาง ประกอบไปด้วยภาษาที่พูดในรัฐอุตรขัณฑ์และกลุ่มตะวันตกพูดในรัฐหิมาจัลประเทศ
ในเนปาล ภาษาเนปาลเป็นภาษาแม่ของชนกลุ่มอินโด-อารยันส่วนใหญ่ที่อยู่ในหุบเขาทางเหนือของอินเดียจนถึงเขตสูงสุดที่สามารถปลูกข้าวได้ ภาษาแม่ของชนเผ่าในบริเวณภูเขาส่วนใหญ่เป็นกลุ่มภาษาทิเบต-พม่า ภาษาเนปาลมีความแตกต่างจากภาษาปาหารีกลางเพราะได้รับอิทธิพลทั้งทางไวยากรณ์และคำศัพท์จากภาษากลุ่มทิเบต-พม่า ผู้พูดภาษาปาหารีกลางและตะวันตกไม่มีความเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับภาษากลุ่มทิเบต-พม่า จึงรักษาเอกลักษณ์ของกลุ่มภาษาอินโด-อารยันได้ แม้ว่าชาวปาหารีจะได้พัฒนารูปแบบของตนเองและมีการใช้อย่างแพร่หลาย แต่บางครั้งก็จัดภาษาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของภาษาฮินดี ชื่อเรียกของภาษาเหล่านี้มีมาก เช่น เนปาลี (ภาษาของชาวเนปาล) กุรขาลี (ภาษาของชาวกุรข่า) ปัรภติยะ (ภาษาของชาวภูเขา) ภาษาปัลปาเป็นภาษาที่ใกล้เคียวกับภาษาเนปาล บางครั้งถูกแยกเป็นอีกภาษาหนึ่งต่างหาก
มีผู้พูดภาษากลุ่มปาหารีจำนวนมากในหุบเขาทางเหนือของปากีสถาน ระหว่างแคชเมียร์และอัฟกานิสถาน ภาษาเหล่านี้ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาประจำชาติในบริเวณนั้นเช่น ภาษาอูรดูและภาษาปัญจาบ
