4 จี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

4G (สี่จี หรือ โฟร์จี) กล่าวถึงมาตรฐานโทรศัพท์มือถือที่เป็นรุ่นมาตรฐานที่ต่อจาก 3G และ 2G ซึ่ง 4G จะสามารถเล่นบนคลื่นความถี่ 2100 2500 และ 2600 ขึ้นอยู่กับภูมิภาคและผู้ให้บริการ ในขณะนี้ประเทศไทยได้มีแค่การรับรองมาตรฐานบนคลื่นความถี่ 2100 เท่านั้น ซึ่งทรูมูฟเอชเปิดตัวไปเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2556[1] ดีแทคเปิดตัวไปเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 รุดหน้าเปิดบริการ 4G LTE จะสามารถเล่นบนคลื่นความถี่ 2100 2500 และ 2600 คลื่นความถี่ 1800 ซึ่งเอไอเอส 4 จี แอดวานซ์ เปิดตัวไปเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558

การประกาศ[แก้]

IMT Advanced ที่กำหนดโดยไอทียู ที่มีข้อกำหนดว่า อัตราความเร็วในการส่งข้อมูลต้องมีค่าข้อมูลสูงสุดที่ 100 Mbit/s ในช่วง high mobility และ 1 Gbit/s ในช่วง low mobility [2]

เทคโนโลยี LTE ถูกเรียกแทน "4G" โดยแตกต่างกันออกไปเช่น "3.9G" แม้กระนั้นมาตรฐาน LTE ในปี 2552 ยังไม่สอดคล้องกับมาตรฐานของทาง "IMT-Advanced" โดยมีการพัฒนาเป็น LTE Advanced ปรับปรุงการใช้งาน [3]

ในขณะเดียวกันได้มีการพัฒนา IEEE 802.16m WiMax 4G เช่นกัน[4]

การพัฒนา[แก้]

การพัฒนาได้มีการจัดทำที่ประเทศสวีเดนและนอร์เวย์ [5] และเริ่มมีการใช้จริงใน ประเทศอเมริกาโดยบริษัท Sprintโดยมีระบบโทรศัพท์มือถือที่ใช้ระบบไร้สาย WiMax มีความเร็วสูงสุดที่ 10 Mbit/s[6]

และในประเทศ สวีเดน บริษัท TeliaSonera ได้มีการขยายการให้บริการไปยังกรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน และกรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์

1.สามารถส่งข้อมูลในรูปแบบมัลติมีเดียได้อย่างรวดเร็ว[7] 2.แบนด์วิดท์ที่กว้างกว่าเดิม ทำให้มีอัตราความเร็วในการรับ-ส่งที่มากกว่า 3G 3.สามารถใช้งานได้ทั่วโลก 4.ค่าใช้จ่ายถูกลงกว่าเดิม 5.การลงทุนของโครงข่ายคุ้มค่ามากขึ้น

ระบบความเข้ากันได้[แก้]

เพิ่มเติม : ข้อมูลความเร็วข้างต้นเป็นความเร็วสูงสุดทางทฤษฎีและอาจขึ้นอยู่กับการใช้งานเสาสัญญาณภายนอก ระยะห่างระหว่างเสาสัญญาณ การเคลื่อนที่ของอุปกรณ์ ข้อจำกัดของเทคโนโลยี ขนาดของย่านความถี่ และอื่นๆ

ดูเพิ่ม[แก้]

รายการอ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]