Extrafusal muscle fiber

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
Extrafusal muscle fiber
รายละเอียด
ส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อโครงร่าง
ตัวระบุ
ภาษาละตินmyofibra extrafusalis
THH3.03.00.0.00007
อภิธานศัพท์กายวิภาคศาสตร์
ภาพแสดงกล้ามเนื้อโครงร่างในระดับการขยายต่าง ๆ "muscle fiber" เป็นคำเหมือนกับ "extrafusal muscle fiber"

extrafusal muscle fibers แปลว่า เส้นใยกล้ามเนื้อนอกกระสวย เป็นเส้นใยกล้ามเนื้อโครงร่างธรรมดาที่ได้เส้นประสาทจากเซลล์ประสาทสั่งการอัลฟาและสร้างแรงตึงโดยหดเกร็ง จึงทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวได้ ในสัตว์มีกระดูกสันหลังที่โตแล้วโดยมาก เส้นใยกล้ามเนื้อหนึ่ง ๆ จะได้แอกซอนจากเซลล์ประสาทสั่งการเพียงเซลล์เดียว[1] และเพราะร่างกายมีเซลล์ประสาทสั่งการน้อยกว่าเส้นใยกล้ามเนื้อมาก แอกซอนหนึ่ง ๆ ของเซลล์ประสาทสั่งการจะแตกสาขาส่งไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อหลายเส้นภายในกล้ามเนื้อเดียวกัน ซึ่งปกติจะกระจายไปในกล้ามเนื้อ โดยเชื่อว่าเพราะทำให้การออกแรงกระจายไปทั่ว ๆ กันและช่วยให้กล้ามเนื้อยังสามารถทำงานแม้เซลล์ประสาทสั่งการหนึ่ง ๆ จะเสียหาย[2] ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนมาก กล้ามเนื้อโครงร่างเป็นมวลร่างกาย 55% และมีบทบาทสำคัญยิ่งในการเคลื่อนที่ การสร้างความร้อนเมื่อหนาว และเมแทบอลิซึมโดยทั่วไป[3] มันเป็นเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อโครงร่างโดยมาก และยึดอยู่กับกระดูกด้วยเอ็น

เซลล์ประสาทสั่งกาอัลฟาแต่ละตัวบวกกับเส้นใยกล้ามเนื้อนอกกระสวยทั้งหมดที่เซลล์ส่งเส้นประสาทไปถึงเรียกว่า หน่วยสั่งการ (motor unit) เป็นหน่วยการทำงานพื้นฐานที่ระบบประสาทใช้ควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย[2] ส่วนที่เชื่อมต่อระหว่างเซลล์ประสาทสั่งกาอัลฟากับเส้นใยกล้ามเนื้อนอกกระสวยเรียกว่า แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (neuromuscular junction) เป็นบริเวณที่กระแสประสาทของเซลล์ดำเนินต่อโดยเป็นสารสื่อประสาทคือ acetylcholine ไปยังเส้นใยกล้ามเนื้อ

เส้นใยกล้ามเนื้อนอกกระสวยไม่ควรสับสนกับ intrafusal muscle fiber (เส้นใยกล้ามเนื้อในกระสวย) ซึ่งมีเส้นประสาทรับความรู้สึกไปยุติอยู่ที่ส่วนตรงกลางซึ่งหดเกร็งไม่ได้ และมีเส้นประสาทสั่งการจากเซลล์ประสาทสั่งการแกมมาที่ส่วนปลายทั้งสองซึ่งหดเกร็งได้ เส้นใยกล้ามเนื้อในกระสวยทำหน้าที่เป็นตัวรับรู้อากัปกิริยา (proprioceptor) ในระบบรับความรู้สึก

เส้นใยกล้ามเนื้อนอกกระสวยสามารถทำในจานทดลอง (in vitro) จากเซลล์ต้นกำเนิดแบบ pluripotent stem cell ผ่านกระบวนการทางวิศวกรรมชีวภาพคือ directed differentiation[4] ซึ่งช่วยให้สามารถศึกษาการเกิดและสรีรภาพของมัน

ดูเพิ่ม[แก้]

เชิงอรรถและอ้างอิง[แก้]

  1. Enoka & Pearson (2013), A Motor Unit Consists of a Motor Neuron and Multiple Muscle Fibers, pp. 768-770
  2. 2.0 2.1 Purves et al (2018), The Motor Unit, pp. 361-363
  3. "Skeletal Muscles Fibers". Fitness Products Reviews. Archived from the original on 2019-04-03.
  4. Chal, J; Oginuma, M; Al Tanoury, Z; Gobert, B; Sumara, O; Hick, A; Bousson, F; Zidouni, Y; Mursch, C; Moncuquet, P; Tassy, O; Vincent, S; Miyanari, A; Bera, A; Garnier, JM; Guevara, G; Hestin, M; Kennedy, L; Hayashi, S; Drayton, B; Cherrier, T; Gayraud-Morel, B; Gussoni, E; Relaix, F; Tajbakhsh, S; Pourquié, O (September 2015). "Differentiation of pluripotent stem cells to muscle fiber to model Duchenne muscular dystrophy". Nature Biotechnology. 33 (9): 962–9. doi:10.1038/nbt.3297. PMID 26237517. Closed access

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

  • "Chapter 1: The Muscle Spindle and the Central Nervous System". Neuromuscular Reeducation with Electromyometric Feedback (PDF). Advanced Therapy Institute. สืบค้นเมื่อ 2013-11-30.
  • Purves, Dale; Augustine, George J; Fitzpatrick, David; Hall, William C; Lamantia, Anthony Samuel; Mooney, Richard D; Platt, Michael L; White, Leonard E, eds. (2018). "Chapter 16 - Lower Motor Neuron Circuits and Motor Control". Neuroscience (6th ed.). Sinauer Associates. pp. 357–379. ISBN 9781605353807.
  • Enoka, Roger M; Pearson, Keir G (2013). "34 The Motor Unit and Muscle Action". In Kandel, Eric R; Schwartz, James H; Jessell, Thomas M; Siegelbaum, Steven A; Hudspeth, AJ. Principles of Neural Science (5th ed.). United State of America: McGraw-Hill. pp. 768–789. ISBN 978-0-07-139011-8.
  • Smith, RS; Ovalle, WK (October 1973). "Varieties of fast and slow extrafusal muscle fibres in amphibian hind limb muscles". Journal of Anatomy. 116 (Pt 1): 1–24. PMC 1271546. PMID 4273105.